Ο Σημίτης προτιμάει Πρόντι

ΕΝΑ «ΚΛΑΣΙΚΟ» δίλημμα στην ιστορία της Κοινότητας αντιμετωπίζει η ελληνική
πλευρά εν όψει της Συνόδου Κορυφής του Βερολίνου: σε πόσα μέτωπα μπορεί να
«παλέψει» κανείς ταυτόχρονα; «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια ατελείωτη
διαπραγμάτευση» έχει υπογραμμίσει κατ’ επανάληψη ο Πρωθυπουργός και ετοιμάζει
τις βαλίτσες του για ένα από τα πιο σκληρά «μπρα-ντε-φερ», αυτό της διανομής
των κοινοτικών κονδυλίων. Μονάχα που, αιφνιδίως, η ημερήσια διάταξη της
Συνόδου άρχισε να… διευρύνεται επικινδύνως.

Στο Βερολίνο

Η παραίτηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την περασμένη εβδομάδα, υποχρεώνει τους
«15» να επιλέξουν στο Βερολίνο τον νέο πρόεδρο της Κομισιόν. Όλα δείχνουν ότι
θα επιλεγεί κάποιος που να μπορεί να «σηκώσει» και το βάρος της επόμενης
πενταετίας και όχι απλώς να διεκπεραιώσει τους υπόλοιπους εννέα μήνες μέχρι τη
λήξη της τρέχουσας θητείας. Στο ευρωπαϊκό τραπέζι έχουν ήδη πέσει τα ονόματα
του Ρομάνο Πόντι, του Φελίπε Γκονζάλες, του Όσκαρ Λαφοντέν αλλά και του Χαβιέ
Σολάνα. Η ελληνική πλευρά θέλει μια «ισχυρή Επιτροπή», αλλά δεν έχει
αποφασίσει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν τη διαπραγμάτευση. Παρόλα
αυτά, συνεργάτες του Πρωθυπουργού έλεγαν ότι ο κ. Σημίτης θα προτιμούσε τον
Ρομάνο Πρόντι, με τον οποίο έχει και πολύ καλή προσωπική σχέση.

Στο Βερολίνο όμως θα εξετασθεί και η κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο, μετά την
αποτυχία του Ραμπουγιέ. Στο πλαίσιο αυτό η ελληνική πλευρά επιθυμεί να δώσει
το δικό της στίγμα, υπογραμμίζοντας τη σημασία που έχει για την περιοχή η
διατήρηση των συνόρων.

Το Κόσοβο, όμως, «χρησιμεύει» στον κ. Σημίτη και για έναν ακόμη λόγο: διότι
ενισχύει την επιχειρηματολογία του σχετικά με την ανάγκη να μην περικοπούν τα
κονδύλια που λαμβάνει η Ελλάδα.

Η Αθήνα θα εμφανισθεί, επιπλέον, στο Βερολίνο εκπροσωπούσα και τις υπόλοιπες
χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (εκτός των εμπλεκομένων, της Αλβανίας και
της Γιουγκοσλαβίας). Στο Βουκουρέστι, άλλωστε, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος
Παπανδρέου, ανέλαβε να μεταφέρει τα συμπεράσματα της συνάντησης Σκοπίων,
Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Τουρκίας και Ελλάδας στους «15».

Σε ό,τι αφορά αυτά καθαυτά τα συμπεράσματα, διπλωματικές πηγές δίνουν έμφαση
στο τρίπτυχο σεβασμός συνόρων – ευρεία αυτονομία – ανθρώπινα δικαιώματα.
Διευκρινίζουν, όμως, και ότι η δήλωση των «πέντε» είναι υποστηρικτική των
διεθνών προσπαθειών και γι’ αυτό γίνεται η αναφορά στην «εφαρμογή» των αποφάσεων.

Παπανδρέου – Τζεμ

Για την Αθήνα, σημασία έχει και το γεγονός ότι τόσο ο κ. Παπανδρέου όσο κι ο
Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Ισμαήλ Τζεμ, υπογράμμισαν πως σημαινόμενο της
δήλωσης είναι και η βούληση όλων (Ελλάδας και Τουρκίας περιλαμβανομένων) να
καταδειχθεί ότι τα Βαλκάνια δεν είναι ­ ή δεν είναι μόνο ­ χώρος
αντιπαραθέσεων, αλλά και γόνιμης, ειρηνικής συνεργασίας.

Το Κόσοβο, όμως, διά της πλαγίας οδού, υπεισέρχεται και στο κυρίως θέμα του
Βερολίνου ­ την «Ατζέντα 2000». Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Γερμανού
καγκελάριου, Γκέρχαρντ Σρέντερ, στην Αθήνα έγινε σαφές ότι οι «μεγάλοι
παίκτες» της Ένωσης δεν αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερη κατανόηση την ελληνική
απαίτηση για διατήρηση του κριτηρίου του μέσου κατά κεφαλήν ΑΕΠ και αυτή η
έλλειψη κατανόησης μπορεί να μεταφραστεί σε πέντε δισεκατομμύρια ευρώ για την
επταετία 2000-2006.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, στα επιχειρήματα που ήδη έχει μεταφέρει προς τη
γερμανική προεδρία και τους εταίρους (η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα της
Ε.Ε., τα χρήματα είναι απαραίτητα για την είσοδο στην ΟΝΕ κ.λπ.) ενδέχεται να
προσθέσει, υπαινικτικά, ακόμη ένα: ότι η Ελλάδα είναι σε «κακή γειτονιά» και
στο μόνιμο πρόβλημα της τουρκικής επιθετικότητας προστίθεται και η…
βαλκανική αστάθεια.

Την ίδια στιγμή, ο κ. Σημίτης δεν έχει αποφασίσει ακόμη εάν ­ με δεδομένα τα
τόσα μέτωπα ­ θα ζητήσει την κοινοτική αλληλεγγύη έναντι της όξυνσης που
καλλιεργεί η Άγκυρα. Δέχεται εισηγήσεις και προς τις δύο κατευθύνσεις. Ο ίδιος
όμως θεωρεί ότι έχουμε ήδη πάρει ­ στο συμβούλιο των υπουργών που πήγε ο κ. Γ.
Παπανδρέου ­ την υποστήριξη που ζητήσαμε. Κι ότι κατά συνέπεια ίσως είναι
άκαιρο να ανοίξουμε ένα ακόμα μέτωπο…