Σωτηρία στην Τιφλίδα

* ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ένα πράγμα που θα έπρεπε να αποφεύγει ο κάθε
πραγματικός φίλαθλος είναι να κρίνει έναν αθλητικό αγώνα με βάση το τελικό του
αποτέλεσμα. Από αυτή την άποψη, το σαββατιάτικο παιχνίδι της Εθνικής μας
ομάδας στη Γεωργία δεν πρέπει να μας γεμίζει χαρά. Νικήσαμε και αυτό είναι το
μόνο, αλλά όχι αρκετό, καλό. Δεν παίξαμε όμως ως ομάδα που έχει βρει την
πυξίδα της.

* ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΘΗΚΕ και ο ομοσπονδιακός
τεχνικός μετά τη λήξη του αγώνα ­ και είναι προς τιμήν του, γιατί με τον τρόπο
που νίκησε η ομάδα δεν ήταν μικρός ο πειρασμός της θριαμβολογίας. Όμως,
προηγουμένως, τόσο στη σύνθεση όσο και στο στήσιμο της Εθνικής, τι λάθη από
μέρους του! Εμμονές σε ποδοσφαιριστές εκτός φόρμας, επιλογή ενός εντελώς
ξεπερασμένου 3-6-1, τοποθέτηση παικτών σε άλλη θέση από αυτήν που παίζουν στην
ομάδα τους και στην ουσία αχρήστευσή τους (τρανό παράδειγμα ο Γεωργάτος),
αλλαγές που μόνο συμβολική αξία είχαν (στο μισό δεύτερο ημίχρονο βρεθήκαμε με
τρεις σέντερ φορ ­ άλλο βέβαια ότι η μπάλα μόνο τυχαία τούς έβρισκε).

* ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ όμως σίγουρα ο, κατά τα άλλα
συμπαθής μέσα στη φιλοτιμία του, Καβαλιώτης τεχνικός ο κύριος υπεύθυνος της
μέτριας ποδοσφαιρικής εικόνας. Η απογοητευτική τελικά, παρά τις αρχικές ­ και
δικαιολογημένες ­ προσδοκίες, «περίοδος Ιορντανέσκου» τώρα δείχνει το μεγάλο
κακό που έκανε στην ομάδα: αντί να βάλει κάποια θεμέλια αυτοπεποίθησης και
συλλογικότητας, για τα οποία και υποτίθεται ότι είχε επιλεγεί ο έμπειρος αλλά
και όχι αντίστοιχα έντιμος Ρουμάνος, τα πρώτα αποτελέσματα και, κυρίως, ο
τρόπος που έφυγε ο ομοσπονδιακός προπονητής δημιούργησαν ένα κλίμα διάλυσης.
Ψυχικής, και κατά συνέπεια, αγωνιστικής.

* ΜΕΣΑ σε αυτό το κλίμα, σαν να ξέχασαν
ξαφνικά τα βασικά και ποδοσφαιριστές από τους οποίους λογικό θα ήταν να
αναμένουμε, σε ατομικό επίπεδο, περισσότερα πράγματα. Δεν εξηγείται εύκολα η
παρατεταμένη αδυναμία του φόβητρου της Ευρώπης Μαχλά να καταστεί απειλητικός ­
και δεν τον δικαιολογεί απολύτως ούτε η ανικανότητα των συμπαικτών του να τον
τροφοδοτήσουν επαρκώς ούτε τον διασώζει πλήρως το νικητήριο γκολ-δώρο του
Νινιάδη που πέτυχε. Ούτε είναι φυσιολογική η διαφορά απόδοσης των περισσότερων
παικτών του Ολυμπιακού σε σχέση με τις εμφανίσεις που έκαναν όλη τη χρονιά με
την ομάδα τους. Όσο μάγος και να είναι ο Μπάγιεβιτς και η λογική διεκδικεί το
μερίδιό της. Λογική, που παραπέμπει στο όλο στήσιμο της ομάδας.

* ΜΕ ΕΝΑΝ μόνο παίκτη πραγματικά ευρωπαϊκής
κλάσης στις προχθεσινές τάξεις της (τον Μαυρογενίδη) και άλλον έναν που
στάθηκε πολύτιμος με την εμπειρία και το ποδοσφαιρικό μυαλό του (Ουζουνίδης),
είναι τελικά μάλλον θαύμα που η Εθνική μας έφυγε νικήτρια από την Τιφλίδα.
Πόσο μάλλον που η αντίπαλός της κάθε άλλο παρά τυφλή αποδείχθηκε, ώστε να
φανεί αρκετή η δική της μονόφθαλμη εμφάνιση.

* ΤΗ ΝΙΚΗ της χρωστά στην τύχη (γκολ του
Φραντζέσκου), στο πείσμα της και στην απόφαση του θεού του ποδοσφαίρου να
συνεχίσουν τα παιχνίδια να κρίνονται στις καθυστερήσεις. Στους φιλάθλους της
(σε όλους εμάς) η ομάδα αυτή χρωστά κάτι παραπάνω: να βρει μια ποδοσφαιρική
ταυτότητα μέσα από τη δουλειά στο γήπεδο. Η σεμνότητα του κυρίου Δανιήλ είναι,
από αυτή την άποψη, καλοδεχούμενη.