ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Συμμαζεύοντας τα ασυμμάζευτα…

Γυρίσαμε από την Κωνσταντινούπολη, με τις οργισμένες φωνές και τις απειλές να
αντηχούν ακόμη στ’ αυτιά μας και τις βίαιες εικόνες από τα δελτία της
τηλεόρασης και τα κόκκινα πρωτοσέλιδα των «αποκαλύψεων» Οτζαλάν στα μάτια μας.

Γυρίσαμε από την Κωνσταντινούπολη με ένα αίσθημα στυφό και τη βεβαιότητα πως
ποτέ, από το ’74 κι ύστερα, το κλίμα δεν ήταν τόσο βαρύ και η επικοινωνία τόσο
δύσκολη με την άλλη πλευρά του Αιγαίου ­ ακόμα και με ανθρώπους γνώριμους από
παλιά. Ανθρώπους που, σε άλλες δύσκολες στιγμές, είχαν υπερασπιστεί μια στάση
διαφορετική από εκείνη του καθεστώτος, είτε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις,
είτε, ακόμη πιο επικίνδυνο, στο κουρδικό πρόβλημα, και είχαν πληρώσει ακριβά
το τίμημα για τη στάση τους αυτή.

Βρεθήκαμε στην Πόλη, τέσσερις Έλληνες δημοσιογράφοι, καλεσμένοι σε μια
τηλεοπτική συζήτηση με δέκα Τούρκους συνομιλητές, μια συζήτηση που διήρκεσε
κάτι περισσότερο από τέσσερις ώρες και μεταδόθηκε ζωντανά από το μεγαλύτερο
ειδησεογραφικό κανάλι της χώρας.

Τέσσερις ολόκληρες ώρες προσπαθούσαμε να διακρίνουμε αν υπάρχει κανείς να μας
ακούσει, αν υπάρχει κάποια χαραμάδα φωτός σ’ αυτό το μπετόν επιθετικού ύφους,
οργισμένων κατηγοριών κατά της Ελλάδας και απειλών για την «τιμωρία» που θα
επιβληθεί στην Ελλάδα για τη βοήθειά της στον Οτζαλάν, μια «τιμωρία» που, όπως
ειπώθηκε με ελάχιστα διπλωματικά προσχήματα, πλανιέται πάνω από το Αιγαίο και,
προπάντων, τη Θράκη.

Τέσσερις ολόκληρες ώρες μιλούσαμε κι αναρωτιόμασταν: μας ακούει κανείς;

Μας ακούει κανείς όταν λέμε ότι το Κουρδικό δεν είναι και δεν ωφελεί να
εμφανίζεται ως ελληνοτουρκική διαφορά; Όταν λέμε ότι η Ελλάδα, όσα λάθη κι αν
έκανε, δεν θέλησε πάντως να βλάψει την Τουρκία, αλλά να κάνει το αυτονόητο ­
να μην παραδώσει έναν ικέτη στους διώκτες του; Μας ακούει κανείς όταν λέμε ότι
το πρόβλημα της Τουρκίας δεν είναι η Ελλάδα, ούτε το σπίτι του πρεσβευτή της
στο Ναϊρόμπι, αλλά ο κόσμος ολόκληρος ­ η κατακραυγή του για τις
εξευτελιστικές και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης του Οτζαλάν, η ανησυχία του
για μια δίκη από ένα μη δικαστήριο, με στρατιωτικούς στη σύνθεσή του και
στρατιωτικούς κανόνες στη δικονομία του, η απαίτησή του να γίνει η δίκη
Οτζαλάν αφορμή και ευκαιρία για μια πολιτική, μη βίαιη λύση του κουρδικού
δράματος, με την αναγνώριση των δικαιωμάτων του λαού αυτού;

Μας ακούει κανείς όταν λέμε ότι πιο σημαντικό από τη μάχη εναντίον της
περίφημης «τρομοκρατίας» είναι η υποχρέωσή μας να μην αφήσουμε την
«τρομοκρατία» να γίνει πρόσχημα και άλλοθι για παραβιάσεις ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και κατάπνιξη δημοκρατικών ελευθεριών; Μας ακούει κανείς όταν
απαντούμε στην προπαγάνδα περί ελληνικής υποστήριξης στο ΡΚΚ, λέγοντας ­ όπως
είπε κάποια στιγμή ο συνάδελφος Στέλιος Κούλογλου ­ «μα το ξέρετε ότι είναι
ψέματα όλα αυτά περί όπλων και στρατοπέδων του ΡΚΚ στην Ελλάδα, απλώς τα λένε
οι στρατηγοί σας γιατί οι Αμερικανοί τους παρέδωσαν ένα πακέτο, τον Οτζαλάν,
τους ζητούν τώρα να πληρώσουν τα κόμιστρα κι εκείνοι προσπαθούν να
μετακυλίσουν το κόστος στην Αθήνα»; Μας ακούει κανείς όταν λέμε ότι η πρώτη
έγνοιά μας δεν είναι ο Οτζαλάν, αλλά ένας λαός, οι Κούρδοι, και τα δικαιώματά
του, κι ένας γείτονας, η Τουρκία, που θα την θέλαμε, για να είμαστε όλοι
ασφαλείς, δημοκρατική και ευρωπαϊκή;

Με την απορία φύγαμε. Με τον φόβο ότι το φιάσκο Οτζαλάν τραυμάτισε βαριά όχι
μόνον το φιλότιμο των Ελλήνων, αλλά και την αξιοπιστία του λόγου μας και την
εμπιστοσύνη των λίγων, έστω, φίλων μας και την όποια δυνατότητα θα είχαμε να
βοηθήσει ο λόγος μας και τον Οτζαλάν στο αίτημά του για δίκαιη πολιτική δίκη
και τους Κούρδους στην προσδοκία να αναγνωριστούν τα δικαιώματά τους.

Και προπάντων φύγαμε με την ανησυχία για τις δύσκολες και επικίνδυνες ­ ίσως,
όσο ποτέ ­ ημέρες που έρχονται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και που δεν μας
αφήνουν άλλο την πολυτέλεια να βγάζουμε τα μάτια μας με τα δικά μας τα χέρια
και μας υποχρεώνουν όλους να προσπαθήσουμε, όπως το είπε κάποιος χθες, «να
συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα».