Οι Σέρβοι ζητούν απαντήσεις και φοβούνται για το Κόσοβο

«Και λοιπόν, γιατί δεν μπορούσε εκείνος να το έχει υπογράψει αυτό πριν από 72
ημέρες;», ρώτησε η Τζελένα, «γιατί έπρεπε να σκοτωθούν από το ΝΑΤΟ 1.500 δικοί
μας άνθρωποι και η χώρα μας να καταστραφεί, προτού ο πρόεδρός μας συμφωνήσει
σε αυτήν την ειρήνη;».

Όπως καθόμασταν έξω από το εστιατόριο «Κνετζ», εκείνο το απόγευμα του
καλοκαιριού, ακούστηκε ένας δυνατός ήχος, την ώρα που ένα ΝΑΤΟϊκό αεροπλάνο
έσπαγε το φράγμα ήχου πάνω από το Βελιγράδι, σαν να χρειαζόταν η Τζελένα να
της υπενθυμίσουν την ταπείνωσή της.

Διότι, εάν το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου τώρα αποφασίζεται στην Ουάσιγκτον, το
Λονδίνο, τις Βρυξέλλες και τη Μόσχα, τι θα απογίνει η υπόλοιπη Σερβία, με τα
διαλυμένα εργοστάσιά της και τη μεταπολεμική ανεργία που θα φτάσει σε επικές
διαστάσεις, τους σπασμένους δρόμους της, τις διαλυμένες γέφυρες και τους
βομβαρδισμένους ενεργειακούς σταθμούς, σιδηροδρόμους και τα κατεστραμμένα
διυλιστήρια;

Όσο για εκείνα τα νεκροταφεία όπου είναι θαμμένοι οι άμαχοι νεκροί του πολέμου
και τη συνεχή υπόμνηση στον λαό της Γιουγκοσλαβίας ­ εκείνοι οι επίσημοι
τάφοι, με τις κόκκινες, άσπρες και μπλε σημαίες τους ­ του κόστους που
πλήρωσαν οι στρατιώτες τους για την αντίσταση που πρόβαλαν στο ΝΑΤΟ; Γιατί πέθαναν;

Θα υπάρξουν εκείνοι που θα κάνουν αυτό το ερώτημα πολλές φορές, μέσα στις
ερχόμενες εβδομάδες και μήνες. Θα ζητήσουν την απάντηση από τον πρόεδρο
Μιλόσεβιτς. Οι γονείς των χιλιάδων Σέρβων τραυματιών θα θέλουν μιαν απάντηση
στο ίδιο ερώτημα. Και όχι μόνον οι γονείς. Οι στρατιώτες, επίσης, θα έχουν
ερωτήσεις να θέσουν, όπως ακριβώς είχαν και την Πέμπτη οι εθνικιστές στο
σερβικό κοινοβούλιο, που φώναζαν την αντίθεσή τους στην «υποχώρηση» ­ αυτήν τη
λέξη χρησιμοποίησε ένας βουλευτής της Βοϊβοντίνας ­ απέναντι στο ΝΑΤΟ.

Είναι αλήθεια ότι οι Σέρβοι αντιστάθηκαν κι άντεξαν ολόκληρες εβδομάδες
βομβαρδισμών από την πιο ισχυρή δύναμη στη γη. Και η αντίστασή τους θα γίνει
το υλικό που θα αποτελέσει τη σερβική μυθολογία των επόμενων αιώνων.

Αλλά ποιο θα είναι το άμεσο μέλλον του Κοσσυφοπεδίου; Έχει μετατραπεί σε
κρανίου τόπο από δυόμισι μήνες βομβαρδισμών και μαχών· το ηλεκτρικό και τα
αποθέματα νερού του έχουν καταστραφεί· τα μέσα επικοινωνίας του έχουν
διαλυθεί· τα χωριά και οι πόλεις του έχουν καεί· τα χωράφια του είναι
μολυσμένα από τη σκόνη των βομβών εξασθενημένου ουρανίου. Σε τι σπίτια μπορούν
να επιστρέψουν οι πρόσφυγες;

Και τι προστασία μπορούν οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου να περιμένουν ότι θα
έχουν, εκείνη την κρίσιμη στιγμή που θα μεσολαβήσει ανάμεσα στην αποχώρηση των
γιουγκοσλαβικών δυνάμεων και στην άφιξη των στρατών του ΝΑΤΟ και των Ρώσων;
Ήδη οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου φοβούνται τις επόμενες ημέρες. Εκδίκηση είναι
η λέξη που έρχεται στο μυαλό. Διότι ο ΑΣΚ (Απελευθερωτικός Στρατός του
Κοσσυφοπεδίου) θα ξεπροβάλει από τους λόφους και τα δάση του Κοσσυφοπεδίου τις
αμέσως επόμενες ημέρες, με ένα πρόγραμμα εντελώς διαφορετικό από αυτό του ΝΑΤΟ
­ ας μη μιλάμε για εκείνο των Σέρβων.