Ανησυχία σε δύο μέτωπα

Η επίτευξη του κριτηρίου του πληθωρισμού εμφανίζεται τώρα να δυσκολεύει, λόγω
της ιδιαίτερης πτώσης που έχει ο πληθωρισμός στη ζώνη του ευρώ, εξαιτίας της
ύφεσης. Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης έχει κατ’ αρχήν αποφασίσει τη
λήψη μέτρων που θα συμβάλουν στην πτώση του κρίσιμου δείκτη ­ και το χρονικό
διάστημα που αναμένεται να ανακοινωθούν αυτά είναι ο Ιούλιος μήνας (σ.σ.: βλ.
στο ένθετο «ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ»). Ωστόσο, κυβερνητικά στελέχη εξέφραζαν ανησυχία για το
ενδεχόμενο η αποτελεσματικότητα των μέτρων να «εξαντληθεί» πριν γίνει
κατορθωτή η επίτευξη του κριτηρίου, αλλά και για τις εξελίξεις μετά τον
Δεκέμβριο του ’99.

Η αβεβαιότητα για την εξέλιξη του πληθωρισμού ­ και στο σημείο αυτό αναμένεται
να είναι καθοριστικά τα στοιχεία για τον Μάιο ­ θέτει αυτομάτως σε αβεβαιότητα
και το θεωρούμενο ως «ένα το κρατούμενο» για τη νίκη στις εθνικές εκλογές του
2000: την ίδια την είσοδο στην ΟΝΕ.

Βέβαια, όλοι οι αρμόδιοι της κυβέρνησης έχουν ως «παρηγοριά», στο πίσω μέρος
του μυαλού τους, το ενδεχόμενο να γίνει δεκτή η Ελλάδα στην ΟΝΕ, ακόμη κι αν
οι επιδόσεις της δεν είναι εντός των προϋποθέσεων, με τη λεγόμενη «πολιτική
διαπραγμάτευση». Όμως, κι αυτή η εκδοχή αντιμετωπίζει πλέον μεγάλες δυσκολίες:
Μετά το «πάθημα» της Ένωσης με την Ιταλία (σ.σ.: «βάλαμε μια χώρα που δεν είχε
πιάσει ακριβώς τα νούμερα και τώρα αυτή δεν μπορεί να τηρήσει τα υπεσχημένα»,
λένε στις Βρυξέλλες), δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι «11» της ζώνης ευρώ θα
δεχθούν ένα ακόμη «κακό παιδί», η είσοδος του οποίου θα μπορούσε να υποσκάψει
την αξιοπιστία του οικονομικού μπλοκ.

Αστάθεια

Η σημαντικότερη, όμως, ανησυχία έχει να κάνει με την άλλη μεγάλη αβεβαιότητα
που προβληματίζει τον κ. Σημίτη ­ την εξέλιξη του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία
και τη γενικότερη αστάθεια στην περιοχή.

Η κυβέρνηση βλέπει πλέον ορατό το ενδεχόμενο να μην υπάρξει πολιτική λύση ­
και η Συμμαχία όχι μόνο να παρατείνει τους βομβαρδισμούς επ’ αόριστον, αλλά να
προχωρήσει και σε χερσαίες επιχειρήσεις. Τα δυσοίωνα ενδεχόμενα, όμως, δεν
σταματούν εδώ, καθώς κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει επέκταση της κρίσης και
του πολέμου, γεωγραφικά και χρονικά. Έτσι, ίσως η Αθήνα να πρέπει να συνηθίσει
την ιδέα ότι θα ανήκει οριστικώς κι αμετακλήτως σε μια «κακή γειτονιά», κατά
την έκφραση του Θόδωρου Πάγκαλου.

Το ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, φυσικά, δεν ενισχύει τη θέση της Ελλάδας σε
μια ενδεχόμενη πολιτική διαπραγμάτευση ­ το αντίθετο.

Επιπλέον, κάνει και πιο ευάλωτη σε πιέσεις την Αθήνα ­ πιέσεις για τις οποίες
δεν άφησε καμιά αμφιβολία η Μαντλίν Ολμπράιτ, στην πρόσφατη συνάντησή της με
τον Γιώργο Παπανδρέου, στην Ουάσιγκτον.

Η Ελλάδα, βέβαια, έχει κάθε δικαίωμα να επικαλεστεί, όταν έρθει το πλήρωμα του
χρόνου, το οικονομικό κόστος που είχε λόγω του πολέμου ­ και να αποδώσει εκεί
την «ατυχία» της να μην τηρεί τις προϋποθέσεις ένταξης στην ΟΝΕ. Κάτι τέτοιο
όμως η κυβέρνηση έχει ήδη δείξει ότι θα ήθελε να αποφύγει, αφού υποσκάπτει την
εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία.