Οι δημοσιογράφοι στόχος μαφίας και εμπολέμων

Οι αριθμοί είναι εύγλωττοι: το 1998 δολοφονήθηκαν 28 δημοσιογράφοι σε 17
χώρες, με αποτέλεσμα να υπερβούν τους 500 οι δημοσιογράφοι που σκοτώθηκαν την
ώρα του καθήκοντος τα δέκα τελευταία χρόνια.

Άλλοι δέκα δημοσιογράφοι (οι οκτώ από τους οποίους στη Σιέρα Λεόνε) έχουν
χάσει τη ζωή τους τους πρώτους τέσσερις μήνες του 1999.

Τουλάχιστον 117 δημοσιογράφοι κρατούνται αυτή τη στιγμή σε 25 χώρες. Σε 119
χώρες η έννοια της ελευθεροτυπίας αποτελεί μύθο.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμόμαστε πόσο δύσκολο επάγγελμα είναι η δημοσιογραφία.
Η 3η Μαΐου έχει κηρυχθεί από τη Διεθνή Ομοσπονδία Εκδοτών Εφημερίδων
«Παγκόσμια Ημέρα της Ελευθερίας του Τύπου», ώστε να αναγνωρίζονται οι θυσίες
που συντελούνται στον αγώνα για την ελευθερία του Τύπου και να ασκείται πίεση
στις κυβερνήσεις που συνεχίζουν να στερούν από τους πολίτες τους το βασικό
αυτό ανθρώπινο δικαίωμα.

Το ρεκόρ στις δολοφονίες δημοσιογράφων είχε πέρυσι η Κολομβία, με 6 θανάτους.
Ακολουθούν το Μεξικό (4), η Βραζιλία, η Ρωσία και το Περού (2) και η Ανγκόλα,
το Μπανγκλαντές, η Μπουρκίνα Φάσο, ο Καναδάς, η Αιθιοπία, η Γεωργία, η
Νιγηρία, το Πακιστάν, οι Φιλιππίνες, το Κονγκό, η Σιέρα Λεόνε και η Ταϊλάνδη
(1). Από την άλλη πλευρά, τους περισσότερους κρατούμενους δημοσιογράφους (12)
τους έχει η Αιθιοπία και ακολουθούν η Σιέρα Λεόνε (11), η Κίνα (10) και η
Μιανμάρ με τη Συρία (από 8).

Η πρωτοτυπία της περσινής χρονιάς είναι ότι σχεδόν όλοι οι δημοσιογράφοι που
σκοτώθηκαν δεν έπεσαν θύματα ενόπλων συγκρούσεων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν
στη Ρουάντα ή στην Αλγερία, αλλά πλήρωσαν με τη ζωή τους τις έρευνές τους για
υποθέσεις διαφθοράς ή για τις σχέσεις μεταξύ των αρχών και της μαφίας.

Η Διεθνής Ομοσπονδία Εκδοτών αναφέρει χαρακτηριστικά τη δολοφονία ενός πολύ
γνωστού δημοσιογράφου του Μπανγκλαντές, του Σαϊφούλ Αλάμ Μουκούλ, ο οποίος
έκανε έρευνες για υποθέσεις διαφθοράς.

Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα, από την πλευρά τους, καταγγέλλουν τη δολοφονία
της Ρωσίδας δημοσιογράφου Λαρίσα Γιουντίνα, η οποία σκοτώθηκε ενώ ερευνούσε
τις καταχρήσεις του προέδρου της αυτόνομης Δημοκρατίας της Καλμουκίας.

«Σε τέτοιες περιπτώσεις», επισημαίνει η οργάνωση, «οι δράστες σπανίως
εντοπίζονται και ακόμη σπανιότερα τιμωρούνται».

Η κατάσταση του Τύπου επιδεινώθηκε πέρυσι στη Γιουγκοσλαβία, όπου οι αρχές
ασκούν ασφυκτικό έλεγχο στα Μέσα Ενημέρωσης. Όπως επισημαίνει ο Μίλος Βάσιτς,
πρόεδρος της Ένωσης Ανεξαρτήτων Δημοσιογράφων της Σερβίας από το 1997, «το
Τείχος του Βερολίνου δεν έχει πέσει στη Σερβία. Η κατάρρευση του κομμουνισμού
επέφερε στη Σερβία ένα άλλο είδος ολοκληρωτισμού: τον εθνικιστικό λαϊκισμό. Ο
Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς αντικατέστησε μια ολοκληρωτική ιδεολογία με μια άλλη:
στη θέση του “επιστημονικού σοσιαλισμού” επέβαλε τον σωβινισμό». Η Τουρκία
χαρακτηρίζεται από τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα «ο κακός μαθητής της
Ευρώπης». Δεκάδες δημοσιογράφοι βασανίστηκαν ή κακοποιήθηκαν πέρυσι στη χώρα
αυτή, ενώ περισσότεροι από 260 συνελήφθησαν ή φυλακίστηκαν. Η οργάνωση
συγκρίνει την απροθυμία των τουρκικών αρχών να ερευνούν τις δολοφονίες
δημοσιογράφων με τη συμπεριφορά της ρωσικής κυβέρνησης απέναντι στα κυκλώματα
της Μαφίας. Ο ρωσικός Τύπος, όμως, βρίσκεται σε αξιοζήλευτη κατάσταση, αν
συγκριθεί με εκείνον της Λευκορωσίας ή ορισμένων ασιατικών Δημοκρατιών, όπως
το Τουρκμενιστάν.