[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Την εβδομάδα αυτή μπήκαν στην τελική τους ευθεία οι διαπραγματεύσεις στα
πλαίσια του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την «Ατζέντα 2000». Το πακέτο
αυτό των διαπραγματεύσεων περιλαμβάνει την αναμόρφωση της κοινής αγροτικής
πολιτικής (ΚΑΠ), τη μεταρρύθμιση της διαρθρωτικής πολιτικής και ταμείων και
τον καθορισμό του συνολικού ύψους των πόρων για την περίοδο 2000-2006. Στόχος
είναι η διαπραγμάτευση να ολοκληρωθεί στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Βερολίνου,
που θα πραγματοποιηθεί στις 24-25 Μαρτίου.

Η διαπραγμάτευση αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η
έκβασή της θα κρίνει την πορεία της Ένωσης για τα επόμενα χρόνια. Θα κρίνει
όμως και τη διαδικασία της νέας διεύρυνσης της Ένωσης αλλά και τη θέση κάθε
χώρας-μέλους ξεχωριστά και φυσικά τη θέση της Ελλάδας. Δύο τάσεις έχουν
διαμορφωθεί στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης. Από τη μια μεριά οι βόρειες και
περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες της Ένωσης (Γερμανία, Ολλανδία, Βρετανία,
Σουηδία κ.ά.) επιδιώκουν τη σταθεροποίηση, το πάγωμα του προϋπολογισμού και τη
συρρίκνωση των κοινών πολιτικών και ιδιαίτερα της κοινής αγροτικής πολιτικής
και της διαρθρωτικής πολιτικής, των αναδιανεμητικών δηλαδή πολιτικών της
Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την άλλη μεριά, οι νότιες και λιγότερο αναπτυγμένες
χώρες-μέλη της Ένωσης (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία) αντιδρούν στις προτάσεις
για το πάγωμα του προϋπολογισμού και αλλοίωσης των πολιτικών συνοχής.

Η διαπραγματευτική αυτή σύγκρουση εκφράζει βέβαια δύο διαφορετικές αντιλήψεις
και πρότυπα για την ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ένα πρότυπο στηρίζεται
στην ύπαρξη ισχυρού προϋπολογισμού που θα λειτουργεί ως μέσο άσκησης
αναδιανεμητικής πολιτικής, ιδιαίτερα μετά την πλήρη εγκαθίδρυση νομισματικής
ένωσης και των πρόσθετων αναγκών που δημιουργεί για εξισορροπητικές
παρεμβάσεις. Το άλλο πρότυπο ελαχιστοποιεί το ρόλο του προϋπολογισμού και
αναδιανεμητικών πολιτικών, παρά την ύπαρξη της ΟΝΕ. Ανεξάρτητα από την έκβαση
της τρέχουσας διαπραγμάτευσης, η σύγκρουση γύρω από το πρότυπο της μελλοντικής
ανάπτυξης της Ε.Ε. θα ενταθεί στα επόμενα χρόνια, ιδιαίτερα μετά τη διεύρυνση
της Ένωσης. Για την Ελλάδα η ύπαρξη ισχυρού ενωσιακού προϋπολογισμού αποτελεί
βεβαίως σταθερή επιδίωξη.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.