[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεν πήγα ούτε σ’ αυτή τη συναυλία. Για κάποιο λόγο η προοπτική να τραγουδάω σε
μία πλατεία την ώρα που χιλιάδες άλλοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τις βόμβες
του ΝΑΤΟ ή τους παραστρατιωτικούς του Μιλόσεβιτς δεν μου φαινόταν ότι
ταίριαζε. Ομολογώ ότι το μετάνιωσα. Όχι τόσο την ώρα που έβλεπα τη συναυλία
στην τηλεόραση, αλλά αργότερα. Όταν είδα τα ακρωτηριασμένα πτώματα μικρών
παιδιών στη βομβαρδισμένη γέφυρα. Τότε που ήθελα να φωνάξω όσο μπορώ να
σταματήσει αυτή η παραφροσύνη. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που νιώθω να
ντρέπομαι για τις επιφυλάξεις μου. Γιατί επιφυλάξεις ­ το ομολογώ κι αυτό ­
έχω πολλές. Η σφαγή στη Σερβία μού έχει δημιουργήσει μια σειρά από ηθικά αλλά
και πολιτικά διλήμματα. Συμπαριστάμεθα φερ’ ειπείν όλοι στους βομβαρδιζόμενους
Σέρβους. Όταν όμως ο ίδιος ο Μιλόσεβιτς παραδέχεται ­ μάλλον αναγκάζεται να
παραδεχθεί ­ ότι και οι δικές τους παραστρατιωτικές δυνάμεις «δεν είναι
άγγελοι», τότε δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς για τις απόψεις που
εκφράζουν πολλοί δικοί μας περί μαύρης προπαγάνδας της Δύσης ­ απόψεις που
τους κάνουν πλέον βασιλικότερους ίσως του βασιλέως. Ανάλογα δισεπίλυτα
ζητήματα τίθενται και στον χώρο της πολιτικής. Αν οι Σέρβοι δεν είναι άγγελοι,
πολύ περισσότερο δεν είναι άγγελοι και οι ΝΑΤΟϊκοί. Αυτό όμως δεν αποτελεί μια
επαρκή απάντηση στο ερώτημα γιατί προχώρησαν στους βομβαρδισμούς. Κι αυτό
είναι ένα ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε αν θέλουμε να έχουμε μια
ολοκληρωμένη εικόνα του προβλήματος. Εξηγήσεις έχουν ακουστεί πολλές ­ συνήθως
όμως προκαλούν τη νοημοσύνη μας. Όπως τα περί των δρόμων του πετρελαίου, που
κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι διασχίζουν τη Σερβία οριζοντίως και καθέτως.
Ή τα περίφημα γεωπολιτικά συμφέροντα ­ να χτυπηθεί δηλαδή ένας αμετανόητος
κομμουνιστής εν δυνάμει πράκτορας της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Απαντήσεις φυσικά
που δεν στέκουν σε στοιχειώδη λογική ανάλυση. Πού ήταν, για παράδειγμα, τα
συμφέροντα αυτά όταν η κυβέρνηση Μπους άφηνε στους Ευρωπαίους τις πρωτοβουλίες
στα Βαλκάνια;

Και γιατί δεν τελείωναν με τον Μιλόσεβιτς πριν από το Ντέιτον όταν οι εθνικές
εκκαθαρίσεις των Σέρβων ­ άπλετα ντοκουμενταρισμένες ­ τους έδιναν μια τόσο
καλύτερη ευκαιρία; Κανείς φυσικά δεν περίμενε απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα
από μια συναυλία. Όταν όμως κάποιοι πάνε για να φωνάξουν απλώς «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ
το ίδιο συνδικάτο» ή «Αμερικανοί φονιάδες των λαών» είναι φανερό ότι προωθούν
μια πολύ συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα αντιμετωπίζοντας τη συναυλία ως μέσο
προπαγάνδας. Κι αυτός είναι ένας πολύ καλός λόγος για να μην πάω πουθενά. Κι
ας θέλω να φωνάξω με όλη μου την ψυχή…

Kapsis@dolnet.gr