ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μοντέλο Μπερλουσκόνι

Η απάντηση του Αλτάν στην έρευνα του «Micromega»

Πέστε μας κάτι αριστερό. Στο τέλος αυτού του αιώνα, εν μέσω αυτού του πολέμου,
μπορείτε να μας πείτε τι είναι η Αριστερά; Το ιταλικό περιοδικό «Micromega»
έθεσε 11 ερωτήσεις αυτού του τύπου όχι σε επαγγελματίες πολιτικούς, αυτοί
είναι βαρετοί και η γλώσσα τους είναι ξύλινη, αλλά σε 20 ανθρώπους του
πολιτισμού. Και με βάση τις απαντήσεις, τους χώρισε σε κατηγορίες.

Μια υπερ-κατηγορία που καλύπτει σχεδόν όλους όσοι ρωτήθηκαν είναι οι
«σκεπτικιστές». Για τον δημοσιογράφο Τζάνι Ριότα, η Δεξιά και η Αριστερά είναι
πηγές αιωνίων παρεξηγήσεων.

Η ίδια η έννοια της ισότητας δεν υφίσταται πλέον. Η διάκριση ανάμεσα στους
πιστούς και τους μη πιστούς είναι απηρχαιωμένη. Μάταιη και η συζήτηση για την
ιστορική μνήμη της Αριστεράς. Οι επιλογές στον οικονομικό τομέα, συμπληρώνει ο
κοινωνιολόγος Αλεσάντρο Πιτσόρνο, δεν χωρίζουν τη Δεξιά από την Αριστερά, αλλά
τους ονειροπόλους από τους ρεαλιστές.

Η περίφημη «ισότητα των ευκαιριών» είναι μύθος.

Υπάρχουν έπειτα οι «προβοκάτορες». Το 1996, όταν η Αριστερά κέρδισε τις
εκλογές στην Ιταλία ­ λέει ο κριτικός λογοτεχνίας Αλφόνσο Μπελαρντινέλλι ­ η
ταυτότητά της είχε φτάσει στο ναδίρ.

Σήμερα, οι λεγόμενοι προοδευτικοί είναι όλοι ερωτευμένοι με τον αμερικανικό
καπιταλισμό. Τις περισσότερες μέρες του χρόνου εκθειάζουν την ηθική, την
πολιτιστική και τη στρατιωτική πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ ορισμένες
Κυριακές και αργίες εκφράζουν την ανησυχία τους για την υποταγή της Ευρώπης
στην αμερικανική αυτοκρατορία.

Μεταξύ των «οργισμένων» ξεχωρίζει ο συγγραφέας Έρι Ντε Λούκα, που αναρωτιέται
αν Αριστερά σημαίνει να στέλνεις τη χώρα σου στον πόλεμο χωρίς συζήτηση, αν
Αριστερά σημαίνει να μη δίνεις άσυλο στον Τσε Γκεβάρα του κουρδικού λαού, αν
Αριστερά σημαίνει να στήνεις στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες.

Όσο η Αριστερά ήταν στην αντιπολίτευση, συμπληρώνει ο ποιητής Βαλέριο
Μαγκρέλι, δεν είχε απλώς στυλ: ήταν η ίδια ένα στυλ. Από τότε που ανέλαβε την
εξουσία, όμως, μιμήθηκε τους ηττημένους. Κι είδαμε έναν υπουργό Κοινωνικής
Αλληλεγγύης να εξαίρει την ιδιωτική εκπαίδευση. Έναν υπουργό Δικαιοσύνης να
επιτίθεται στον κλασικό κινηματογράφο. Έναν πρωθυπουργό να εμφανίζεται στην
τηλεόραση εν είδει τραγουδιστή. Το «μπερλουσκονικό μοντέλο» σε όλο του το μεγαλείο.

Από το πάνελ δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι «πραγματιστές». Ο οικονομολόγος
Πάολο Σύλος Λαμπίνι προτείνει ένα μαζικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα για την
εκπαίδευση των γυναικών στις υπανάπτυκτες χώρες της Αφρικής ώστε να μειωθούν
τα ποσοστά γεννητικότητας, ενώ ο φιλόσοφος Τζάνι Βάτιμο ζητεί την απλοποίηση
της γραφειοκρατίας και την υιοθέτηση προγραμμάτων για την τρίτη ηλικία, τη
βελτίωση της εκπαίδευσης και της ποιότητας ζωής. Μεταξύ των «πεφωτισμένων»,
τέλος, ο πολιτολόγος Άντζελο Μπολάφι χαρακτηρίζει την Αριστερά ένα σχολείο που
λειτουργεί με αξιοκρατικά κριτήρια. Τα κριτήρια αυτά είναι άλλωστε το μοναδικό
όπλο των φτωχών και των αποκλήρων για να ξεφύγουν κάποτε από την καταδίκη τους.