ΠΡΟΣΩΠΑ Οι λυγμοί που κανείς δεν έβλεπε

Η Χίρο Τζόυ Νάιτινγκέηλ είναι 12 χρόνων και δεν μπορεί να μιλήσει ούτε να
κινηθεί. Ωστόσο συνθέτει μουσική και εκδίδει περιοδικό στο Ίντερνετ.

Χίρο Ναϊτινγκέηλ. Με τη μητέρα της, που είναι ο μοναδικός διερμηνέας της

Η ΜΙΚΡΗ Βρετανίδα πάσχει από το «σύνδρομο του έγκλειστου» ­ απόλυτη απραξία η
οποία προκαλείται από εγκεφαλική βλάβη που καθιστά το σώμα άχρηστο και
βουβαίνει τη φωνή. Είναι μάλλον απίθανο να μπορέσει κάποτε να περπατήσει, να
τραφεί ή να φροντίσει μόνη τον εαυτό της. Χάρις όμως στην αφοσίωση της μητέρας
της, της Πωλίν Ράιντ, η Χίρο μπορεί να επικοινωνεί: όταν η κόρη της ήταν
τεσσάρων ετών, η Πωλίν επινόησε ένα περίπλοκο σύστημα χειρονομιών που
ισοδυναμεί με το αλφάβητο. Έτσι η Χίρο επικοινωνεί με μικρές κινήσεις του
χεριού της, διερμηνέας των οποίων είναι η μητέρα της.

Με τα πρώτα λόγια της, έγινε φανερό ότι ήταν ένα εξαιρετικά προικισμένο παιδί.
Οι γονείς της ­ ο πατέρας της είναι αντιπρύτανης του πανεπιστημίου του Κεντ
και η μητέρα της πτυχιούχος της Οξφόρδης ­ δεν εξεπλάγησαν. Είχαν από νωρίς
καταλάβει πως η Χίρο είχε ένα ξύπνιο μυαλό που ανταποκρίνεται στα ερεθίσματα.
Σε ηλικία πέντε ετών είχε ξεπεράσει κατά πολύ τον αδελφό της Αλάρικ, δύο
χρόνια μεγαλύτερό της. Στα έξι της, ήταν τουλάχιστον πέντε χρόνια μπροστά από
τους συνομηλίκους της. Στα οκτώ της, το ταλέντο της στη σύνθεση θεωρήθηκε τόσο
εξαιρετικό ώστε την δέχθηκαν στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής και στη Βασιλική
Ακαδημία Μουσικής. Και πρόσφατα, υπαγορεύοντας στη μητέρα της, δημιούργησε το
ηλεκτρονικό περιοδικό «From the Window» (www. rmplc.co.
uk/eduweb/sites/hojoy). Δημοσιεύει άρθρα που της στέλνουν προσωπικότητες όπως
η συγγραφέας Μάργκαρετ Ατγουντ ή ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν. Αλλά
τα πιο ενδιαφέροντα είναι αυτά που η ίδια υπογράφει και στα οποία συχνά
περιγράφει με συγκινητικές λεπτομέρειες τα συμπτώματα της αναπηρίας της. Η
Χίρο θυμάται καλά την ημέρα που συνειδητοποίησε ότι μπορεί να μην μιλούσε
ποτέ: «Ήμουν δύο χρόνων και ήξερα πως ήμουν διαφορετική από τα άλλα παιδιά. Τα
άκουγα να μιλάνε και έκανα ό,τι μπορούσα για να συμμετέχω κι εγώ. Πίστευα πως
μια μέρα θα μπορούσα να μιλήσω. Αλλά μετά σκεφτόμουν, “Κι αν όχι;”. Ήθελα να
ρωτήσω τη μαμά, αλλά δεν μπορούσα και ήθελα να κλάψω, αλλά ούτε αυτό μπορούσα,
έβγαιναν μόνο πνιγμένοι λυγμοί, που κανείς δεν έβλεπε». Η Χίρο ήταν έξι ετών
όταν διηγήθηκε αυτή την ιστορία στη μητέρα της. Εκείνη συγκλονίσθηκε
αντιλαμβανόμενη το βαθμό αυτοσυνείδησης της κόρης της. «Ένοιωσα ότι είχα την
ευθύνη να εξηγήσω στους άλλους τι λέει το παιδί μου», εξηγεί στην «Ντέιλυ
Τέλεγκραφ». Από τότε βρίσκεται διαρκώς στο πλευρό της κόρης της. Η Χίρο
επικοινωνεί άμεσα μόνο με τη μητέρα της. «Φοβάμαι την εξάρτηση από τους γονείς
μου που μεγαλώνουν και φοβάμαι ότι δεν θα βρω ποτέ στη ζωή ένα σύντροφο που θα
μπορέσει να με αγαπήσει», λέει. «Φοβάμαι πως δεν μπορώ να αγαπηθώ».