Μια χώρα γεννήθηκε!

Μια νέα χώρα γεννήθηκε την περασμένη Τετάρτη στον Βόρειο Καναδά. Ονομάζεται
Νουναβούτ και είναι δέκα φορές μεγαλύτερη από τη Βρετανία.

Ο πρωθυπουργός. Ο ηγέτης της Νουναβούτ, Πωλ Όκλικ, επιδεικνύει τη δεξιοτεχνία του στο έλκηθρο

Δεν ξεπερνάει τις 27.000 ψυχές ο λαός που ζει στη βραχώδη γη και την παγωμένη
τούντρα που εκτείνεται από το νησί Μπάφιν, στον Ατλαντικό, μέχρι το νησί
Μέλβιλ, στη Θάλασσα Μποφόρ. Στους 28 καταυλισμούς, ανάμεσά τους και η
πρωτεύουσα Ικαλουίτ, δεν υπάρχει πρόσβαση παρά μόνο από αέρος.

Όμως, η Νουναβούτ είναι σημαντική για μια σειρά άλλους λόγους εκτός από το
μέγεθός της. Αποτελεί ένα τολμηρό πείραμα αυτονομίας και αξιοπρέπειας για μια
αυτόχθονη φυλή, που εδώ και πολλές γενεές τα είχε στερηθεί και τα δύο.
Τέσσερις στους πέντε κατοίκους αυτής της χώρας ανήκουν στη φυλή Ινουίτ, που
έως τώρα ήταν γνωστοί ως Εσκιμώοι. Μολονότι παραμένει εντός του καναδικού
ομοσπονδιακού συστήματος, από την περασμένη Τετάρτη η Νουναβούτ διαθέτει τη
δική της Βουλή και τη δική της κυβέρνηση. Στη γλώσσα των Ινουίτ, Νουναβούτ θα
πει «Η γη μας».

Οι αυτόχθονες λαοί σε όλον τον κόσμο, από τους Μαορί της Νέας Ζηλανδίας μέχρι
τους Μοχόκ της Νέας Υόρκης, θα παρακολουθούν από εδώ και πέρα στενά πώς θα
διαχειριστούν τις νέες ελευθερίες τους οι Ινουίτ, ένας από τους λαούς με τα
σοβαρότερα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα στον Καναδά.

Η δημιουργία της Νουναβούτ έρχεται ύστερα από δεκαπέντε χρόνια συνομιλιών και
χωρίς καμία πράξη βίας. Οι αγώνες του Κεμπέκ με τον αγγλόφωνο Καναδά είχαν
πολύ μεγαλύτερη διάρκεια, με πολύ λιγότερα αποτελέσματα και πολύ περισσότερη βία.

Η τελευταία φορά που υπήρξε αναδιάταξη των καναδικών συνόρων ήταν πριν από
πενήντα χρόνια, όταν η Νέα Γη έγινε η πεντηκοστή καναδική πολιτεία.

Η Νουναβούτ αποτελεί ουσιαστικά κάτι σαν αντιστάθμισμα για την πολύχρονη
κυριαρχία των λευκών επί των Ινουίτ. Για πολλούς αιώνες, οι Ινουίτ, που
μετανάστευσαν ανατολικά της Αλάσκας πριν από χίλια χρόνια, ζούσαν μια εντελώς
νομαδική ζωή, κυνηγώντας και μένοντας σε σκηνές και ιγκλού. Όμως, από τη
δεκαετία του 1950, η καναδική κυβέρνηση συγκέντρωσε τους Ινουίτ σε μόνιμους
καταυλισμούς και υποχρέωσε τα παιδιά τους να πηγαίνουν σε χριστιανικά σχολεία.
Πολλά από αυτά απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους.

Έτσι, οι Ινουίτ βυθίστηκαν μέσα σε κοινωνικά προβλήματα που τους μετέδωσαν οι
εισβολείς: αλκοολισμός, ναρκωτικά, αυτοκτονίες εξαπλάσιες από τον καναδικό
μέσο όρο, ανεργία στο 30%. Οι προοπτικές οικονομικής προόδου περιορίζονται
στον οικολογικό τουρισμό και στο εμπόριο δέρματος φώκιας.

Η κυριότερη ανησυχία που έσπρωξε τους Ινουίτ να διεκδικήσουν τη δική τους
πατρίδα ήταν ο κίνδυνος να εκλείψει εντελώς ο πολιτισμός τους. Τώρα, η γλώσσα
τους θα διδάσκεται στα σχολεία της επικράτειάς τους. Το μόνο πρόβλημα θα είναι
να βρουν αρκετούς δασκάλους για να τη διδάξουν.

Τις τελευταίες ημέρες, η πρωτεύουσα Ικαλουίτ έχει κατακλυστεί από
δημοσιογράφους από όλον τον κόσμο. Στην πόλη δεν υπάρχουν ονομασίες οδών ούτε
φωτεινοί σηματοδότες. Υπάρχουν όμως δύο «σαλούν», ένας αθλητικός σύλλογος και
μία εβδομαδιαία εφημερίδα.

Πάντως, οι ηγέτες των Ινουίτ ανησυχούν για τις υψηλές προσδοκίες που
ανοίγονται τώρα μπροστά τους. «Είναι σαν να προσπαθείς να πιάσεις για πρώτη
φορά αρκούδα», λέει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης των Ινουίτ, Πίτερ Έρνερκ.
Ανησυχεί γιατί ο ρυθμός των αλλαγών είναι τόσο ταχύς, που ίσως δυσκολέψει την
προσαρμογή των Ινουίτ. «Βγήκαμε από τα ιγκλού και φτάσαμε έως εδώ, σε πάρα
πολύ μικρό χρονικό διάστημα».

Οι ηγέτες των Ινουίτ προειδοποιούν τον λαό τους να μην περιμένει θαύματα. Η
αλήθεια είναι ότι η Νουναβούτ θα εξακολουθήσει να εξαρτάται από τα κοινωνικά
επιδόματα και τις επιδοτήσεις από την κεντρική κυβέρνηση του Καναδά. Το 85%
του πληθυσμού της νέας χώρας ανήκει στη φυλή των Ινουίτ. Δεν υπάρχουν πολιτικά
κόμματα, οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από τα 19 αιρετά μέλη της τοπικής Βουλής
και η περιοχή θα διαθέτει διακριτό εκπαιδευτικό και δικαστικό σύστημα, που θα
ακολουθούν τις παραδοσιακές αξίες της φυλής.