«Ο διεφθαρμένος Κλίντον»

Τα χρόνια της προεδρίας Κλίντον χαρακτηρίσθηκαν από συντηρητισμό, δειλία και
διαφθορά, γράφει ο διάσημος Βρετανός δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς στο
βιβλίο του με τίτλο «Δεν έμεινε κανείς που να μην τον έχει κοροϊδέψει» («Νο
One Left Το Lie Το»), το οποίο θα κυκλοφορήσει στη Βρετανία στις 20 Μαΐου από
τις εκδόσεις Verso.

Ψηφοθηρία Κλίντον. Μία ακόμη προσπάθεια, το 1995, του Μπιλ Κλίντον να πείσει φιλελεύθερους πολίτες στο Μέριλαντ να τον ψηφίσουν

Η βρετανική εφημερίδα «Ομπσέρβερ» δημοσίευσε χθες τα αποσπάσματα που
ακολουθούν από το βιβλίο αυτό, τα οποία αναφέρονται κυρίως στον τρόπο που ο
Κλίντον επανειλημμένα χειραγώγησε το άκρως ευαίσθητο στις ΗΠΑ θέμα των
φυλετικών σχέσεων.

«Στα καυτά νιάτα του στη δεκαετία του 1960, ο Μπιλ Κλίντον υπήρξε, κατά δική
του δήλωση, σθεναρός υποστηρικτής του κινήματος για τα Δικαιώματα του Πολίτη.
Ενθυμούμενος εκείνες τις ηρωικές ημέρες, τον Απρίλιο του 1997, κατά τους
εορτασμούς για την επέτειο της νίκης του Τζάκι Ρόμπινσον επί του Τζικ Κρόου
στο μπέιζμπολ, είπε: “Όταν ήμουν νέος, τόσο εγώ όσο και η οικογένειά μου
πιστεύαμε ότι ο φυλετικός διαχωρισμός που κυριαρχούσε στα μέρη μας ήταν
λάθος… Κουβεντιάζαμε για κοινά σχολεία, κοινές δημόσιες εγκαταστάσεις, στην
ουσία για μια κοινή εθνική ζωή. Όποτε κάποιος στενόμυαλος έλεγε κάτι,
μπορούσες πάντα να αναφέρεις τον Τζάκι Ρόμπινσον κι εκείνος σώπαινε, γιατί δεν
υπήρχε τίποτε που να μπορεί να πει”. Στην πραγματικότητα όμως θα μπορούσε να
πει κάτι, όπως “Τι πράγμα; ” ή “Άσε μας, μικρέ”».

Στο Άρκανσο

Ο Τζάκι Ρόμπινσον ­ ο οποίος ψήφιζε Ρεπουμπλικανούς όλη τη ζωή του ­ έσπασε τη
φυλετική διαχωριστική γραμμή στο μπέιζμπολ όταν ο Κλίντον ήταν έξι ετών.
Αποσύρθηκε από το παιχνίδι το 1956, όταν ο Κλίντον ήταν εννέα. Ίσως, πράγματι,
το οκτάχρονο παιδί-θαύμα να έκανε συζητήσεις και να αντιμετώπιζε με
επιχειρήματα τα μέλη της Κου Κλουξ Κλαν, αλλά το γεγονός αυτό δεν αναφέρεται
ούτε καν στα απομνημονεύματα της αφοσιωμένης μητέρας του.

Στο τέλος της κυβερνητικής θητείας του Κλίντον, το Άρκανσο ήταν η μοναδική
Πολιτεία της Ένωσης που δεν είχε καταστατικό των Δικαιωμάτων του Πολίτη. Ας
συμβουλευτούμε την πιο συμπαθητική προς τον Κλίντον βιογραφία του, «Ο Πρόεδρος
που τους αξίζει», από τον ανταποκριτή της «Γκάρντιαν» στις ΗΠΑ Μάρτιν Ουόκερ.
Περιλαμβάνει μια περιγραφή της εκλογικής ήττας του Κλίντον στο Άρκανσο, το
1980. Ο Κλίντον είχε ξεκινήσει τη διετή θητεία του στη Βουλή της Πολιτείας
προσκαλώντας τον πρώην κυβερνήτη του Άρκανσο και διαβόητο υποστηρικτή τού
φυλετικού διαχωρισμού Όρβαλ Ε. Φόμπους σε τιμητική θέση κατά την τελετή της
ορκωμοσίας, αλλά ακόμη και αυτό δεν ήταν αρκετό για να τον προστατεύσει από
τις χυδαίες κατηγορίες των ντόπιων ότι «αγαπάει τους νέγρους».

Η κορύφωση

Η κορύφωση ήρθε τις τελευταίες ημέρες της κυβέρνησης Κάρτερ, όταν Κουβανοί
πρόσφυγες είχαν στριμωχτεί σε μια αποθήκη στο Φορτ Τσάφι και διαμαρτύρονταν
για τον εγκλεισμό τους. Όπως γράφει ο Ουόκερ, «οι δυσοίωνες ασπρόμαυρες
φωτογραφίες των μελαψών Κουβανών ταραχοποιών με τους λευκούς αστυνομικούς και
κατοίκους του Άρκανσο περιείχαν ένα ισχυρό υποσυνείδητο μήνυμα». Ο νεαρός
κυβερνήτης υποσχέθηκε να εμποδίσει την άφιξη άλλων Κουβανών στο έδαφος του
Άρκανσο και υπογράμμισε σε όλους τους τόνους ότι θα αψηφήσει την ομοσπονδιακή
κυβέρνηση «ακόμη και αν φέρουν εδώ κάτω ολόκληρο τον στρατό των ΗΠΑ». Αυτή η
κραυγή ανυποταξίας ορθά χαρακτηρίσθηκε από τον Πολ Γκρίνμπεργκ, αρθρογράφο της
εφημερίδας «Ardansas Democrat-Gazette», ως «αξιόπιστη μίμηση του Όρβαλ Ε. Φόμπους».