ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι φάρσες, οι βόμβες η αθωότητα και η ενοχή!

Ήταν μόνο έντεκα χρόνων. Δεν είχε προλάβει να ενημερωθεί για τις νέες
τεχνολογίες των τηλεπικοινωνιών, ώστε να μπορεί να προφυλάξει τον εαυτό της
και να αποφύγει τις φοβερές συνέπειες που επιφυλάσσει στους φαρσέρ η έννομος τάξη.

Χρησιμοποίησε το τηλέφωνο του σπιτιού της, και όχι τον τηλεφωνικό θάλαμο της
γειτονιάς της, και έπεσε επάνω σε υπερσύγχρονο τηλεφωνικό κέντρο ραδιοφωνικού
σταθμού. Ο εντοπισμός της ήταν εύκολη υπόθεση. Η αναστάτωση που προκάλεσε
μεγάλη. Βλέπετε, ήταν πρόσφατο το τραγικό κτύπημα σε μεγάλο ξενοδοχείο και δεν
υπήρχαν μεγάλα περιθώρια ανοχής σε αστεία αυτού του είδους. Ο δικός μας φαρσέρ
ήταν εμπειρότερος. Δεν εντοπίστηκε, αλλά κατάφερε να μας αναστατώσει για ώρες.
Μας έβγαλε στον δρόμο, αγανακτήσαμε, αλλά λίγοι αψήφησαν τον ενδεχόμενο
κίνδυνο. Είναι γεγονός πως αν εντοπίζαμε εκείνη την ώρα τον φαρσέρ, θα είχε
άσχημα ξεμπερδέματα από την οργή μας. Βέβαια, εκτιμώ, πως δύσκολα θα πηγαίναμε
μάρτυρες κατηγορίας ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία του. Κι ας ήταν
ενήλικος. Πόσο μάλλον αν είχαμε να αντιμετωπίσουμε ένα ανήλικο. Που υλοποίησε
απλώς την ιδέα που, αλίμονο, έχουμε κάνει όλοι μας ή έχουμε συζητήσει με
φίλους μας ­ χάριν αστειότητας δεν λέω ­ και μάλιστα σε μεγαλύτερη ηλικία.
Χωρίς, ωστόσο, κανείς μας να φανταστεί πως κινδύνευε να περάσει το κτίριο της
Αστυνομίας ή της Εισαγγελίας για μία τηλεφωνική φάρσα στο σχολείο, που θα
αποσκοπούσε μόνο σε εκδρομή ή σε κοπάνα. Το πολύ πολύ εάν πηγαίναμε από
καρφωτή, να εισπράτταμε μία τριήμερη αποβολή. Ίσως γιατί σε εκείνα τα χρόνια
έσκαγαν σπάνια βόμβες κι ακόμη σπανιότερα είχαν ανθρώπινα θύματα.