ΠΡΟΣΩΠΑ Από το Πανεπιστήμιο στις καταλήψεις

Η δρ Μάργκαρετ Τζόουνς δίδασκε στους φοιτητές της τους μεγάλους συγγραφείς της
αμερικανικής λογοτεχνίας· τώρα δίνει μαθήματα οικολογικής ευαισθησίας.

Δρ Τζόουνς. Η πρώην πανεπιστημιακός είναι σήμερα από τις πιο δραστήριες ακτιβίστριες οικολόγους

Η ΔΡ ΤΖΟΟΥΝΣ κλείνει αύριο τα 50 και θα γιορτάσει τα γενέθλιά της σε μια
ερειπωμένη αποθήκη στις ανατολικές παρυφές του Μπρίστολ. Είναι το τελευταίο
μέλος μιας ομάδας οκτώ ακτιβιστών οικολόγων που κατέλαβαν την αποθήκη αυτή
πριν από 16 ημέρες. Σκοπός τους, να σώσουν το περιβάλλον εμποδίζοντας την
κατεδάφισή της ­ απαραίτητη για την τελευταία φάση της κατασκευής ενός
αυτοκινητοδρόμου προϋπολογισμού 14,5 δισεκατομμυρίων δραχμών. Οι επτά
κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι, όχι όμως και η δρ Τζόουνς. «Είμαι έτοιμη να
μείνω εδώ ως τα 103α μου γενέθλια», φώναξε τις προάλλες στους ομοϊδεάτες της,
οι οποίοι την επευφημούσαν ενώ τους κρατούσαν σε απόσταση μια δεκαριά φρουροί ασφαλείας.

Η δρ Τζόουνς παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 1997 από την έδρα της στο
Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αγγλίας για να αφιερώσει όλο τον χρόνο και τις
δυνάμεις της στις οικολογικές διαμαρτυρίες. Ήταν το τέλος μιας ακαδημαϊκής
σταδιοδρομίας που ξεκίνησε με το διδακτορικό της στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο
Περντιού, και περιέλαβε την έκδοση δύο διατριβών ­ «Βαβυλώνα: Πέντε
Καλιφορνέζοι Συγγραφείς στη Δεκαετία του 1930» και «Φεμινισμός των Μαζών».
Πιστεύει όμως πως ήταν ακτιβίστρια οικολόγος, «τουλάχιστον στην ψυχή», από 11
ετών, όταν το πατρικό της κατεδαφίσθηκε για να κατασκευασθεί ένας νέος δρόμος.
Το 1995 είχε εισβάλει επικεφαλής 150 ανθρώπων στο αγρόκτημα του τότε υπουργού
των Συντηρητικών Ουΐλιαμ Ουώλντγκρεηβ για να διαμαρτυρηθεί για το εμπόριο
βοοειδών. Την ίδια χρονιά συνελήφθη γιατί εισέβαλε στον αρχαιολογικό χώρο του
Στόουνχεντζ επικεφαλής 30 χίππυς. Πρόσφατα πούλησε το σπίτι της για να
χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές της. «Όλες οι εκστρατείες στις οποίες έχω
συμμετάσχει», εξηγεί, «αφορούν τα ίδια πράγματα, απληστία και χρήμα. Η αλλαγή
της ζωής μου δεν ήταν για μένα μεγάλο βήμα. Το κάνω γιατί μ’ αρέσει και γιατί
πιστεύω σ’ αυτό».

Πολλοί ντόπιοι πιστεύουν όμως ότι ο αυτοκινητόδρομος θα ανακουφίσει την
κυκλοφορία και οι ίδιοι θα επωφεληθούν από την «ανάπτυξη» που η κατασκευή του
συνεπάγεται. Η δρ Τζόουνς έχει άλλη γνώμη. «Αυτός ο δρόμος θα σημάνει άναρχη
αστική επέκταση, χιλιάδες σπίτια, σουπερμάρκετ, βενζινάδικα και ΜακΝτόναλντ’ς.
Άλλο ένα ωραίο κομμάτι υπαίθρου θα καταστραφεί», τονίζει. Και παραμένει μέσα
στην υγρή και κρύα αποθήκη, κοιμάται σ’ έναν αδιάβροχο υπνόσακο, πλένεται με
νερό της βροχής. Οι αρχές επιτρέπουν στους φίλους της να της φέρνουν λίγα
τρόφιμα και η δρ Τζόουνς ζει με μανταρίνια, σάντουϊτς τυριού και σοκολάτες.
Αύριο ο φίλοι της ελπίζουν ότι θα τους επιτρέψουν να της προσφέρουν και μια
τούρτα γενεθλίων.