Οι Ιάπωνες το ρίχνουν στο τανγκό…

Για να ξεχάσουν τα δεινά της οικονομικής κρίσης ή απλώς για να ξεφύγουν από τη
μονοτονία της καθημερινότητας, οι Ιάπωνες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής
τάξης το ρίχνουν στον χορό.

Ορισμένοι στροβιλίζονται μέχρι να τους κοπεί η ανάσα μ’ έναν ακούραστο
παρτενέρ: τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. «Ο χορός της επανάστασης» είναι ένα
καινούργιο ηλεκτρονικό παιγνίδι, που έχει κατακτήσει την Ιαπωνία. Με 200 γεν
(περίπου 500 δραχμές), ο παίκτης-χορευτής ανεβαίνει σε μια μικρή πλατφόρμα,
εξοπλισμένη με τέσσερις δέκτες, και προσπαθεί να ακολουθήσει τον φρενήρη χορό
μιας εικονικής παρτενέρ, που λικνίζεται στον ρυθμό της ντίσκο. Οι δέκτες
καταγράφουν αν οι κινήσεις των ποδιών του παίκτη-χορευτή ταιριάζουν με τα
παραγγέλματα (δεξιά, αριστερά, μπροστά, πίσω), που δίνονται με βέλη, τα οποία
διαδέχονται το ένα το άλλο με μεγάλη ταχύτητα.

«Ο χορός της επανάστασης» είναι η έκφραση δύο κοινωνικών φαινομένων: της
επιθυμίας των νέων να επιδειχθούν, να προσελκύσουν πάνω τους το βλέμμα των
άλλων και του πάθους για τον χορό που κατέλαβε αιφνίδια όλες τις γενιές. Ο
χορός είναι μια νέα μορφή κοινωνικότητας. Η μόδα επιβάλλει το αργεντίνικο
τανγκό ή το φλαμέγκο. Κι αν τα περισσότερα ζευγάρια επιδίδονται με ζήλο στο
τσά-τσα ή το πάσο ντόμπλε, άλλα βυθίζονται στον αισθησιασμό και το πάθος ενός
χορού που γεννήθηκε στα πορνεία του Μπουένος Άιρες, στο τέλος του περασμένου
αιώνα. Βραδιές αργεντίνικου τανγκό διοργανώνονται πολύ συχνά στα νυχτερινά
κέντρα του Τόκιο και σχεδόν πάντα οι αίθουσες είναι γεμάτες.

Η μανία των Γιαπωνέζων για το χορό ξεκίνησε από μία ταινία του Μασαγιούκι
Σούο, με τίτλο «Θα χορέψουμε». Αφηγείται την ιστορία ενός μισθοσυντήρητου, που
ζει μια άχρωμη ζωή χωρίς χαρά και, μια βραδιά, βλέπει από το τρένο να
διαγράφεται στο παράθυρο μιας σχολής χορού η σιλουέτα μιας γυναίκας.
Αποφασίζει να γραφτεί και αυτός σε μια σχολή χορού και από τότε η ζωή του
φωτίζεται, απογειώνεται. . Οι Ιάπωνες έχουν πάρει το χορό στα σοβαρά. Παίρνουν
μαθήματα σε σχολές χορού και τελειοποιούνται, πριν πάρουν το βάπτισμα του
πυρός στην πίστα. Και για τους περισσότερους ­ άνδρες και γυναίκες ­ ο χορός
είναι το προσωπικό τους μυστικό. Δεν αποκαλύπτουν το νεοαποκτηθέν πάθος τους
ούτε στους συγγενείς τους ούτε στους συναδέλφους τους. Σε μια κοινωνία που
ακόμα δεν έχει συνηθίσει να εκφράζει τα συναισθήματά της, η αίθουσα του χορού
είναι μία μυστική παρένθεση στη ζωή τους. Μακρυά από το γραφείο η τους δικούς
τους, ο υπαλληλάκος και η πωλήτρια, ο συνταξιούχος και η νοικοκυρά ­
παγιδευμένοι όλοι μέσα σε μια άχαρη ρουτίνα ­ κάνουν γνωριμίες που δεν θα
μπορούσαν ποτέ να φανταστούν. Συζητούν, κοιτάζονται στα μάτια και, για μερικές
ώρες, μεταμορφώνονται με τη φαντασία τους σε Λατίνους εραστές και μοιραίες
γυναίκες με το τριαντάφυλλο στο στόμα.