Πριν από 75 χρόνια κατακτήθηκε το Έβερεστ;

Το μυστήριο που κρύβεται εδώ και 75 χρόνια στα χιόνια των Ιμαλαΐων αρχίζει να
φωτίζεται και ίσως ξαναγράψει την ιστορία της κατάκτησης του Έβερεστ,
ανατρέποντας τα μέχρι σήμερα δεδομένα ότι η «στέγη του κόσμου» πατήθηκε για
πρώτη φορά από τον Νεοζηλανδό σερ Έντμουντ Χίλαρι, στις 29 Μαΐου του 1953.

Ιστορική φωτογραφία. Ο Τζορτζ Μάλορι (αριστερά) και ο Άντριου Ίρβιν (δεξιά), ενώ ετοιμάζονται για τη μεγάλη ανάβαση στην κορυφή του Έβερεστ. Την κατέκτησαν πριν τους βρει ο θάνατος; Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο

Ξημερώματα της 8ης Ιουνίου του 1924, ο 38χρονος Βρετανός δάσκαλος Τζορτζ
Μάλορι και ο 28χρονος φοιτητής του Κέμπριτζ Άντριου Ίρβιν, ξεκίνησαν από τη
σκηνή που είχαν στήσει, σε ύψος 7.800 μέτρων, στη βόρεια πλαγιά του Έβερεστ.
Οι δεξαμενές οξυγόνου, πρωτόγονες και βαριές, σύμφωνα με τα κριτήρια της
διαστημικής εποχής, λειτουργούσαν καλά. Όπως ανέφερε ο Μάλορι, μέσω ενός
οδηγού, η νέα ημέρα που ανέτειλε «υποσχόταν ιδανικές καιρικές συνθήκες για να
γίνει η δουλειά» ­ η πρώτη ανάβαση στον κόσμο στην υψηλότερη κορυφή της Γης.

Όταν τον είχαν ρωτήσει γιατί ήθελε να σκαρφαλώσει στο Έβερεστ, ο Τζορτζ Μάλορι
είχε δώσει την περίφημη απάντηση: «Επειδή υπάρχει».

Αλλά στην προσπάθειά τους να πατήσουν στη «στέγη του κόσμου», ο Μάλορι και ο
Ίρβιν εξαφανίστηκαν. Τελευταίος τούς είχε δει ο Νόελ Οντίλ, μέλος της ομάδας
τους, ο οποίος ανέφερε ότι εντόπισε δύο μικροσκοπικές κουκκίδες να κινούνται
προς μία μακρινή χιονισμένη πλαγιά, πριν τους καταπιεί η καταχνιά.

Βρέθηκε το πτώμα

Το περασμένο Σάββατο, εβδομήντα πέντε χρόνια μετά, πέντε νεαροί Αμερικανοί
ορειβάτες, ακολουθώντας την πορεία εκείνων των πρωτοπόρων, ανακάλυψαν το πτώμα
του Μάλορι. Κειτόταν σ’ ένα ανεμοδαρμένο πλάτωμα, σε ύψος περίπου 8.000
μέτρων. Παρά την συνταρακτική ανακάλυψή τους, όμως, το επίμονο ερώτημα
εξακολουθεί να παραμένει αναπάντητο: οι δύο Βρετανοί ορειβάτες ήταν οι πρώτοι
που κατέκτησαν το Έβερεστ, 29 χρόνια πριν ο Έντμουντ Χίλαρι και ο οδηγός του
από το Νεπάλ Τένσινγκ Νόργκαϊ πατήσουν την υψηλότερη κορυφή του κόσμου, στις
29 Μαΐου του 1953;

Τό πτώμα ήταν καλά διατηρημένο, λόγω του ψύχους και του ξηρού αέρα. Αλλά,
σύμφωνα με τις φήμες που κυκλοφόρησαν αμέσως στους κύκλους των αλπινιστών, η
γάμπα του Μάλορι ήταν σπασμένη και ο ώμος του είχε συνθλιβεί, γεγονός που
αφήνει να εννοηθεί ότι ο θάνατός του οφείλεται σε πτώση. Ένα σχοινί ήταν
δεμένο γύρω από τη μέση του, ενώ τα γυαλιά του, που τον προστάτευαν από την
εκτυφλωτική λάμψη του ήλιου πάνω στο χιόνι, βρέθηκαν στην τσέπη του. Αν
πράγματι οι φήμες ανταποκρίνονται στην αλήθεια, τότε θα πρέπει να τα έβγαλε με
την δύση του ήλιου.

Η αποστολή των πέντε ορειβατών, υπό τον Έρικ Σίμονσον, δεν εντόπισε ούτε ένα
ίχνος από τον Άντριου Ίρβιν, αλλά οι Αμερικανοί αλπινιστές υποσχέθηκαν να
συνεχίσουν τις προσπάθειες για να ανακαλύψουν και το δεύτερο πτώμα.

«Η εξαφάνιση του Μάλορι και του Ίρβιν είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του
εικοστού αιώνα», λέει ο Γκάλεν Ρόουελ, φωτογράφος και ορειβάτης, που δοκίμασε,
χωρίς επιτυχία, να κατακτήσει και αυτός το Έβερεστ το 1983, από την πλευρά του
Θιβέτ, απ’ όπου ξεκίνησαν τη μοιραία περιπέτειά τους ο Μάλορι και ο Ίρβιν. «Με
την ανακάλυψη του πτώματος του Μάλορι λύθηκε εν μέρει και σε μία ή δύο
εβδομάδες που η ίδια αποστολή επιστρέψει και πάλι στα χιόνια των Ιμαλαΐων,
ίσως μάθουμε περισσότερα».

Στο μέγα ερώτημα αν ο Μάλορι και ο Ίρβιν σκοτώθηκαν ενώ ανέβαιναν ή ενώ
κατέβαιναν από το Έβερεστ, θα απαντηθεί ενδεχομένως αν βρεθεί άθικτη η
μεταλλική φωτογραφική μηχανή Kodack, που είχαν μαζί τους οι δύο πρωτοπόροι
ορειβάτες και αν το φιλμ έχει διατηρηθεί από το κρύο. Ο Ρόουελ δεν είναι
πεπεισμένος ότι οι δύο Βρετανοί κατέκτησαν πράγματι την «στέγη του κόσμου».
Υπογραμμίζει, όμως, ότι οι σημερινοί ορειβάτες τούς θαυμάζουν και τους θεωρούν
πρωτοπόρους, επειδή δοκίμασαν να πατήσουν το Έβερεστ σε μία εποχή όπου τα όρη
ήταν ακόμα ανεξερεύνητα. «Η πρόκληση που αντιμετώπισαν ήταν απείρως μεγαλύτερη
από την σημερινή, επειδή τότε κάθε βήμα ήταν ένα βήμα προς το άγνωστο».