ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα γατάκια δεν έχουν ζήτηση…

Να, λοιπόν, που σιγά – σιγά αρχίζω να συμφωνώ με τη φίλη μου με την οποία
μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για τα ζώα.

Χρόνια τώρα με «μαλώνει» γιατί αρνούμαι να στειρώσω τα γατιά μου.

Τα επιχειρήματά της πρακτικά: θα είναι πιο υγιή, καλύτερα στειρωμένα, παρά τα
χιλιάδες πεινασμένα αδέσποτα.

Η γάτα με δυο και τρεις γέννες τον χρόνο ταλαιπωρείται. Τα αντεπιχειρήματά μου
περισσότερο ηθικά: μα η φύση τα έφτιαξε έτσι, και μέχρι πού μπορεί να φτάσει η
δικαιοδοσία μας πάνω στα ζώα.

«Σκέφτεσαι ανθρωποκεντρικά» μου απαντούσε πάντα και δεν μπορούσε να με πείσει.

Και να ‘μαι τώρα με μια ολόκληρη οικογένεια γατιών μέσα στο διαμέρισμα.

Η μαμά, ο μπαμπάς και τα τέσσερα γατάκια, που γεννήθηκαν πριν από δύο μήνες,
όλα κεραμιδόγατα. Αυτά να τρέχουν πάνω κάτω, να σκαρφαλώνουν και να
γρατζουνάνε παντού κι εγώ να μην ξέρω τι να τα κάνω.

Γιατί οι γατόφιλοι φίλοι έχουν τελειώσει, τους έχω τροφοδοτήσει με γατάκια από
προηγούμενες γέννες.

Κι αυτά τα συνηθισμένα γκρίζα και κανελιά μικρά, καμία ζήτηση δεν έχουν.

Αυτά τα τέσσερα γατάκια που κινδυνεύουν να μείνουν στα αζήτητα, με έκαναν να
αναθεωρήσω τις απόψεις μου και να συμφωνήσω κάπως με τα επιχειρήματα της φίλης
μου.

Συνεχίζω, όμως, να έχω τις αμφιβολίες μου (και τις ενοχές μου) για τον τρόπο
με τον οποίο αγαπάμε τα ζώα.