ΠΡΟΣΩΠΑ Ο συγγραφέας στον πόλεμο

Λουίς Σεπούλβεδα. «Η εξουσία είναι ένας βομβαρδισμός των πολιτών με σκατά»

Τι μπορεί να κάνει ένας συγγραφέας στον πόλεμο; Ή, καλύτερα, τι αισθάνεται ότι
οφείλει να κάνει; «Συζητήσαμε στην Ισπανία το ενδεχόμενο να πάμε στα σύνορα
ανάμεσα στη Σερβία και το Κόσοβο», λέει ο Χιλιανός Λουίς Σεπούλβεδα.

«Να εμφανισθούμε πολλοί, ως δύναμη πολιτών. Πιστεύω πως είναι απαραίτητο να
συγκληθεί στο Στρασβούργο το “Κοινοβούλιο των συγγραφέων” για να κάνει
τουλάχιστον μια τίμια συζήτηση. Τα πράγματα δεν είναι όπως τα παρουσιάζει το
CNN. Το πρόβλημα δεν είναι μόνον ότι ο Μιλόσεβιτς είναι κακός».

Σωματοφύλακας του Σαλβαδόρ Αλλιέντε, ο Σεπούλβεδα εξορίσθηκε το 1975 από την
αμερικανοκίνητη χούντα του Πινοτσέτ. Μήπως γι’ αυτό ενοχοποιεί τις ΗΠΑ; Ο
ίδιος αρνείται μια τέτοια προκατάληψη: «Στο Κόσοβο υπάρχει ένα πραγματικό
πρόβλημα», τονίζει σε συνέντευξή του στην ιταλική «Λα Στάμπα». «Δεν μπορούμε
να έχουμε ένα μικρό Χίτλερ στα Βαλκάνια. Ο Μιλόσεβιτς είναι ένα τέρας, το
ξέρουμε όλοι. Το έχουμε καταλάβει από καιρό, τουλάχιστον από την πολιορκία του
Σαράγεβο. Αντιπροσωπεύει ένα παρελθόν που η Ευρώπη πρέπει να ξεπεράσει». Αλλά
και «η επέμβαση των ΗΠΑ στην περιοχή των Βαλκανίων» δεν του αρέσει καθόλου.

Ο συγγραφέας δεν αρνείται ότι μια στρατιωτική επέμβαση μπορεί να ήταν
απαραίτητη, εφόσον τόσο στην Κροατία όσο και στη Βοσνία μόνο τα όπλα κατάφεραν
να σταματήσουν τον Μιλόσεβιτς. «Έπρεπε όμως να είναι ευρωπαϊκή ή να προέλθει
από τα Ηνωμένα Έθνη», τονίζει. «Δεν μπορούμε να αφήσουμε στις ΗΠΑ τον ρόλο του
παγκόσμιου αστυνομικού, δεν μπορούμε να συμπεριφερθούμε όπως στη Λατινική
Αμερική», προσθέτει διευκρινίζοντας ότι αισθάνεται Ευρωπαίος, αφού από το 1980
ζει στη Γερμανία. «Επίσης δεν έπρεπε να γίνει τέτοιου είδους επέμβαση, όχι μ’
αυτήν τη σκανδαλώδη, τεχνολογική μορφή που την κάνει να μοιάζει με πολεμικό
παιχνίδι. Ο Μιλόσεβιτς αντιπροσωπεύει μια εθνικιστική και βίαιη πίστη που δεν
επεκτείνεται σε όλο τον πληθυσμό. Η βία εντοπίζεται σε ένα τμήμα του έθνους κι
αν κοιτάξουμε καλά θα δούμε ότι υπάρχει σε όλους τους λαούς. Υπάρχει και στον
UCK όταν μιλάει για “μεγάλη Αλβανία”».

Ο Σεπούλβεδα πιστεύει πως «η εξουσία είναι ένας βομβαρδισμός των πολιτών με
σκατά» και εξηγεί τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, επικαλούμενος τις
πιέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και «τις αναίσχυντες επεμβάσεις, τη
βιαστική αναγνώριση των νέων ανεξάρτητων κρατών από τη Γερμανία και τις
παρεμβάσεις του πάπα». Μ’ αυτά τα δεδομένα, πιστεύει άραγε στα σοβαρά ότι θα
μπορούσε να λύσει το πρόβλημα ένας αδύναμος και διχασμένος ΟΗΕ; «Είναι έτσι
επειδή το πιο σημαντικό μέλος του, οι Ηνωμένες Πολιτείες, κάνουν τα πάντα για
να είναι έτσι», απαντά ο συγγραφέας. «Ίσως όμως και να τα κατάφερνε». Και
σίγουρα θα έπρεπε να είχε δοκιμάσει.