ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι ατμοί των λέξεων

Όταν έβριζαν μαζί όλους τους άλλους, ήταν αηδιαστικοί. Τώρα που εξευτελίζει ο
ένας τον άλλον, θα περίμενε κανείς το θέαμα να είναι διασκεδαστικό. Όμως όχι:
πάλι αηδιαστικό είναι.

Μπρυνό Μεγκρέ: «Πρώην μέλη του Εθνικού Μετώπου, καλώς ήλθατε στο Εθνικό Μέτωπο» (από τη «Μοντ»)

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Κυριακή, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν ήταν καλεσμένος στην εκπομπή
«Πολεμικές» του δεύτερου καναλιού της γαλλικής τηλεόρασης. Κύριε πρόεδρε, τον
ρώτησε ο δημοσιογράφος, γιατί τόσο φραστικό μίσος, τόση βία από την πλευρά
σας; Τι αξία έχει για σας το να επιτίθεστε εναντίον της εξωτερικής εμφάνισης
του αντιπάλου σας; Ο αρχηγός του Εθνικού Μετώπου, που λίγες μέρες νωρίτερα
είχε ειρωνευτεί τον άλλοτε στενό συνεργάτη του Μπρυνό Μεγκρέ για το ύψος του,
χαμογέλασε. «Το ζήτημα είναι τεχνικό. Όταν θέλεις να ηγηθείς ενός λαϊκού
κινήματος πρέπει να διαθέτεις ορισμένες ικανότητες, των σωματικών
περιλαμβανομένων: δεν αρκεί να ανεβείς σ’ ένα σκαμνί για να γίνεις μεγάλος. Ο
Μεγκρέ δεν μπορεί να απευθυνθεί στις λαϊκές μάζες, είναι φανερό, ούτε μπορεί
να αντικαταστήσει τον Ζαν-Μαρί Λεπέν!»

Κι είχε δίκιο. Την ίδια ώρα, στο ιδρυτικό συνέδριο του Εθνικού Μετώπου υπ’ αρ.
2, ο Μεγκρέ κατέβαλλε αγωνιώδεις προσπάθειες να μιμηθεί τον πρώην αρχηγό του.
Σχημάτιζε με τα δάκτυλά του το σήμα της νίκης, όπως εκείνος. Ανέβαζε απότομα
τον τόνο της φωνής του. Σήκωνε τους ώμους του. Και κάθε τόσο σηκωνόταν στις
μύτες, λες και ήθελε να ψηλώσει, να μεγαλώσει. Λες και καταλάβαινε ­ σχολιάζει
η «Λιμπερασιόν» ­ ότι και ο καλύτερος ρήτορας του κόσμου δεν μπορεί να δώσει
στο τσίρκο των εικόνων περισσότερα απ’ αυτά που έχει.

Κύριος στόχος των συνέδρων ήταν, βέβαια, ο Λεπέν. «Τα σχόλιά σου για τα
σωματικά χαρακτηριστικά είναι αξιοθρήνητα. Οι επιθέσεις σου εναντίον των
στελεχών σου, ακόμη και της κόρης σου, είναι αξιοθρήνητες. Ζαν-Μαρί,
παραλογίζεσαι», είπε ο ρομαντικός. «Οι ατμοί των λέξεων είναι συχνά εξίσου
επικίνδυνοι με τους ατμούς του αλκοόλ. Καταλήγουν να μεθούν το πνεύμα και τότε
η ευφυΐα υποχωρεί», τόνισε ο διανοούμενος.

Οι ιδέες είναι ίδιες και στα δύο στρατόπεδα. Το λεξιλόγιο, ανάλογο. Όπως και ο
φανατισμός. Συναθροίσεις βαρβάρων. Κι όμως: το 30% των Γάλλων έχουν δηλώσει
ότι έχουν ψηφίσει το Εθνικό Μέτωπο τουλάχιστον μια φορά, ενώ 5 εκατομμύρια
εξακολουθούν να το κάνουν. Τι τους ώθησε σε μια τέτοια επιλογή; Πώς κατάφεραν
οι νεοφασίστες να επιβάλουν το λεξιλόγιό τους και τις ιδέες τους σε μια
ολόκληρη κοινωνία; Πώς εξηγείται η «λεπενοποίηση των ψυχών», που κάνει τους
κυνηγούς ή τους κομμουνιστές να ρίχνουν αυγά στον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ
αποκαλώντας τον «γερμανό μπάσταρδο»;

Η προσφιλής στον Μεγκρέ μάχη των λέξεων έχει κερδηθεί από το Εθνικό Μέτωπο κι
έχει χαθεί από τους δημοκρατικούς, υπογραμμίζουν οι συγγραφείς του βιβλίου
«Mots a maux» (Λέξεις του κακού), που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις
Dagorno. Το λεπενικό δηλητήριο χύνεται για χρόνια, συστηματικά, μελετημένα. Οι
πρωταγωνιστές δεν έχουν πια σημασία, ούτε τα εκλογικά τους ποσοστά. Οι
συνειδήσεις έχουν διαφθαρεί.