ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλη η αλήθεια για τις «παράπλευρες επιπτώσεις»

Α, όλα κι όλα, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τη στρατιωτική ηγεσία του ΝΑΤΟ
για έλλειψη φαντασίας και ευρηματικότητας. Ο χαρακτηρισμός «παράπλευρες
επιπτώσεις» για τις εκατοντάδες των αμάχων ­ μηδέ προσφύγων εξαιρουμένων ­ που
σκοτώνουν οι βόμβες με ξετρέλανε. Ευφυέστατος. Τόσο που σκέφτομαι γιατί δεν
χρησιμοποιείται ευρύτερα ­ και στην καθημερινή ζωή ακόμη ­ για τα παντός
είδους «λάθη» και «ατυχήματα». Να, ας πούμε πως ο εξαίρετος οδηγός που τρέχει
με 200 στην παραλιακή και θερίζει μερικούς, γιατί δεν μπορεί να επικαλεστεί
τις «παράπλευρες επιπτώσεις» της κυκλοφορίας πεζών τη νύχτα; Και γιατί ο
συνετός πολίτης που δέρνει τον δύστροπο και αγενή υπάλληλο μιας δημόσιας
υπηρεσίας δεν μπορεί να μιλήσει για «παράπλευρες επιπτώσεις» της εξουθενωτικής γραφειοκρατίας;

Μήπως «παράπλευρη επίπτωση» δεν είναι και το τραγικό θύμα της βόμβας στο
Ιντερκοντινένταλ; Και γιατί δεν στέκει το ίδιο επιχείρημα για τον βιαστή εν
όψει της απροθυμίας του θύματός του; Και γιατί να οδύρονται οι Αμερικανοί για
τα θύματα ανήλικων μακελάρηδων σε σχολεία; Για «παράπλευρη επίπτωση» του
γενικώς παραδεκτού ότι «από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι» δεν πρόκειται; Και
εμείς γιατί να σαρκάζουμε που αποκαλούν «χασάπη» όποιον δεν κάθεται να τον
διαμελίσουν; «Παράπλευρη επίπτωση» της κακοκεφαλιάς του δεν είναι; Ε, ας πληρώσει.