Ο αγώνας των Κούρδων

Για την υπόθεση Οτζαλάν γράφουν δύο μαθήτριες της Β’ Γυμνασίου (τα στοιχεία
τους στη διάθεση της εφημερίδας):

«Αγαπητοί συμπολίτες μας,

όλους μας συγκλόνισε μια υπόθεση που συζητήθηκε πολύ τελευταία, που έγινε
πολλές φορές πρώτη είδηση, η υπόθεση γύρω από τον ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτζαλάν.

Πολλοί είναι απλώς μέλη αυτής της χώρας, όχι ενεργοί πολίτες. Κι όμως, ξέρουμε
πως σκέφτονται ό,τι κι εμείς:

Μερικοί ονόμασαν τους Κούρδους και τον Οτζαλάν “τρομοκράτες”. Αλλά, όπως οι
Έλληνες που αγωνίστηκαν το 1821 και το 1940 δεν ήταν τρομοκράτες, έτσι κι
αυτοί. Τρομοκράτες είναι αυτοί που αναγκάζουν τους λαούς να εγκαταλείπουν την
πατρίδα τους, να προβαίνουν καμιά φορά σε βίαιες ενέργειες. Τρομοκράτες είναι
οι Τούρκοι που αναγκάζουν τους Κούρδους να σέρνονται πρόσφυγες σε ξένες, συχνά
αφιλόξενες χώρες, να βομβαρδίζουν εμπορικά κέντρα…

Ελπίζουμε οι Έλληνες, ο ελληνικός λαός να βοηθήσει τους Κούρδους, να τάσσεται
πάντα υπέρ ανθρώπων που αγωνίζονται δίκαια. Ευχόμαστε οι Κούρδοι να
αντιληφτούν πως δεν ήταν οι Έλληνες που έκαναν όλα αυτά που τους πλήγωσαν, όχι
σύσσωμος ο ελληνικός λαός, αλλά κάποια μερίδα των Ελλήνων, που σίγουρα δεν
αντιπροσωπεύουν τους φιλελεύθερους συμπατριώτες μας. Ελπίζουμε η κυβέρνηση να
αντισταθεί στη βούληση των Τούρκων. Ελπίζουμε σε μια έγκυρη δίκη του Οτζαλάν,
υψώνουμε τις φωνές μας σε μια κραυγή: “Λευτεριά στον Οτζαλάν!”.

Μα, στη δικτατορική στην ουσία Τουρκία κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο. Το
μόνο που καταφέρνουν οι Τούρκοι είναι να δείξουν την αδυναμία τους με τη
συμπεριφορά τους προς τον ­ πολυπόθητο γι’ αυτούς ­ αιχμάλωτο Οτζαλάν.

Είμαστε υπέρ των Κούρδων, γιατί είμαστε υπέρ της ελευθερίας, των δικαιωμάτων
του ανθρώπου.

Ας σκεφτούμε, συμπολίτες μας, πως ο κίνδυνος είναι όταν εφησυχάζουμε. “Φοβάμαι
όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα”…».