ΔΡΟΜΟΙ

… στη φυλακή. Σαν ιδέα είναι μάλλον ελκυστική (όταν πρόκειται για σοβαρά
παραπτώματα). Μόνο που εφαρμόζεται σπάνια, σχεδόν ποτέ. Ένας Αμερικανός
πρόεδρος «σταυρώνεται» για τη σεξουαλική του δράση. Όμως, αυτό δεν είναι το
χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας πολιτικός. Εκείνο που αγγίζει περισσότερο
την πραγματική ζωή του λαού είναι τα πολιτικά παραπτώματα, αυτά για τα οποία η
κοινωνία μάταια αναζητεί την τιμωρία των ενόχων.

… η Γαλλία, πριν από μερικά χρόνια, άρχισε να γκρεμίζει αυτή την εξοργιστική
ασυλία. Με τη δίωξη υπουργών και ενός πρώην πρωθυπουργού για πράξεις και
παραλείψεις που οδήγησαν στον θάνατο χιλίων ανθρώπων από αίμα μολυσμένο με
AIDS. Η εξέταση του αίματος που προοριζόταν για μετάγγιση καθυστέρησε για έξι
μήνες, το 1985. Μολονότι υπήρχε αμερικανικό τεστ, οι γαλλικές αρχές περίμεναν
ώσπου να διατεθεί στην αγορά παρόμοιο γαλλικό τεστ (τυπική γαλλική νοοτροπία).
Έξι μήνες που αποδείχτηκαν μοιραίοι.

… είναι έτσι και αλλιώς ένα ζήτημα πολιτικό. Όχι όμως και στη Βρετανία,
παρατηρεί ο αρθρογράφος της «Γκάρντιαν» Χιούγκο Γιανγκ. Από το 1985 υπήρχαν
σοβαρές καταγγελίες από την επιστημονική κοινότητα ότι η διατροφή των βοοειδών
με ανακυκλωμένα ζωικά υπολείμματα ήταν η αιτία της «νόσου των τρελών
αγελάδων». Κανείς Βρετανός υπουργός δεν ασχολήθηκε με το θέμα έως το 1989. Δεν
το επέτρεψε η Μάργκαρετ Θάτσερ ­ ένας Λοράν Φαμπιούς σε άλλο τόπο και χρόνο.
Δεν θέλησε να δυσαρεστήσει τους ζωεμπόρους και απέφυγε να επιβάλει κρατικούς
ελέγχους στην αγορά των βοοειδών. Ήταν η εποχή που η «επανάσταση των ελεύθερων
αγορών» βρισκόταν στο απόγειό της. Έτσι, η σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια των
βοοειδών εισχώρησε ακόμη πιο βαθιά μέσα στην ανθρώπινη τροφική αλυσίδα.
Τριάντα δύο νεκροί είναι μέχρι σήμερα ο προσωρινός απολογισμός. Ακόμη και
χίλια φέρετρα θα μπορούσαν να ταφούν χωρίς τύψεις από εκείνη τη Βρετανία.

… να καθήσει η Μάργκαρετ Θάτσερ στο σκαμνί θα ήταν αδιανόητη ακόμη και για
τη σημερινή Βρετανία, λέει ο Γιανγκ. Κάθε υπουργική πράξη ή παράλειψη
απορροφάται σήμερα από τη συλλογική κυβερνητική ευθύνη και αφήνεται να κριθεί
από το «νεφέλωμα» των γενικών εκλογών. Έως τότε, ο έλεγχος που συνήθως ασκεί ο
λαός στους πολιτικούς είναι «φθηνός»: πού πήγαν διακοπές, πόσα ξόδεψαν το
Σαββατοκύριακο, με ποιον κοιμήθηκαν. Στη Γαλλία, για πέντε χρόνια, το γαλλικό
σύστημα έκανε τη ζωή δύσκολη στον Φαμπιούς. Τον «άγγιξε». Παραμέρισε τη
φιλολογία περί συλλογικής ευθύνης. Βέβαια, στο τέλος, η δικαστική απόφαση ήταν
προϊόν πολιτικού συμβιβασμού. Τα θύματα του αποτρόπαιου σκανδάλου αφέθηκαν
μόνα τους με την οργή τους. Και ο Φαμπιούς με τη θέση του να τον περιμένει στο
προεδρείο της Βουλής. Το βάρος των χιλίων φερέτρων και άλλων τεσσάρων χιλιάδων
που μπορεί αργότερα να προστεθούν σε αυτά έπεσε στους ώμους πιο χαμηλόβαθμων
αξιωματούχων. Τελικά, στις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες φαίνεται να
ισχύει ό,τι και στο κοινό ποινικό δίκαιο: «Για να χώσεις έναν κακοποιό στη
φυλακή, πρέπει να τον πιάσεις με ματωμένα τα χέρια».