Στη Γιουγκοσλαβία το ΝΑΤΟ έφτασε σε ένα καινούργιο Άουσβιτς

Ντίτερ Χάντκε: Το να με λένε φίλο των Σέρβων αποτελεί τίτλο τιμής

Στον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου, η ηθική έχει γίνει συνώνυμο της αυθαιρεσίας. Το
ΝΑΤΟ έφτασε σ’ ένα καινούργιο Άουσβιτς. Το νόημα του πολέμου είναι να
προκαλέσει παράπλευρες ζημιές. Αυτό υποστηρίζει ο διάσημος Αυστριακός
συγγραφέας Ντίτερ Χάντκε σε συνέντευξή του στην «Σιντντόιτσε Τσάιτουνγκ».

Βαρβαρότητα

«Βρίσκομαι ακόμα υπό την επήρεια του σοκ της 24ης Μαρτίου», δηλώνει ο Χάντκε.
«Νόμιζα πως ο κόσμος θα ξυπνούσε όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Τότε όμως
άρχισε η προπαγάνδα του ΝΑΤΟ».

«Στη Γιουγκοσλαβία, το ΝΑΤΟ έφτασε σ’ ένα νέο Άουσβιτς. Η φρίκη της ιστορίας
δεν επαναλαμβάνεται με αντικαθρεφτισμό. Αυτός ο πόλεμος δείχνει μ’ έναν
τρομακτικά αναπάντεχο τρόπο την αιώνια βαρβαρότητα. Μόνον που αυτή επανέρχεται
στο προσκήνιο με ριζικά διαφορετική μορφή, απ’ ότι σε μια απλή επανάληψη. Τότε
ήταν οι κρουνοί των αερίων και οι πυροβολισμοί στον αυχένα. Σήμερα είναι
δολοφόνοι με τα κομπιούτερ από 5.000 μέτρα ύψος».

Απάτη

«Όταν ήμουν στο Ραμπουγέ, ο Αυστριακός διαπραγματευτής Βόλφγκανγκ Πέτριτς μού
είπε πως τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα για τους Σέρβους. Πίστευα, θα
συμφωνούσαν με την επέκταση της αυτονομίας για το Κοσσυφοπέδιο. Το πρωτόκολλο
ήρθε ύστερα στην επιφάνεια. Πρόκειται για βάρβαρη απάτη. Αισθάνθηκα πολύ
άσχημα, γιατί πίστευα ότι οι διαπραγματεύσεις γίνονται για την ειρήνη».

«Στο Ραμπουγέ, οι δύο πλευρές είχαν συμφωνήσει στη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία
για το Κοσσυφοπέδιο. Το πρωτόκολλο όμως, για το πώς θα εκτελεστεί αυτή η
αυτονομία, δεν μπορούσε να το υπογράψει κανένας Σέρβος πολιτικός. Το Ραμπουγέ
δεν υπήρξε συνθήκη, αλλά ένας απάνθρωπος εκβιασμός».

Ο Χάντκε είχε πάει στο Ραμπουγέ για να δει αυτά που δεν βλέπει κανείς στην
τηλεόραση. «Αισθανόμουν υποχρεωμένος να ζήσω από κοντά το πρόβλημα, τον πόνο,
τη λύση».

Οργή

84 Αλβανοί νεκροί στην Κόριτσα. Για τον εκπρόσωπο του ΝΑΤΟ η εικόνα αυτή ήταν ένα καλό γεγονός!

Για τους ίδιους λόγους ο Χάντκε πήγε δύο φορές στη Σερβία, για τέσσερις μέρες
στο τέλος Μαρτίου και μία βδομάδα πάλι στο τέλος Απριλίου. «Δεν μπορώ να πω
ότι φοβόμουν. Αισθανόμουν μάλλον εκνευρισμό και οργή. Όχι, δεν μπορώ να σας
περιγράψω πολεμικές εμπειρίες. Έζησα όμως τους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι.
Είναι σαν να χτυπάει την πόλη μια γροθιά από τον ουρανό. Οι στρατιωτικοί
στόχοι έχουν εγκαταλειφθεί προ πολλού, οι φαντάροι έχουν αδειάσει τα
στρατόπεδα. Οι “ήρωες” του πολέμου φυσικά το γνωρίζουν αυτό. Το νόημα των
βομβαρδισμών είναι όμως οι “παράπλευρες ζημιές”, που σημαίνει π.χ., ότι στα
νοσοκομεία οι καρκινοπαθείς πρέπει να υποφέρουν τους φρικτότερους πόνους,
γιατί ίσως κάποτε, είχαν ψηφίσει Μιλόσεβιτς».

Οι παρτιζάνοι

«Συγκαταλέγω τον εαυτό μου στη σοσιαλιστική παράδοση της Αυστρίας» συνεχίζει ο
Χάντκε. «Και για μένα, αν υπήρξαν ήρωες αυτόν τον αιώνα στην Ευρωπη, αυτοί
ήταν οι Γιουγκοσλάβοι παρτιζάνοι. Σε ό,τι αφορά τη Γιουγκοσλαβία είμαι μονίμως
οπισθοδρομικός και αν θέλετε νοσταλγικός. Το μόνο έθνος που είχε να χάσει και
έχασε από την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας, ήταν οι Σέρβοι».

Τίτλος τιμής

Ο Χάντκε είναι σχεδόν ο μόνος εκπρόσωπος της γερμανόφωνης λογοτεχνίας που
τηρεί φιλοσερβική στάση. «Είμαι στο πλευρό του σερβικού λαού, όχι του
Μιλόσεβιτς», διευκρινίζει. «Όποιος δεν χρησιμοποιεί αντισερβικούς τόνους,
υβρίζεται στη Δύση ως “φίλος των σέρβων”. Όποιος δεν χρησιμοποιεί τα επίθετα
“χασάπης” και «Χίτλερ των Βαλκανίων” για τον Μιλόσεβιτς, κατηγορείται ότι τον
υποστηρίζει. Το να με λένε φίλο των Σέρβων αποτελεί για μένα σήμερα τίτλο τιμής».

Υπουργός φόνων

«Σίγουρα ήταν ανόητη η πρόθεση των Σέρβων συγγραφέων να επιστρέψουν στον
Γκίντερ Γκρας τα βιβλία του, επειδή υποστηρίζει τον πόλεμο του ΝΑΤΟ. Κάτι
ανάλογο θα ήταν για μένα ευπρόσδεκτο από εκείνους τους ανθρώπους, που κάποτε
διάβαζαν τα βιβλία μου και τώρα παριστάνουν τους πολεμιστές. Ο Γερμανός
υπουργός φόνων (εννοεί τον υπουργό άμυνας Σάρπινγκ), μου είχε στείλει κάποτε
ένα τηλεγράφημα για να μου ευχηθεί στα γενέθλιά μου. Ας μου στείλει τώρα τα
βιβλία μου πίσω. Όλη η δυστυχία του πολέμου πηγάζει από το γεγονός πως η γενιά
του ’68 βρίσκεται στην εξουσία. Πολλοί απ’ αυτούς τους διαπιστευμένους
φονιάδες εκπληρώνουν τώρα ένα παιδικό όνειρο. Ήθελαν πάντοτε να πολεμήσουν
εναντίον κάποιου. Τώρα έχουν επιτέλους την ευκαιρία να παραστήσουν τους ήρωες».

Ο Ντ. Γκόλντχαγκεν

Αναφερόμενος στον ιστορικό Ντάνιελ Γκόλντχαγκεν, που θέλει να
«επανεκπαιδεύσει» τους Σέρβους στη δημοκρατία, ο Χάντκε παρατηρεί: «Από την
εποχή του Βιετνάμ οι Αμερικανοί μαθαίνουν μόνο να προσεύχονται και να
βομβαρδίζουν. Να επανεκπαιδεύσουν τους Σερβους; Όχι βέβαια! Η Αμερική
χρειάζεται επανεκπαίδευση, μαζί με τον ηγέτη της και τον Γκόλντχαγκεν».

«Ας διηγηθούμε την ιστορία της Σερβίας τα τελευταία δέκα χρόνια. Όχι αυτήν της
πολιτικής ηγεσίας της Μαφίας, αλλά την ιστορία ενός στριμωγμένου λαού. Η πίεση
κορυφώθηκε με τους έξι δολοφονημένους μαθητές στο Περτς το 1988 και τους πέντε
δολοφονημένους αστυνομικούς στην Πρίστινα το Μάρτιο του 1999. Με την
τρομοκρατία στις πόλεις ξεκίνησε ο φανερός και αποδεδειγμένος πόλεμος στο Κοσσυφοπεδιο.

Πιστεύω, κι ας είναι παράλογο

Φυσικά μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι το να παρέμβεις στον πόλεμο στη
Γιουγκοσλαβία δεν έχει νόημα, όπως δεν έχει κανένα νόημα να θέλεις να
παρέμβεις στη «Δίκη» του Κάφκα. Ίσως όμως να είναι αυτό το ολοφάνερα δίχως
νόημα, που σε σπρώχνει σ’ αυτόν τον δρόμο. Credo, quia absurdum. (Πιστεύω, κι
ας είναι παράλογο).