Έχασε και την ελπίδα…

Ο 14χρονος Αρσέν από την Αλβανία συνελήφθη για επαιτεία σε μια λαϊκή του
Γκύζη, και τον κράτησαν για λίγες ημέρες στην Ασφάλεια. Του είπαν ότι δεν θα
τον στείλουν πάλι στον εκμεταλλευτή πατέρα του και τελικά αποφάσισαν να… τον
ξαναστείλουν στην επαιτεία.

Με τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα του τρίτου ορόφου της Ασφάλειας πριν από
μερικές εβδομάδες, ο Αρσέν είχε φανερά τα σημάδια της ταλαιπωρίας από την
περιπέτειά του. Με τη… «βοήθεια» του πατέρα του επεδείκνυε την αναπηρία του
(έχασε από έκρηξη χειροβομβίδας στην Αλβανία τα δυο του χέρια και το ένα του
μάτι) σε λαϊκές και σταθμούς τρένων. Ο 56χρονος Μέλεγκ Μουσλιμάιγ, ο πατέρας,
σύμφωνα με τους αξιωματικούς της Ασφάλειας δεν επέτρεπε τζίρο χαμηλότερο των
10.000 δραχμών την ώρα!.

Ήρθε από την Αλβανία πριν από ένα χρόνο μαζί με την οικογένειά του: τη μητέρα,
τον πατέρα και την 18χρονη αδελφή του. Ο πατέρας του βέβαια είχε δηλώσει στο
διαβατήριο και τρίτο παιδί, ένα 4χρονο αγόρι, το οποίο όμως δεν βρέθηκε ποτέ,
γιατί δεν υπήρξε ποτέ! Δεν ήταν παρά ένα ακόμη παιδί προς εκμετάλλευση,
σύμφωνα με τους αξιωματικούς της Ασφάλειας.

Ένα χρόνο μετά, στις 15 Φεβρουαρίου, ο μικρός Αρσέν κρατείται στην Ασφάλεια
και ισχυρίζεται ότι κανένας δεν τον ανάγκασε να ζητιανέψει κι ότι το έκανε
«επειδή ήθελε να αγοράσει ένα μπουφάν». Το βλέμμα του όμως τον προδίδει.
Σκυφτός, κρύβει το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια του, λες και σκέφτεται τις
επιλογές του. Λες και το όνειρο μιας καλύτερης ζωής είναι πια τόσο μακριά…
Μιλά διστακτικά και αργά. Ο καλύτερος, ο αγαπημένος του φίλος (ο οποίος είναι
18 ετών) έχει ήδη πάρει τον δρόμο της επιστροφής για την Αλβανία, «επειδή
έκλεψε ένα πορτοφόλι». Ο μικρός Αρσέν τον θυμάται και δακρύζει. Όσο για την
αδελφή του (εκείνη που ο πατέρας τους είχε δηλώσει στο διαβατήριο ότι είναι
14), ο μικρός Αρσέν λέει πως είναι δεκαοχτώ ετών και αδυνατεί να τον
επισκεφθεί «γιατί είναι στη δουλειά».

Όταν μιλά για την μάνα του βουρκώνει που εκείνη δεν μπορεί να πάει να τον δει
αφού είναι άρρωστη. Την ώρα εκείνη κοιτάζει ακόμη πιο χαμηλά, στα αθλητικά του
παπούτσια, που δεν έχουν ούτε κορδόνια! «Θέλω να πάω σπίτι μου! Θα με κλείσουν
10 χρόνια φυλακή», ξέσπασε τότε.

Τώρα, ένα μήνα μετά, ο Αρσέν («ΤΑ ΝΕΑ» είχαν μιλήσει μαζί του όσο εκρατείτο
στην Ασφάλεια) είναι και πάλι «στον δρόμο». Η απόφαση της εισαγγελέως ανηλίκων
τον έστειλε και πάλι στο σπίτι του, κάπου στη Νεάπολη Εξαρχείων. Τον έστειλε
και πάλι στον εκμεταλλευτή πατέρα. Μόνο που ο μικρός Αρσέν δεν ήταν στο σπίτι
του, ούτε μια εβδομάδα μετά την έκδοση της απόφασης ούτε και τώρα. Αυτός και η
οικογένειά του έφυγαν από εκεί. Και κανένας δεν ξέρει πού βρίσκονται. Ίσως
κάποιος τον συναντήσει σε κάποια λαϊκή της Αθήνας ή σε κάποιο σταθμό.

Κι όλα αυτά την ώρα που οι αξιωματικοί της Ασφάλειας επέμεναν ότι το παιδί
«δεν πρέπει με κανένα τρόπο να γυρίσει στον άεργο πατέρα που ήδη είναι
υπότροπος για επαιτεία και έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο από το 1998» και
απέδιδαν την επιμονή του παιδιού να επιστρέψει «στην τρομοκρατία που του
άσκησε ο πατέρας την πρώτη νύχτα που έμεινε μαζί του στην Ασφάλεια».

Αιτιολογία της απόφασης να γυρίσει ο Αρσέν στις «παλιές συνήθειες» ήταν ότι
λόγω της αναπηρίας του, που δεν του επιτρέπει να αυτοεξυπηρετείται, δεν τον
δέχεται κανένα ίδρυμα. Άλλωστε «το Τμήμα δεν είναι ίδρυμα» και οι αξιωματικοί
δεν μπορούν να φροντίζουν ένα παιδί επ’ αόριστον. «Αυτή ήταν η τελευταία λύση.
Από το να είναι το παιδί στο δρόμο, ο μόνος που του μένει πλέον είναι ο
πατέρας του», λέει η εισαγγελέας ανηλίκων κ. Πανταζή. Όσο για το θέμα της
επαιτείας, η εισαγγελέας επισημαίνει πως εκείνη δεν χειρίστηκε αυτό, αλλά «το
πού θα πάει το παιδί»!.