ΔΡΟΜΟΙ

… της δολοφονίας του δημοσιογράφου Μίνο Πεκορέλι, για την οποία κινδυνεύει
να καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη ο Τζούλιο Αντρεότι, ξαναφέρνει στην
επικαιρότητα τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Αυτό που έκανε τον Αντρεότι να
παραγγείλει στη Μαφία να δολοφονήσει τον Πεκορέλι, λέει ο Μπουσκέτα ­
μεταμελημένος μαφιόζος που με την κατάθεσή του «καίει» τον Αντρεότι ­ είχε
σχέση με την απαγωγή του Άλντο Μόρο. Το 1979, ο Πεκορέλι ήταν έτοιμος να
βγάλει στη φόρα τη «διαθήκη» του Μόρο (που γράφτηκε όταν εκρατείτο από τις
Ερυθρές Ταξιαρχίες). Σε αυτή τη διαθήκη, υπήρχαν «καυτά» στοιχεία για τον
Αντρεότι (που επιβεβαιώθηκαν έντεκα χρόνια αργότερα, ύστερα από έρευνες σε ένα
κρησφύγετο των Ερυθρών Ταξιαρχιών στο Μιλάνο). Στοιχεία που τον ενοχοποιούσαν
για τις άνομες σχέσεις του με τον τραπεζίτη Μικέλε Σιντόνα και την τράπεζα Ιταλκάσε.

… ομηρείας του Άλντο Μόρο αναφέρεται η ερυθροταξιαρχίτισσα Άννα Λάουρα
Μπραγκέτι στο βιβλίο της «Ο φυλακισμένος». Στις πενήντα πέντε ημέρες που ο
Μόρο πέρασε σε μια «λαϊκή φυλακή», ώσπου βρέθηκε το πτώμα του στο πορτ μπαγκάζ
ενός αυτοκινήτου, στις 9 Μαΐου 1978. Αυτή η «φυλακή» ήταν ένα κελί που είχε
διαμορφωθεί πίσω από μια βιβλιοθήκη, σε ένα διαμέρισμα της Ρώμης. Οι
δεσμοφύλακες ήταν τέσσερα μέλη των Ερυρθών Ταξιαρχιών, τρεις άνδρες και μια
γυναίκα (Κάμιλα το όνομά της στην παρανομία, Λάουρα το κανονικό). Στο βιβλίο
της, η Λάουρα διηγείται εκείνη την περιπέτεια. Το 1980 συνελήφθη και το 1987
διαχώρισε τη θέση της από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Τώρα ζει σε καθεστώς ημιελευθερίας.

… ήταν η μικροαστή της ομάδας. Εκείνη αγόρασε το διαμέρισμα-φυλακή, εκείνη
μετέφερε τον πολύτιμο όμηρο με το αυτοκίνητό της, εκείνη εξακολουθούσε να
εργάζεται σε μια ασφαλιστική εταιρεία όσο οι σύντροφοί της φρουρούσαν τον
φυλακισμένο τους. Όλος ο κόσμος πίστευε πως ζούσε μια ήσυχη ζωή με τον σύζυγό
της. Οι ερυθροταξιαρχίτες δεν ήθελαν να σκοτώσουν τον Μόρο. Ο σκοπός τους,
όπως τον θυμάται η Λάουρα, ήταν διπλός: να καταγγείλουν την αυταρχική
διακυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών και να «σπάσουν» τον ιστορικό συμβιβασμό
ανάμεσα στη Χριστιανική Δημοκρατία και το Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου
αρχιτέκτονας ήταν ο Μόρο. Κοντά στα άλλα, ήθελαν να τον ανταλλάξουν με
δεκατρείς φυλακισμένους συντρόφους τους.

… ο αρχηγός της ομάδας, ήταν ο μόνιμος και επίμονος ανακριτής του Άλντο
Μόρο. Ήθελε να τον κάνει να καταγγείλει τις μεθόδους της Χριστιανικής
Δημοκρατίας, να εξηγήσει τη λειτουργία του «ιμπεριαλιστικού κράτους των
μονοπωλίων», να πείσει τους πολιτικούς του φίλους να διαπραγματευτούν με τους
απαγωγείς του. Εκείνο που δεν είχαν προβλέψει οι απαγωγείς ήταν ότι η
κυβέρνηση του Τζούλιο Αντρεότι, που για πρώτη φορά από το 1947 στηριζόταν από
τους κομμουνιστές, θα αποδεικνυόταν τόσο αδιάλλακτη, τόσο πρόθυμη να θυσιάσει
τη ζωή του Άλντο Μόρο, ασυγκίνητη από τις επιστολές γεμάτες ικεσία ή
αγανάκτηση που έστελνε ο πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας στους φίλους
του από τα βάθη του κελιού του.