ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Εκείνη τη μοιραία νύχτα

Σερβική τηλεόραση: ερείπια σπαρμένα με πτώματα

Εκείνη τη νύχτα οι μεγαλοδημοσιογράφοι ήταν απόντες. Τη νύχτα που οι εγκέφαλοι
του ΝΑΤΟ αποφάσισαν να πλήξουν τον «φορέα της προπαγάνδας και της καταστολής»,
παρόντες ήταν μόνο οι τεχνικοί και μερικοί δημοσιογράφοι που πληρώνονταν με το
κομμάτι. Τους είχε απαγορευτεί να εγκαταλείψουν το κτίριο όταν θα ηχούσαν οι
σειρήνες. Τους είχε κοινοποιηθεί ότι όσοι τολμήσουν να φύγουν θα απολυθούν.
Εκείνοι που παράκουσαν έσωσαν τη ζωή τους. Οι άλλοι, οι πιο φοβισμένοι ή οι
πιο υπάκουοι, έπεσαν θύματα ενός εγκληματικού παραλογισμού. Ενός παραλογισμού
για τον οποίο πιθανότατα δεν θα πληρώσει κανείς.

Μετά την πρώτη έκπληξη, μετά τις εκδηλώσεις οργής για τους από αέρος
δολοφόνους, μετά τις διαμαρτυρίες και τις καταγγελίες, η εικόνα άρχισε κάπως
να ξεδιαλύνει. Μια αντιπροσωπεία των Ιταλών Πρασίνων που επισκέφθηκε πρόσφατα
το Βελιγράδι συγκέντρωσε διαφωτιστικές μαρτυρίες, την ουσία των οποίων
παρέθεσε στη «Ρεπούμπλικα» ο εκπρόσωπός τους Λουίτζι Μανκόνι: «Στους πολέμους,
όταν ηχούν οι σειρήνες, οι άνθρωποι πρέπει να εγκαταλείπουν τον χώρο στον
οποίο βρίσκονται: αυτό δεν ίσχυσε όμως για τα 140-150 άτομα που βρίσκονταν στο
κτίριο της σερβικής τηλεόρασης την ώρα του βομβαρδισμού της. Με βάση
κυβερνητικό διάταγμα της 19ης Απριλίου, όποιος εγκατέλειπε το κτίριο χωρίς
άδεια θα απολυόταν. Το διάταγμα υπενθύμισαν στους εργαζομένους λίγη ώρα πριν
το κτύπημα οι πέντε αρχισυντάκτες του σταθμού ­ που αποχώρησαν λίγη ώρα πριν
από την επίθεση. Μετά τη σφαγή, οι συγγενείς των θυμάτων κατηγόρησαν ανοιχτά
τη διεύθυνση της τηλεόρασης ότι αποσιώπησε αυτές τις πληροφορίες».

Ο Τζούλιαν Μάνυον, ανταποκριτής του βρετανικού καναλιού ΙΤΝ στο Βελιγράδι,
παραθέτει στον «Σπεκτέιτορ» κι άλλες λεπτομέρειες αυτής της τραγωδίας. Ο
βομβαρδισμός του κτιρίου της σερβικής τηλεόρασης σημειώθηκε μετά τις επιθέσεις
κατά των γραφείων του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της κατοικίας του Μιλόσεβιτς,
που δεν είχαν θύματα αφού τα κτίρια είχαν εκκενωθεί εγκαίρως. Στην τηλεόραση,
αντίθετα, όλες οι προτάσεις που έγιναν τη μοιραία μέρα για μετακίνηση τόσο του
προσωπικού όσο και του εξοπλισμού σε ασφαλές μέρος απορρίφθηκαν. Η σερβική
ηγεσία ήθελε πτώματα. Και το ΝΑΤΟ, από (εγκληματική) ηλιθιότητα ή
(εγκληματική) αδιαφορία, έπεσε στην παγίδα.

Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει εννέα ημέρες νωρίτερα με το εργοστάσιο της Zastava
στο Κραγκούγεβατς. Σύμφωνα πάντα με τον εκπρόσωπο των Ιταλών Πρασίνων, οι 169
εργαζόμενοι που τραυματίστηκαν κατά τον βομβαρδισμό του κτιρίου είχαν
διαταχθεί από τον διευθυντή να παραμείνουν εκεί ως ανθρώπινες ασπίδες. Μετά
την επίθεση της 14ης Απριλίου, ο διευθυντής εξαφανίστηκε και η στρατιωτική
ηγεσία αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη, χωρίς να λάβει οποιοδήποτε μέτρο για να
αποτραπεί νέα σφαγή αθώων.

Και οι αποδείξεις; Έχουν οι συνομιλητές των Πρασίνων για όλα αυτά αποδείξεις;
«Υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες, αλλά δεν πρόκειται να γίνουν γνωστές όσο ο
Μιλόσεβιτς παραμένει στην εξουσία. Κανείς δεν πρόκειται να διακινδυνεύσει
τέτοιες καταγγελίες. Τα αντίποινα θα ήταν σκληρά».