ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Αποδιοπομπαίοι τράγοι;

«Σκέπτομαι τα θύματα κάθε μέρα», βεβαιώνει ο Λωράν Φαμπιούς. Η Συλβί Ρουί και
άλλοι τέσσερις χιλιάδες Γάλλοι θα ήθελαν, πάντως, κάτι περισσότερο.

Στο υπουργείο. Ο Χάρος έκανε επίσκεψη και ο φρουρός κοιμόταν (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Το θύμΑ. Προχθές το πρωί, λίγο πριν από τις δέκα, ένα ασθενοφόρο μετέφερε στο
δικαστήριο μια κουρασμένη γυναίκα. Δεν ήταν μεγάλη, μόλις 35 ετών.
Κυκλοφορούσε όμως με αναπηρική πολυθρόνα. Και δεν άντεξε στην αίθουσα πάνω από
δύο ώρες. Βγήκε έξω εξαντλημένη, και με δάκρυα στα μάτια, απογοητευμένη από
την άρνηση πολλών μαρτύρων να καταθέσουν. «Ελπίζω πως ο πρόεδρος θα διατάξει
τη βίαιη προσαγωγή τους», είπε. «Τα θύματα θέλουν να μάθουν την αλήθεια».

Φορέας του ιού του AIDS από το 1985 ύστερα από μετάγγιση αίματος που
ακολούθησε τη γέννηση του πρώτου της παιδιού, η Συλβί Ρουί είναι ένα από τα
δύο θύματα ακόμη εν ζωή που θα καταθέσουν στη δίκη του Λωράν Φαμπιούς και των
δύο πρώην υπουργών του. Δεν αισθάνεται μίσος γι’ αυτούς. Όπως μάλιστα λέει στη
«Λιμπερασιόν», το 1981 σοσιαλιστές είχε ψηφίσει. Έχει όμως μερικά ερωτήματα να
θέσει. Γιατί δεν δίστασαν αυτοί οι άνθρωποι να ευνοήσουν τη βιομηχανία εις
βάρος της δημόσιας υγείας; Και τι εννοεί ο πρώην πρωθυπουργός όταν λέει πως
δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τα παιδιά του λόγω του εξευτελισμού που
υφίσταται; Σκέφτηκε ποτέ τα δικά της παιδιά, που αισθάνονται ένοχα επειδή
ευθύνονται εμμέσως για τη μόλυνση της μητέρας τους;

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ. Η Μπλαντίν Κριζέλ είναι πεισμένη ότι οι κατηγορούμενοι είναι
αθώοι. Σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται αντιμέτωπος με το AIDS ­ διερωτάται στο
βιβλίο της «Το αίμα, η δικαιοσύνη, η πολιτική» (εκδ. Plon) ­ γιατί άραγε η
Γαλλία είναι η μόνη χώρα που οργάνωσε μια τέτοια δίκη; Μήπως επειδή είναι οι
ηγέτες της εγκληματίες; Επειδή οι υπηρεσίες υγείας απέτυχαν στην αποστολή
τους; Επειδή οι γιατροί δεν συνειδητοποίησαν το μέγεθος του προβλήματος;
Επειδή οι δικαστές ανέλαβαν με αποφασιστικό τρόπο τις ευθύνες τους; Όχι,
απαντά η συγγραφέας. «Η τραγική διαδικασία που παρακολουθούμε συνδέεται άμεσα
με το πολιτικό μας σύστημα και την κακή λειτουργία της δημοκρατίας μας.
Αντιμετωπίζουμε την αρρώστια με φόβο και ντροπή και αναζητούμε αποδιοπομπαίους
τράγους αντί να προχωρήσουμε στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις του συστήματος
υγείας, δίνοντας προτεραιότητα στα δικαιώματα των θυμάτων».

Για όλα φταίει η γαλλική κουλτούρα, φιλάνθρωπη και λυτρωτική ταυτόχρονα,
αναφωνεί η ειδικός. Αυτή η κουλτούρα ­ οι επιστήμονες, ο Τύπος, η κοινή γνώμη,
οι οργανώσεις των ομοφυλοφίλων και των αιμοφιλικών ­ εμπόδισε τότε να ληφθούν
τα αναγκαία μέτρα.

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ. Αν σ’ αυτή την υπόθεση έχουμε περάσει από το δράμα στο
σκάνδαλο, γράφει ο διευθυντής της «Μοντ» Ζαν-Μαρί Κολομπανί, ο λόγος είναι ότι
έχουμε περάσει από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία στη δημοκρατία γνώμης. Οι
ισορροπίες αυτής της τελευταίας μένει να καθοριστούν.