Το επόμενο καμένο αυτοκίνητο θα είναι το δικό μου…

Οι εκρήξεις ξεκίνησαν στις 9.30. Τελείωσαν γύρω στις 11.00. Όλοι βγήκαν στα
μπαλκόνια των πολυκατοικιών εκτός από τους ιδιοκτήτες των δύο αυτοκινήτων και
τους φίλους τους, που κατέβηκαν κάτω. Έπειτα από τέσσερα τηλεφωνήματα και
σαράντα πέντε λεπτά φωτιάς έφτασαν τα οχήματα της Πυροσβεστικής. Η Αστυνομία
ήρθε νωρίτερα. Πήραν τους αριθμούς των Ι.Χ. και τα στοιχεία των κατόχων. Ήταν
άλλη μια «συνηθισμένη» νύχτα στον Λόφο του Στρέφη.

Έξι καμένα αυτοκίνητα, είναι ο απολογισμός μόνο των τελευταίων δύο μηνών. «Τώρα πια χτυπούν ακόμα και στις εννιάμισι το βράδυ», λένε οι κάτοικοι

Έξι καμένα αυτοκίνητα τους τελευταίους δύο μήνες, περισσότερα από είκοσι τα
τελευταία τέσσερα χρόνια, δύο κατεστραμμένα, επίσης από εμπρησμό, γραφεία, και
αναρίθμητες κλοπές είναι ο απολογισμός της τρομοκρατίας σε μια περιοχή που αν
και βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, αν και προστατεύεται από αστυνομικό τμήμα
δύναμης 170 αντρών, παραμένει ανοχύρωτη. Μιας περιοχής όπου κάθε κάτοικος
«βλέπει» τον εαυτό του ως το επόμενο θύμα. Ένας λόφος μικρότερος από είκοσι
στρέμματα κι ένας δρόμος περιμετρικά που καταλήγει σε αδιέξοδο χωρίς διαμπερή
κυκλοφορία, με κάθετα στενά και κατηφορικά σκαλάκια που λειτουργούν ως οδοί
διαφυγής μοιάζουν παραδομένα σε όσους αποφασίζουν να περιλούσουν με βενζίνη
και να βάλουν γκαζάκια σε αυτοκίνητα και σπίτια. Κανείς πλέον δεν διανοείται
να «κόψει δρόμο» μέσα από τα μονοπάτια του λόφου, πόσο μάλλον να χαρεί έναν
περίπατο. Ούτε την ημέρα.

Οι πυλωτές στις πολυκατοικίες έχουν οχυρωθεί με βαριές, μεταλλικές κατασκευές,
το φωτάκι του συναγερμού αναβοσβήνει στις περισσότερες εισόδους των σπιτιών,
οι κάτοικοι πληκτρολογούν τους κωδικούς για να μπουν στα σπίτια τους,
προβολείς χιλιάδων βολτ κάνουν τη νύχτα-μέρα στα στενάκια με τα σκαλοπάτια, κι
ωστόσο τίποτε δεν φαίνεται να αποτρέπει τους εμπρηστές.

Στο πάρκινγκ

Τα τέσσερα αυτοκίνητα που κάηκαν τον Γενάρη είναι ακόμα και σήμερα στο
πάρκινγκ του γυμναστηρίου και εκεί που «στρίβει» η Πουλχερίας είναι
σταθμευμένα μέχρι και σήμερα τα δύο οχήματα που κάηκαν το βράδυ του περασμένου
Σαββάτου. Στη «θέση του», στα συρτάρια του Αστυνομικού Τμήματος Εξαρχείων,
παραμένει μέχρι και σήμερα ο σχετικός φάκελος ­ όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι
­ ο οποίος πρόκειται να μεταφερθεί στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία για να
δοθούν οι σχετικές αποζημιώσεις. Κάποια από τα θύματα είναι βιοπαλαιστές που
αναγκάστηκαν αν πάρουν τραπεζικά δάνεια για να αντικαταστήσουν το καμένο Ι.Χ.
Κάποιοι αγόρασαν μηχανάκι. «Τώρα πια ψάχνω να παρκάρω το σαραβαλάκι από τρίτο
χέρι που πήρα με δάνειο στους δρόμους κάτω από του Στρέφη και πάλι τρέμει το
φυλλοκάρδι μου», θα πει ο κ. Μιχάλης Θεοφίλου.

Οι κουρτίνες στα διαμερίσματα που έχουν θέα τα δεντράκια που απέμειναν στου
Στρέφη είναι πάντα τραβηγμένες τη νύχτα και πολλές φορές οι κάτοικοι έχουν
«λουστεί» στο φως φακών από την πλευρά του λόφου. Κλέφτες που «ερευνούν» την
ποιότητα στο εσωτερικό των σπιτιών; Μελλοντικοί εμπρηστές ή οι «μόνιμοι
κάτοικοι», άστεγοι και χρήστες που χρησιμοποιούν αυτά τα ελάχιστα στρέμματα ως
καταφύγιο; Ακόμα και συρματόπλεγμα μπήκε στον λόφο αφήνοντας ελεύθερες
συγκεκριμένες εισόδους. Κι ορισμένοι σκέφτονται ακόμα και την πιθανότητα να
εγκαταλείψουν την αγαπημένη τους γειτονιά.

«Για μας αυτό το σπίτι ήταν όνειρο ζωής. Δυο χρόνια πέρασαν μέχρι να τελειώσει
και τώρα, σας ομολογώ, πως έχουμε σκεφτεί σοβαρά την πιθανότητα να το
νοικιάσουμε ή να το πουλήσουμε». Η κ. Τούλα Αλεξίου ήταν ένα από τα τελευταία
θύματα. «Τώρα πλέον χτυπούν ακόμα και στις εννιάμισι το βράδυ. Ενώ παλιά
συνήθιζαν τις πρωινές ώρες που δεν έχει και μεγάλη κίνηση. Ακούσαμε τις
εκρήξεις και βγήκαμε να δούμε τι γίνεται. Ήταν τρομερό. Είχαν περιλούσει με
βενζίνη το αυτοκίνητό μου κι ενός γείτονα και δεν μπορούσαμε να πλησιάσουμε
ούτε για να απομακρύνουμε τα διπλανά οχήματα».

Ομηρεία

Για την κ. Αλεξίου η ζωή στη γειτονιά που πριν από λίγα χρόνια ήταν από τις
πιο ήσυχες έχει μεταβληθεί σε μια διαρκή ομηρεία. «Και το χειρότερο, κανείς
δεν μας ακούει. Λένε ότι κάνουν περιπολίες αστυνομικοί με πολιτικά το βράδυ,
όμως γιατί δεν έχει πιαστεί κανείς; Είναι τόσο δύσκολο να περνάει ένα
περιπολικό για ορισμένες ώρες; Και μέχρι πότε θα ακούμε πως “γίνονται έρευνες”
χωρίς να γίνεται τίποτα;».

Οι κάτοικοι που έχουν δεχτεί επιθέσεις κατά της περιουσίας τους θωρακίζουν
πόρτες, τοποθετούν συναγερμούς και σκέφτονται να μισθώσουν ιδιωτική αστυνομία.
Κι όσοι δεν έχουν δεχτεί επιθέσεις σκέφτονται τον εαυτό τους ως το επόμενο θύμα.

«Σε αναγκάζουν είτε να αμυνθείς, να κλειστείς μέσα και να φοβάσαι τη σκιά σου
ή να γίνεις επιθετικός», λέει ο Κώστας Σελιμιώτης, πολιτικός μηχανικός. Το
δικό του αυτοκίνητο ήταν ένα «Χόντα Σιβίκ» του ’88. Ένα από τα τέσσσερα που
κάηκαν στον ομαδικό εμπρησμό πριν από δύο μήνες. «Για μένα το αυτοκίνητο ήταν
εργαλείο δουλειάς. Μου ‘λειψε όταν το έκαψαν. Και τα άλλα τρία που κάηκαν με
το δικό μου ήταν μικρά, συνηθισμένα αυτοκίνητα. Έχουν κάψει και “Μερσεντές”
αλλά οι ενδείξεις δείχνουν πως οι εμπρησμοί δεν είναι επιλεκτικοί. Το ίδιο
βράδυ υπήρχαν δίπλα παρκαρισμένα ένα “Σάαμπ 9000” και μια “Μερσεντές”. Όμως
δεν τα έκαψαν».

Με μηχανάκι…

Ο κ. Σελιμιώτης αγόρασε ένα μηχανάκι. Η ιδέα του να βρίσκεται μονίμως
περιπολικό στη γειτονιά του, ή να περιπολούν ιδιωτικοί αστυνομικοί δεν τον
βρίσκει σύμφωνο. «Νομίζω πως δεν είναι λύση και δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα
να παρακολουθείται η ζωή μου. Αν έπεφτα όμως ποτέ επάνω στους εμπρηστές,
νομίζω πως θα ‘τρωγα πολύ ξύλο. Γιατί δεν είναι ένας. Δεν μπορεί να κάψει ένας
άνθρωπος μόνος του τέσσερα αυτοκίνητα μαζί».

Γιατί καίνε στου Στρέφη;.

Η εξήγηση που δίνουν οι ίδιοι οι κάτοικοι είναι πως «η περιοχή προσφέρεται». Η
πρόσβαση είναι εύκολη από την Πλατεία Εξαρχείων και την περιοχή του
Πολυτεχνείου. Από την Ειρήνης Αθηναίας (εκεί όπου κάηκαν τρία αυτοκίνητα μέσα
σε πυλωτή) μέχρι το αδιέξοδο, είναι ένας μικρός περιφερειακός δρόμος. Τα
κάθετα σκαλάκια των οδών Πουλχερίας, Σκυλίτση, Έρσης και Ψελλού αποτελούν
εύκολη οδό διαφυγής. Φαίνεται ότι οι εμπρηστές προτιμούν τα πόδια, παρά τη
διαφυγή με αυτοκίνητο ή μηχανάκι προς την Λεωφ. Αλεξάνδρας. Ο κ. Θεοφίλου είχε
ακούσει παλαιότερα «κάποιον να τρέχει στα σκαλάκια και μετά ακούστηκαν
εκρήξεις». Έχει παρατηρηθεί ότι καίγονται συχνότερα αυτοκίνητα σταθμευμένα
κοντά στα σκαλάκια.

Ο Λόφος του Στρέφη τα τελευταία χρόνια κατοικείται. Σχεδόν κάθε βράδυ, όταν ο
καιρός αρχίζει και φτιάχνει, κοιμούνται εκεί άστεγοι, λαθρομετανάστες και
χρήστες. Οι τελευταίοι προκαλούν πολλές φορές τη συμπάθεια των κατοίκων, παρ’
ότι οι απόψεις για την αντιμετώπισή τους δεν είναι ίδιες. «Δεν πιστεύω ότι
αυτοί οι άρρωστοι άνθρωποι, που τους βλέπουμε να πέφτουν σαν τα κοτόπουλα με
τη σύριγγα στο χέρι, είναι ικανοί να βάλουν τις φωτιές στα αυτοκίνητα», λέει η
κ. Αλεξίου. Η δημιουργία ενός γυμναστηρίου επάνω στον λόφο αποτέλεσε επίσης
σημείο διαφωνιών μεταξύ των κατοίκων. Άλλοι πιστεύουν ότι η παρουσία του
«ζωντανεύει τη γειτονιά». Άλλοι όμως θεωρούν πως «έτσι ο Λόφος του Στρέφη έχει
μετατραπεί σε πάρκινγκ και έχει αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των αυτοκινήτων
στην περιοχή. Πολλοί είναι αυτοί που παρκάρουν στου Στρέφη, ενώ τα γραφεία
τους βρίσκονται κάτω στα Εξάρχεια».

Από την Αστυνομία υποστηρίζεται ότι άντρες με πολιτικά «κάνουν μια βόλτα» στον
λόφο, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν ανακαλύψει καμία ένδειξη που να οδηγεί
στους εμπρηστές.

Αφήνουν τα ίχνη τους με μαύρο σπρέι στους τοίχους και φεύγουν πάντα αθόρυβα
και γρήγορα, χωρίς να αφήνουν κανένα αποτύπωμα. Ούτε τηλεφωνούν ούτε
προειδοποιούν ούτε αφήνουν προκηρύξεις. Η ταυτότητά τους είναι «οι
γνωστοί-άγνωστοι». Νέοι που μπορεί να είναι, μπορεί και όχι, οργανωμένοι σε
ομάδες, «τα παιδιά της πλατείας», χρήστες που συχνάζουν στο λόφο ή «νεαροί
κουκουλοφόροι». Οι περιγραφές με όλες τις φράσεις – κλισέ ενός αστυνομικού
δελτίου ειδήσεων ανήκουν στους ίδιους τους κατοίκους του Στρέφη οι οποίοι
έχουν συνηθίσει να πετάγονται από τα κρεβάτια τους, απίθανες ώρες της νύχτας,
ακούγοντας εκρήξεις και μυρίζοντας καπνούς.

Ποιοι καίνε τα αυτοκίνητα; Κανείς δεν έχει δει, ακούσει ή καν υποπτευτεί. Οι
μαρτυρίες συγκλίνουν ως προς το νεαρόν της ηλικίας και το στόχο: «Ίσως είναι
ομάδες νέων ανθρώπων που νομίζουν πως μ’ αυτό τον τρόπο διαμαρτύρονται για την
κοινωνική αδικία ή πολεμούν το σύστημα» θα πει η δικηγόρος που γεννήθηκε στη
γειτονιά πριν από πενήντα χρόνια, την έζησε «με τις παρέες και τις κιθάρες στα
χρόνια της μεταπολίτευσης» και σήμερα έχει κατεβάσει σιδερένια ρολά στην
πυλωτή για να εμποδίσει τις επιθέσεις.Κανένα στοιχείο.

Στον τοίχο η υπογραφή «Οργάνωση της σιωπής» δεν οδηγεί πουθενά. Οι «Λύκοι των
Εξαρχείων» δεν έχουν διεύθυνση ούτε τηλέφωνο και καμία άκρη του νήματος δεν
συνδέει αυτόν που έγραψε «Αναρχία στο Ηνωμένο Βασίλειο» με αυτόν που
περιέλουσε με βενζίνη το αυτοκίνητο.

Κάποιοι μιλούν για «τα παιδιά της πλατείας». «Όταν γίνονται φασαρίες κάτω,
ανεβαίνουν στο λόφο κι εκεί εκτονώνονται» είναι η εκδοχή, μόνο που οι
στατιστικές δεν βρίσκουν τη σύμπτωση. Για κάποιους από τους κατοίκους οι
χρήστες ναρκωτικών που βρίσκουν επίσης καταφύγιο στου Στρέφη «είναι θύματα,
άρρωστοι κι ανίκανοι να κάνουν κακό». Για ορισμένους γειτόνους τους όμως «δεν
αποκλείεται τίποτα. Γιατί, δηλαδή, ένα άτομο υπό την επήρεια ναρκωτικών ή ένα
βαποράκι δεν μπορεί να κάψει αυτοκίνητα;».

Ορισμένοι θεωρούν ότι «μόνο κάποιος μη φυσιολογικός άνθρωπος θα έκανε αυτές
τις ενέργειες». Για τον κ. Κώστα Σεφέρογλου «δεν είναι διόλου απίθανο να
πρόκειται για μια ολιγομελή ομάδα η οποία κινείται στο περιθώριο οποιασδήποτε
ιδεολογίας και πολιτικής».

Πυρομανείς;

Ο κ. Μιχάλης Θεοφίλου θεωρεί πως «δεν αποκλείεται να είναι ακόμα και
πυρομανής, ο οποίος, ή οι οποίοι απολαμβάνουν μετά το λόφο το εγκληματικό έργο
τους. Γιατί διαφορετικά θα είχαν στόχο. Θα έκαιγαν τα αυτοκίνητα των πλουσίων,
όχι το δικό μου». Για κάποιους οι εμπρηστές είναι άτομα «της γειτονιάς».
Ξέρουν την περιοχή πολύ καλά και γνωρίζουν από πού θα φύγουν. Για κάποιους
άλλους «πρόκειται για περιθωριακές ομάδες οι οποίες χτυπάνε και σ’ άλλες
γειτονιές», ενώ «η αστυνομία συντηρεί την κατάσταση γιατί προτιμά να τους έχει
συγκεντρωμένους στο λόφο».

Όλα είναι όμως υποθέσεις… Οι εμπρηστές στου Στρέφη δεν αφήνουν ίχνη, δεν
προειδοποιούν, ούτε αναλαμβάνουν την ευθύνη.

Δεκέμβριος, 8 προς 9. Ήταν λίγο μετά τις δύο τα ξημερώματα. Η οικογένεια της
Γιάννας και του Κώστα Παινέση ήταν στο σπίτι της, μόλις είχαν αποχαιρετήσει
τους καλεσμένους κι ετοιμάζονταν για ύπνο.

«Εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε πως μύριζε καπνός, πήγα στο παράθυρο και είδα
ότι, πράγματι, από κάτω ανέβαινε καπνός και τρέξαμε κάτω και είδαμε το
αυτοκίνητο να καίγεται».

Για τη δικηγόρο, μέλος της Ένωσης Ελλήνων Νομικών, και την οικογένειά της
εκείνο το βράδυ του ’95 ήταν η αρχή μιας αλυσίδας εμπρησμών και άλλων
εγκληματικών ενεργειών. Αν δεν είναι ο πρώτος, ήταν ένας από τους πρώτους
εμπρησμούς αυτοκινήτων στη γειτονιά.

Η οικογένεια εκτός από θύμα εμπρησμού έχει πέσει και θύμα κλοπής. Δύο φορές.
Μάλιστα τη μία η κ. Παινέση βρέθηκε αντιμέτωπη με τους δυο άγνωστους που
προσπαθούσαν να παραβιάσουν με κατσαβίδι την πόρτα στο διαμέρισμα της μητέρας
της (βρίσκεται στην ίδια πολυκατοικία). «Πάγωσα από φόβο. Γύρισα επιτόπου,
μπήκα στο ασανσέρ κι ανέβηκα στο σπίτι. Με τον άντρα μου τους είδαμε από το
μπαλκόνι να φεύγουν από τον δρόμο με χαλαρό βήμα, με τα πόδια, χωρίς να
βιάζονται, χωρίς άγχος, σα να έκαναν περίπατο».

Τώρα πια η οικογένεια έχει λάβει τα μέτρα της. Ένα σύστημα συναγερμού αξίας
περίπου 200.000 δραχμών έχει τοποθετηθεί στην είσοδο και τίθεται σε λειτουργία
από το απόγευμα. Τα μέλη της οικογένειας το απενεργοποιούν πληκτρολογώντας τον
κωδικό. Και στην πυλωτή έχουν τοποθετηθεί σιδερένιες πόρτες, σχεδόν παράνομα.
«Υποτίθεται ότι η πιλοτή δεν κλείνει, μένει ανοιχτή και χρειάζεται ειδική
άδεια. Δεν είναι όμως ακόμα μεγαλύτερη παρανομία ότι το κράτος είναι ανίκανο
να μας προστατέψει κι αναγκαζόμαστε να φτιάχνουμε το σπίτι μας οχυρό;».