ΔΡΟΜΟΙ

… η κόρη του Τόνι Μπλερ πηγαίνει σχολείο. Ποτέ άλλοτε η ιδιωτική ζωή των
πολιτικών δεν εξετάστηκε τόσο ανελέητα τόσο εξονυχιστικά όσο στις μέρες μας,
σε μια σαδιστική αναζήτηση της παραμικρής ασυνέπειας ανάμεσα στα λόγια και τα
έργα τους. Πολλές φορές καταντάει παράλογο, επικίνδυνο και βαθιά ανέντιμο,
όταν μάλιστα προέρχεται από έναν Τύπο που δύσκολα μπορεί να κρύψει τη δική του
ψευτιά και υποκρισία. Άξιζε την επίθεση που δέχτηκε, η μικρή Κάθριν, επειδή ο
μπαμπάς την έστειλε σε ένα καθώς πρέπει σχολείο στο μακρινό Χάμερσμιθ; Βέβαια,
το καλό καθολικό σχολείο δέχεται μόνο τα παιδιά των ανωτέρων τάξεων. Ο Τόνι
διάλεξε το καλύτερο για την κόρη του, αντί να τη στείλει στο κοντινότερο (ή
χειρότερο) σχολείο. Μπορεί να φάνηκε ασυνεπής στην εκπαιδευτική του
μεταρρύθμιση, αλλά δεν θέλησε να φανεί ασυνεπής και ως πατέρας. Άλλωστε, ποιος
είπε ότι η δημοκρατία είναι φθηνή; Ο Τόνι επέκρινε πάντα τα δημόσια σχολεία.
Ήξερε πως δεν είναι σε καλή κατάσταση. Κάποτε θα τα φτιάξει και αυτά. Ποιος
είπε πως θα έπρεπε να θυσιάσει το δικό του παιδί για να μην κινδυνέψει η
πολιτική του καριέρα; (Θα ήταν υποκρισία να πει κανείς ότι όλα αυτά που
καταλογίζει ο βρετανικός Τύπος στον Τόνι Μπλερ ισχύουν μόνο για τον Τόνι Μπλερ
και τη Βρετανία.).

… ο Πάπας πηγαίνει στο Μεξικό. Η Εκκλησία δεν στέκεται στο πλευρό των
φτωχών. Ο συνδυασμός μιας πανίσχυρης Εκκλησίας με μια διάχυτη μιζέρια είναι
πικρός. Όπως τόσοι και τόσοι στο παρελθόν, μπορεί και ο Πάπας να στέκεται
ενεός μπροστά σε τόση αθλιότητα, τόση βία, τόση αδικία, κατάπληκτος μπροστά
στη διαφθορά, τα ναρκωτικά και την πορνεία. Όμως, οι διαπρύσιοι λόγοι του για
το χάσμα πλουσίων και φτωχών δεν θεραπεύουν το κακό. Αντί να αρθεί πάνω από
τις πολιτικές διαφορές και να πολεμήσει με σταθερό χέρι τη φτώχεια και την
αδικία, ο Πάπας μένει αιχμάλωτος ενός άγονου εκκλησιαστικού συντηρητισμού. (Θα
ήταν υποκρισία να πει κανείς πως όλα αυτά που καταλογίζει ο Μεξικανός
συγγραφέας Χόρχε Καστανιέντα στον Πάπα ισχύουν μόνο για τον Πάπα και το Βατικανό.).

… Ντ’ Αλέμα προσπαθεί να ξεχάσει τον παλιό. Δεν θυμίζει σε τίποτα πια τον
άνθρωπο που άλλοτε επέκρινε δριμύτατα τις αμερικανικές επιδρομές στο Ιράκ ή
που στάθηκε στο πλευρό του Οτζαλάν. Ο νέος Ντ’ Αλέμα ετοιμάζει προσεκτικά το
επίσημο ταξίδι του στην Ουάσιγκτον, τον Μάρτιο. Και λαμβάνει ευχαρίστως τα
μηνύματα που του στέλνει το ΝΑΤΟ. Οι νεοκομμουνιστές πρέπει να μείνουν εκτός
κυβερνήσεως. Δεν είναι πια ανεκτή ούτε η παρουσία του Κοσούτα. Η υπόσχεση
είναι ότι στη νέα ευρωπαϊκή τάξη, οι ιταλικές ένοπλες δυνάμεις θα έχουν
αυξημένο ρόλο. Η απόφαση για την ιταλική συμμετοχή στις ατλαντικές δυνάμεις
στο Κοσσυφοπέδιο «πέρασε» αυθωρεί. Άλλοτε θα «κόλλαγε» μήνες ολόκληρους στη
Βουλή. Δεκαετίες αριστερού φιλειρηνισμού ανήκουν πια στο παρελθόν. Ως άλλος
Σαούλ, ο Ιταλός πρωθυπουργός είδε το ΝΑΤΟϊκό φως στον δρόμο προς την
Ουάσιγκτον, όπως ο Απόστολος Παύλος είδε το θείο φως στον δρόμο προς τη Δαμασκό.

… είχε πει: «Οι Ιταλοί πολιτικοί δεν είναι σοβαροί». Και όσοι από αυτούς
ήταν, πλήρωσαν βαρύ τίμημα ­ ο Άλντο Μόρο το βαρύτερο. Τα αρχεία του
αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για τον Χένρι Κίσινγκερ
δημοσιεύτηκαν στην Ουάσιγκτον. Αποκαλύπτουν πόσο πολύ είχε ενοχλήσει τους
Αμερικανούς ο «ιστορικός συμβιβασμός». Ο Μπερλίνγκουερ και ο Μόρο. Σήμερα, οι
Αμερικανοί δεν διακατέχονται πια από τέτοιο φόβο.