ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα ταξίδια οργανώνουν την ελευθερία

Ήταν κυρίως ο σκοτεινός ουρανός που είδα απόψε ­ ίσως όμως και η κούραση μιας
καταπιεστικής ημέρας ­ και αποζήτησα την ελευθερία της μοναξιάς και την γαλήνη
της σιωπής. Γύρισα στο σπίτι μου αργά.

Δεν άνοιξα την τηλεόραση, ούτε το ραδιόφωνο.

Δεν ήθελα άλλη φασαρία και η επικαιρότητα θα με τάραζε.

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με κλειστό το φως της λάμπας, κοίταζα τις ανταύγειες
του φεγγαριού στα τζάμια της μπαλκονόπορτας.

Περιπλανήθηκα στην οικειότητα των σκιών της ημιφωτισμένης κάμαρας.

Έκλεισα τα μάτια και ασυναίσθητα απέδρασα από την παρανοϊκή πραγματικότητα των ημερών.

Από καιρό έχω μάθει να συναρμολογώ έναν απροσδιόριστο ορίζοντα, στον οποίο
βάζω τα τοπία που χρειάζομαι.

Κάνω πορείες σε χωματόδρομους με δέντρα με πυκνά φυλλώματα, κάτω από κόκκινους
ουρανούς και με μια θάλασσα να στραφταλίζει στο βάθος. Από παιδί ονειρευόμουνα
ταξίδια. Σχολικές εκδρομές, γοητευτικές περιπλανήσεις, ακατάπαυστες
αναχωρήσεις, προσωπικές περιπέτειες, ενδιαφέρουσες συναντήσεις, προορισμούς, αφίξεις.

Φαίνεται ότι κάτι απομένει πάντα από τα παιδικά όνειρα.

Γιατί, ακόμα θέλω να μετρήσω τ’ αστέρια. Να δω τα σύννεφα να προχωρούν. Να
κοιτάξω ένα-ένα τα κύματα. Να μπω σε βάρκες και ν’ αρμενίσω. Να κοιμηθώ σ’
ερημονήσια. Ν’ ανέβω σε βουνά και να κοιτάξω κάτω.

Κι αν τώρα τριγυρνάω στην κάμαρα ­ τι είδους ταξιδιώτης; ­ είναι γιατί πάντα
έχω ανάγκη τα ταξίδια. Ταξίδια που οργανώνουν την ελευθερία μου. Κι αυτό είναι
μια περιπέτεια προσωπική.