ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ήμουν κι εγώ εκεί

Είχα χρόνια να κατέβω σε πορεία. Όχι για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, για τις
ανάγκες τις δικές μου…

Θες οι εκάστοτε διαφωνίες, οι φραξιονιστικές απόψεις, αυτό το «ναι μεν αλλά»
που έφεραν τα χρόνια, η απομάκρυνση από το «χώρο», η ένταξη στον άλλο ­ αυτόν
του πανθ’ ορώντος δημοσιο-γράφου και δημοσιο-λόγου, θες η ηλικιακή «ωρίμανση»
που οδήγησε τελικά στην πολυσυζητημένη «πολιτική μοναξιά», θες μια κούραση κι
αίσθηση του αναίτιου και αναποτελεσματικού…

Είχα χρόνια να κατέβω σε πορεία και το ‘κανα προχθές για την ειρήνη.
Συνειδητά. Είπα, στην ειρήνη δεν χωρούν φράξιες κι «άλλες» απόψεις.

Ήταν και το άλλο. Αυτή η ανάγκη να διαψεύσω τη… «βρώμα που έβγαλε η ιστορία
ότι γεράσαμε…».

Και βίωσα τα λόγια του ποιητή για τους «παλιούς συντρόφους που τους βλέπεις με
συγκίνηση ­ παλιούς έρωτες μ’ αποστροφή»…

Και πορεύτηκα πάλι ­ κοντά είκοσι χρόνια μετά ­ κάτω από κόκκινες σημαίες και
φώναξα ­ όπως τότε ­ «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»…

Δεν κράτησε, όμως, πολύ. Είδα δίπλα μου σημαίες κρατών (κι εγώ ήξερα καλά πως
οι σημαίες δεν ενώνουν αλλά χωρίζουν τους λαούς), είδα λάβαρα κι εικόνες (κι
οι θρησκείες τους χωρίζουν τους λαούς), είδα κι ανθρώπους «άλλους» – «ξένους»
– αντιπάλους πολιτικά ­ αν πολιτική δεν είναι αυτό που ξέραμε αλλά αυτό που
μάθαμε… Ηθική στάση ζωής.

Είδα ανθρώπους που ‘χαν τις σημαίες – λάβαρα εθνικισμού, είδα ανθρώπους που
ήταν έτοιμοι να… πολεμήσουν, να σφάξουν, να λοιδορήσουν για την ειρήνη, είδα
τη διαμαρτυρία να γίνεται χυδαία ύβρις, άστοχη, αναίτια, απολίτιστη γηπεδική κραυγή…

Κι έφυγα απ’ την πορεία κρατώντας στο νου τους άλλους στίχους του ποιητή…

«Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε.

Αλλότριο πλήθος έρπει τώρα στις λεωφόρους…».