Οι «τυχεροί» Παλαιστίνιοι

Περπατάει ο ένας πίσω από τον άλλο σε τριάδες ή τετράδες. Ακολουθούν μια
καθορισμένη πορεία μέσα από σιδερένια κουβούκλια, τα οποία είναι περιφραγμένα
με συρμάτινη κατασκευή, σχετικά μακριά από το σημείο ελέγχου διελεύσεως.
Καθημερινά από το Ερές, το συνοριακό φυλάκιο μεταξύ της αυτόνομης Λωρίδας της
Γάζας και του Κράτους του Ισραήλ περνούν περισσότεροι από 35.000 εργάτες.

Είναι οι «τυχεροί». Οι Παλαιστίνιοι που περνούν καθημερινά τον έλεγχο στο Ερές
μπορεί να εργάζονται ως ανειδίκευτοι εργάτες στις οικοδομές, στα εργοστάσια ή
στα χωράφια των Ισραηλινών, έχουν τη δυνατότητα όμως να κερδίζουν έως και 50
δολάρια την ημέρα. Την ίδια στιγμή ο μέσος μηνιαίος μισθός στη Λωρίδα της
Γάζας, μια από τις τέσσερις αυτόνομες παλαιστινιακές περιοχές με έκταση μόλις
360 τετρ. χλμ., δεν υπερβαίνει τα 500 δολάρια. Τις ημέρες που το Ισραήλ
κλείνει τα σύνορα η ανεργία στη Γάζα κυμαίνεται από 50% έως 60%.

Σ’ αυτή τη μικρή λωρίδα γης που αγγίζει τη θάλασσα, μια από τις πιο
πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, οι Παλαιστίνιοι προσπαθούν με τη
βοήθεια της διεθνούς κοινότητας να στήσουν το δικό τους οικονομικό θαύμα. Όμως
η θηλιά της εξάρτησης από το Ισραήλ είναι ακόμη πολύ σφιχτή στην καθημερινή
τους ζωή. Δεν είναι μόνο οι 30.000-40.000 εργάτες οι οποίοι καθημερινά περνούν
απέναντι, γιατί μόνο εκεί μπορούν να δουλέψουν (πριν από λίγα χρόνια ο αριθμός
τους ήταν 100.000 χιλιάδες και τότε δεν χρειάζονταν και ειδική άδεια, κάτι σαν
πιστοποιητικό νομιμότητας που εκδίδει, όχι εύκολα, η ισραηλινή αρχή).

Τίποτα δικό τους…

Η Hayat επέστρεψε στην πατρίδα της πριν από τέσσερα χρόνια και εργάζεται στο Επιμελητήριο της Παλαιστίνης. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν σ’ όλο τον κόσμο προσφέρουν σημαντικά κεφάλαια για την ανάπτυξη της Γάζας

Οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν ούτε δικό τους νερό ούτε ρεύμα ούτε επικοινωνίες
ούτε πετρέλαιο. Ακόμη και την τεχνική υποστήριξη του φορολογικού συστήματος
(το αντίστοιχο ΚΕΠΥΟ) την έχει αναλάβει ισραηλινή εταιρεία την οποία πληρώνουν
οι Παλαιστίνιοι. Όλες οι βασικές τους ανάγκες εξυπηρετούνται μέσα από το
Ισραήλ. Δεν μπορούν να εξάγουν απευθείας, έστω και πορτοκάλια και τα ελάχιστα
προϊόντα ελαφράς βιομηχανίας, ούτε βέβαια να κάνουν εισαγωγές.

«Αυτή τη στιγμή αν εισαγάγουμε κάτι από Ελλάδα, για παράδειγμα, μπορεί να
μείνει και ένα και δυο μήνες στο τελωνείο» εξηγεί ο Sami Raja Tarazi, από τον
Σύνδεσμο Ελληνοπαλαιστινιακής Φιλίας. Ο κ. Tarazi είναι ένας από τους περίπου
3.000 Παλαιστίνιους που έχουν σπουδάσει στην Ελλάδα και είναι υπεύθυνος για το
γραφείο του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών, μια από τις ελάχιστες ελληνικές εταιρείες
που κοιτάζουν προς Παλαιστίνη. Και οι Παλαιστίνιοι περιμένουν πολλά από τους
Έλληνες σ’ αυτή τη φάση, χωρίς ποτέ να ξεχνούν την βοήθεια που έχουν πάρει
μέχρι τώρα από την Ελλάδα.

Στη Γάζα όπου το 40% του πληθυσμού είναι πρόσφυγες και ζουν σε πολύ δύσκολες
συνθήκες στους καταυλισμούς, ολοκαίνουργιες, σχεδόν πολυτελείς κατασκευές
ξεπηδούν μέρα με τη μέρα. Κοστίζουν γύρω στα 30.000 σέκελ (το νόμισμα του
Ισραήλ με το οποίο γίνονται όλες οι συναλλαγές). Ακόμα και για ανθρώπους όπως
η Hayat Ahmad Dabus ­ η οποία ανήκει στο μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται
Παλαιστίνιοι της διασποράς και επέστρεψε το ’94 στην πατρίδα της από τις ΗΠΑ
όπου μεγάλωσε και σπούδασε ­ που αμείβονται καλύτερα από έναν εργάτη, το
όνειρο ιδιόκτητης κατοικίας είναι ακόμη απλησίαστο.

Στην αγορά. Η καθημερινότητα έχει μπει στον ρυθμό της ειρήνης. Και στη θέση του παζαριού πρόκειται σύντομα να μπουν τα θεμέλια ενός πολυώροφου εμπορικού κέντρου

Στη συνάντηση που είχε την περασμένη Δευτέρα ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Ν.
Χριστοδουλάκης με τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας στη Γάζα, οι Παλαιστίνιοι
υποδέχτηκαν με ελπίδα και περηφάνια τους καλεσμένους στο καινούργιο τριώροφο
κτίριο που στεγάζει τις ελάχιστες διοικητικές υπηρεσίες. Από τις καρέκλες και
τα γραφεία προεξείχαν ακόμα τα πλαστικά του εργοστασίου, ενώ κανένας υπάλληλος
δεν βρισκόταν στα γραφεία που κι αυτά ήταν άδεια.

Για τα δεκαπέντε στελέχη του υπουργείου τα οποία εκπαίδευσαν οι Έλληνες πάνω
σε θέματα προϋπολογισμού πριν από λίγους μήνες, το πρόβλημα ήταν το εξής ένα:
πώς να οργανώσουν ένα σύστημα οικονομικής διαχείρισης. Την ίδια στιγμή που
άφθονα δολάρια εισρέουν από αμερικανικές εταιρείες, κοινοτικά προγράμματα,
αραβικά, ακόμα και γιαπωνέζικα κεφάλαια, οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι ξεκινούν από
μηδενική βάση. Βλέπουν την Αμερική να φτιάχνει δρόμους υπό τον όρο οι
κατασκευαστικές εταιρείες να είναι αμερικάνικες. Βλεπουν τη βοήθεια από την
Ευρώπη, αλλά μπλέκουν στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Στους δρόμους της Γάζας
τα γαϊδουράκια και τα κάρα μπλέκονται με τα ολοκαίνουργια αυτοκίνητα, ενώ στην
παραλία θεμελιώνονται ήδη ξενοδοχειακές μονάδες. Όμως η ανοικοδόμηση μιας
περιοχής που πέρασε από τον πόλεμο στην ειρήνη πληρώνοντας πανάκριβα το τίμημα
συγκρατείται από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Ισραήλ. Για τους Παλαιστίνιους
που τώρα μαθαίνουν ν’ αναπνέουν την ελευθερία, το μέλλον είναι μπροστά.