ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το φάντασμα του Ντάνυ

«Αχ, να ‘χαμε και στη χώρα μας έναν Κον-Μπεντίτ να μας βγάλει από τη μούχλα!»,
αναφωνούν οι Ιταλοί. Το θέαμα της πολιτικής στην Ελλάδα δεν θα νομιμοποιούσε
κι εδώ ένα τέτοιο επιφώνημα;

Στο στόχαστρο. «Είναι πολύ εύκολο». «Δεν είναι πλέον σπορ». «Ο Κον-Μπεντίτ δεν καταλαβαίνει την κουλτούρα μας» (από την «Λιμπερασιόν»)

ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ που ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ο «κόκκινος Ντάνυ», ο άπατρις, ο
κοσμοπολίτης, ο προβοκάτορας, ο Γερμανοεβραίος όπως τον λένε ειρωνικά οι
οπαδοί του ανεκδιήγητου Σεβενμάν, ο «αναρχικός φιλελεύθερος» όπως τον θέλει η
παρέα των διανοουμένων περί τον Μπουρντιέ, η «αδελφή» όπως τον αποκαλούν οι
κυνηγοί, το «εβραϊκό γουρούνι» που οι εργαζόμενοι στην πυρηνική βιομηχανία
απαιτούν να πάει στο Νταχάου, ο αιωνίως μάχιμος βετεράνος, ο αμετανόητος
επαναστάτης, απευθύνει από την πρώτη σελίδα της χθεσινής «Μοντ» μια προκλητική
έκκληση: ας αλλάξουμε τη Γαλλία για να κτίσουμε την Ευρώπη. Το ευρώ δεν
περπατάει, γράφει ο ηγέτης των Πρασίνων. Οι ρυθμοί των όποιων αλλαγών είναι
απελπιστικά αργοί. Ας αναλάβουμε λοιπόν εμείς την πρωτοβουλία, προωθώντας
μερικά φιλόδοξα σχέδια που θα αλλάξουν τη ζωή μας. Ένα πανευρωπαϊκό δίκτυο
σιδηροδρόμων μεγάλης ταχύτητας, για παράδειγμα. Ένα πρόγραμμα αναδιοργάνωσης
των αστικών περιοχών για να μη γεμίσουμε με αμερικανικού τύπου γκέτο. Ας
υποστηρίξουμε την εδαφική ενοποίηση της Ευρώπης, με την ένταξη σ’ αυτήν των
χωρών από την άλλη πλευρά του «τείχους».

Με τον Κον-Μπεντίτ μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί, οι προτάσεις του
όμως είναι συγκεκριμένες, ρεαλιστικές και ταράζουν πάντα τα νερά. Είναι ένας
αντι-πολιτικός που προκαλεί συγκρούσεις, γράφει ο Φιλίπ Σολέρ στη «Μοντ». Ένα
«τρίτο μάτι» που βλέπει πράγματα γι’ άλλους αόρατα ­ συμπληρώνει η Μπάρμπαρα
Σπινέλλι στη «Στάμπα» ­ ένα είδος ψυχαναλυτή που επικαλείται την
«επιτακτικότητα του συναισθήματος», και ταυτόχρονα ένας αυθεντικός Homo
Europaeus που τόσο πολύ τον έχουμε ανάγκη. Τι καλά που θα ‘ταν να υπήρχε και
στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία, ένας «ξένος», ένας νομάς, που να
ανακατέψει τη μούχλα και να αναζητήσει λύσεις βαδίζοντας πάνω στη γραμμή της
μεθορίου, με το ένα πόδι από τη μια και το άλλο από την άλλη πλευρά των συνόρων…

Έχει ανάγκη λοιπόν πάντα η εποχή μας από ήρωες; Από χαρισματικούς ρήτορες που
σε συνεπαίρνουν με τις ιδέες τους, από μαχητικούς διανοούμενους που σε
αποσπούν από τη μίζερη μακαριότητά σου, από εναλλακτικούς ηγέτες που σε
βοηθούν να βλέπεις πέρα από τη μύτη σου, δηλαδή τα σύνορα της χώρας σου; Το
άρθρο της Σπινέλλι προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Ο μύθος των ηρώων έχει
καταρρεύσει, παρατηρεί ο Βαλεντίνο Παρλάτο από το «Μανιφέστο». Τα εθνικά κράτη
είναι πάντα ζωντανά, λέει ο φιλόσοφος Λούτσιο Κολέτι που εξελέγη βουλευτής με
τον Μπερλουσκόνι. Πιο πικρό το σχόλιο του Γκουίντο Βιάλε, από τη γενιά του
’68: «Στην Ιταλία είχαμε έναν Κον-Μπεντίτ, έναν άνθρωπο ανάλογης ευφυίας,
κουλτούρας και κοσμοπολίτικων αντιλήψεων. Μόνο που αντί να τον στείλουμε στο
Κοινοβούλιο ή να τον κάνουμε υπουργό (όπως έκαναν οι Γερμανοί τον Γιόσκα
Φίσερ) τον κλείσαμε στη φυλακή. Πρόκειται βέβαια για τον Αντριάνο Σόφρι».