ΔΡΟΜΟΙ

… «ομιλούσες κεφαλές» στις τηλεοράσεις μας, δημοσιογράφοι σαν τον Τζον
Γουέην υπολογίζουν με ψυχρότητα πόσοι Σέρβοι έπεσαν νεκροί, CΝΝάνθρωποι
ικετεύουν για μια γρήγορη εισβολή στο Κοσσυφοπέδιο. Και όλοι τους δεν κρύβουν
την αποστροφή τους για όσους δεν είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τα αγόρια τους
στον Μολώχ ­ δεν ξέρουν πως ο Τόνι Μπλερ είπε την περασμένη εβδομάδα πως «τώρα
είμαστε όλοι διεθνιστές, είτε μας αρέσει είτε όχι»; Την ίδια περίπου
αγανάκτηση ένιωσαν και οι καλεσμένοι στο πάρτι του ΝΑΤΟ, διπλωμάτες, πολιτικοί
και υπάλληλοι του ατλαντικού στρατιωτικο-βιομηχανικού κατεστημένου.

… ο Ντιν Άτσεσον, ο υπουργός Εξωτερικών του Χάρι Τρούμαν, είχε απαντήσει με
ένα κατηγορηματικό «Νο, σερ», όταν είχε ρωτηθεί αν η αμερικανική συμμετοχή στο
ΝΑΤΟ σήμαινε ότι οι ΗΠΑ θα έστελναν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις «εκεί πέρα».
Όμως, τελικά, τα αμερικανικά στρατεύματα πήγαν «εκεί πέρα». Και αφού δεν
έφυγαν όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, σίγουρα δεν πρόκειται να φύγουν τώρα.
Το «εκεί πέρα», για τους περισσότερους Αμερικανούς ­ που δεν έχουν πάει ποτέ
στην Ευρώπη ­ είναι πάρα πολύ μακριά (όσο και αν τους λένε πως ο κόσμος μας
έχει γίνει μικρός). Ο απλός Αμερικανός δεν παύει να αναρωτιέται: «Τι διάβολο
γυρεύουμε εκεί πέρα;». Όμως, ο απλός Αμερικανός δεν ήταν καλεσμένος στο πάρτι
του ΝΑΤΟ, γράφει ο Μπιλ Κάουφμαν στην «Ιντιπέντεντ».

… είναι ο «απομονωτικός», ο εφιάλτης που κάθε βράδυ στοιχειώνει τα όνειρα
του Κλίντον και του Μπλερ (αν τέτοιοι άνθρωποι ονειρεύονται ακόμη).
Απομονωτικός και ξενοφοβικός. Γιατί άραγε κάποιοι θέλουν πάντα να κολλάνε την
ταμπέλα του ξενοφοβικού σε όσους δεν αρέσει να σκοτώνουν ξένους; Σε πολλούς
δεν αρέσει. Στο κορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, ένας στους τρεις Αμερικανούς
ήθελε να γυρίσουν στην πατρίδα οι Αμερικανοί στρατιώτες που ήταν στην Ευρώπη.
Σήμερα, στην πολιτική, θαρρεί κανείς πως η μοναδική αντιπολεμική φωνή που
απέμεινε στην Αμερική είναι του Πατ Μπιουκάναν. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει πια
Αριστερά στην Αμερική ­ τουλάχιστον ορατή. Όπως οι ρεπουμπλικάνοι, έτσι και οι
δημοκρατικοί χρηματοδοτούνται από τους ίδιους πλουτοκράτες. Τα αντιπολεμικά
και φιλεργατικά κινήματα εκκαθαρίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από τις δύο
μοναδικές κοινωνικές ομάδες που δεν ξεπούλησε ο Κλίντον: το Χόλιγουντ και το
φεμινιστικό κατεστημένο. Το χαρακτηριστικό σχόλιο ενός σύγχρονου δημοκρατικού
είναι: «Ο δείκτης Ντάου Τζόουνς “τσίμπησε” πάνω από τις 10.000 μονάδες, ύστερα
από τους βομβαρδισμούς στο Κοσσυφοπέδιο».

… του καιρού μας, όπως είπε ο Κλίντον, είναι η μάχη «ανάμεσα στην
παγκοσμιοποίηση και τον πρωτόγονο κατακερματισμό». Έτσι, εύκολα μπορεί να
καταλάβει κανείς ποιος θα είναι από εδώ και πέρα ο στόχος, καθώς το ΝΑΤΟ θα
ρίχνεται σε κάθε «πρωτόγονο» που θα αρνείται να νοικιάσει βιντεοκασέτες του
Ντίσνεϊ ή δεν θα θέλει να εγκαταστήσει τα Γουίντους στο κομπιούτερ του. Οι
στρατηγοί της παγκοσμιοποίησης θα ρίχνουν τους πρωτόγονους της μιας «φυλής»
(εργαζόμενους, μαύρους) εναντίον των πρωτογόνων της άλλης (Σέρβους, κ.λπ).