ΠΡΟΣΩΠΑ Από σύμβολο, στη γωνία

Ο Ιμπραήμ Ρουγκόβα ανέκαθεν αποκήρυσσε τον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία· και
οι σημερινές εξελίξεις μάλλον τον δικαιώνουν.

Ιμπραήμ Ρουγκόβα. Τώρα έχει συμβεί ό,τι ακριβώς φοβόταν

«Ο πρόεδρος» δεν δίνει προς το παρόν συνεντεύξεις, εξηγούσε τις προάλλες ο
Αντνέν Μερόβτσι, γραμματέας και σωματοφύλακας του Ρουγκόβα, στον απεσταλμένο
της «Λα Στάμπα». Σκόπευε, λέει, να μείνει μία ακόμη μέρα στο σπίτι του στην
Πρίστινα και μετά να επιστρέψει στο Βελιγράδι για να «συνεργασθεί» με τους
Σέρβους με στόχο τη σταδιακή επιστροφή των προσφύγων στο Κόσοβο. Έχει γίνει
«συνεργάτης» ή «όμηρος» των Σέρβων, είπε ο UCK, απορρίπτοντας με δυο κουβέντες
έναν άνθρωπο που υπήρξε σύμβολο της αυτονομίας και του αιτήματος για
ανεξαρτησία της σερβικής αυτής επαρχίας.

Κι όμως, είναι γνωστό πως, στα 56 χρόνια της ζωής του, ο Ρουγκόβα ουδέποτε
δέχθηκε να υποκύψει σε εκβιασμούς. Πριν από 11 χρόνια τον διέγραψαν από την
Ένωση Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών, υπέστη διώξεις και φυλακίσθηκε επειδή
οργάνωσε μία ­ ειρηνική βεβαίως ­ εξέγερση εναντίον της εξουσίας: με
πρωτοβουλία του, 214 Αλβανοί διανοούμενοι είχαν υπογράψει μια διαμαρτυρία κατά
της συνταγματικής τροπολογίας με την οποία ο Μιλόσεβιτς ανακάλεσε την
αυτονομία του Κοσόβου. Πώς μπορεί να συνεργάζεται τώρα με τον πρώην διώκτη του
και μάλιστα να δηλώνει έτοιμος να συζητήσει μαζί του ένα ειρηνευτικό σχέδιο;
Μήπως τρελάθηκε;

Ο Ρουγκόβα παραμένει απλώς συνεπής σε μια πορεία που ακολούθησε σ’ όλη τη ζωή
του. Οι παρτιζάνοι του Τίτο είχαν σκοτώσει τον πατέρα και τον παππού του και
μετά τον πόλεμο έφυγε από το χωριό του, το Τρνετς, στο Ανατολικό Κόσοβο.
Εμεινε χρόνια στο Παρίσι όπου έκανε διδακτορικό στη Φιλοσοφία ­ ήταν μαθητής
του Ρολάν Μπαρτ ­ και κράτησε από εκείνη την εποχή το μεταξωτό φουλάρι του και
την επιμονή του να βλέπει τα πράγματα από την άποψη του ανθρώπου και των
δικαιωμάτων του, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Θεωρητικά «πρόεδρος» ενός Κοσόβου
που δεν υφίσταται πλέον, ήταν πάντα κατηγορηματικά αντίθετος στους
εξτρεμισμούς. Οι παλιοί του σύντροφοι τον θυμούνται όχι μόνο για τη
μετριοπάθειά του, αλλά και για την κατηγορηματική άρνησή του να ακολουθήσει τη
γραμμή της ένοπλης αντιπαράθεσης.

Τώρα έχει συμβεί ό,τι φοβούνταν ο Ρουγκόβα και οι ομοϊδεάτες του. Η ένοπλη
δράση του UCK και η καταστολή από τον Μιλόσεβιτς έχουν μετατρέψει σε όμηρο
έναν ολόκληρο πληθυσμό, ο οποίος ωθείται πλέον όχι προς την Ευρώπη, όπως ο
Ρουγκόβα επιθυμούσε, αλλά προς τα Τίρανα. Και καθώς οι επιλογές του «Γκάντι
των Βαλκανίων» δεν συνάδουν προς τους ΝΑΤΟϊκούς «ανθρωπιστικούς
βομβαρδισμούς», οι Δυτικοί φαίνονται έτοιμοι να τον βάλουν στα αζήτητα και ο
UCK στον τάφο…