Το μάθημα των Θρησκευτικών

ΓΙΑ ΤΗ διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στη μέση εκπαίδευση γράφει ο
κ. Γιώργος Πετρόπουλος, φαρμακοποιός:

«Θρησκευτικά ναι! Και μάλιστα περισσότερες από 2 ώρες διδασκαλίας την
εβδομάδα! Θρησκευτικά όμως δεν είναι μόνον η Χριστιανική Αγωγή και Διδασκαλία,
που διδάσκεται σήμερα στα σχολεία.

Όπως και Ιστορία δεν είναι μόνον η Στρατιωτική Ιστορία! Είναι το σύνολο της
κοινωνικής δραστηριότητας ενός λαού και της ανθρώπινης σκέψης.

Έτσι και τα Θρησκευτικά, είναι το σύνολο της θρησκευτικής αντίληψης των
ανθρώπων ανά τους αιώνες. Είναι οι θρησκείες του κόσμου. Γιατί δεν διδάσκονται;

Πόσες επιστήμες γνωρίζετε που έχουν τόσες εστίες διάδοσης όσες η θρησκεία;
Μήπως οι άνθρωποι συναθροίζονται κάθε Κυριακή σ’ έναν χώρο και κάνουν
πειράματα Χημείας; Μήπως κάπου, σε κάποιο σπίτι, πριν φάνε ή πριν κοιμηθούν
μουρμουρίζουν αποσπάσματα μιας ποιητικής ανθολογίας; Ή μήπως η καμπάνα χτυπάει
για να αναγγείλει την εφεύρεση του τηλεφώνου και του ηλεκτρισμού; Δυστυχώς οι
επιστήμες έχουν ως μόνη εστία διάδοσης το σχολείο.

Ποιος χώρος δημιουργεί τόσο μεγάλη σύγχυση σ’ έναν μαθητή, που από την μία
έχει διαβάσει, έχει ακούσει και έχει διδαχτεί πώς ανακαλύφθηκε ανθρώπινος
σκελετός 700.000 ετών και την επομένη ρωτάει τον θεολόγο του: “Πότε
δημιουργήθηκε ο κόσμος;”. Και αν του προσκομίσει και μια φωτογραφία του
τηλεσκοπίου “Hubble” με γαλαξίες ηλικίας 12 δισεκατομμυρίων ετών, τότε τι θα
πει ο θεολόγος; Ότι η επιστήμη δημιουργεί τη σύγχυση ή θα σωπάσει φοβούμενος
το μάτι του “Hubble”;

Ποιος μπορεί να απαντήσει υπεύθυνα με στοιχεία: τι διδασκόταν κατά βάση στα
παιδιά, στα κρυφά σχολειά της Τουρκοκρατίας; Οπωσδήποτε όχι Χημεία. Μήπως
ανάγνωση και γραφή; Και αν αυτό αληθεύει, γιατί το έκαναν;

Μήπως για να διαβάζουν τα ιερά κείμενα των μονών; Μήπως για να επικοινωνούν με
τους συνανθρώπους και συναγωνιστές τους; Ή μήπως για να αποκτήσουν το βασικό
εφόδιο για την περαιτέρω γνώση του κόσμου;

Κύριοι, συνέλθετε! Η μονόπλευρη αντιμετώπιση των θεμάτων οδηγεί σε πνευματικό
θάνατο! Ο Θεός μάς “έδωσε” δύο μάτια για να βλέπουμε τον κόσμο στις τρεις
διαστάσεις και μυαλό για να τον αντιλαμβανόμαστε από την τέταρτη διάσταση και πάνω».