ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φοβάμαι όλα αυτά…

ΕΝΑΣ πατέρας μαθητή ρίχνει μπουνιά σε άλλον πατέρα ­ που όπως λέει το
ρεπορτάζ, νωρίτερα είχε χτυπήσει τον γιο του πρώτου. Παρόντες μαθητές που
επευφημούν ή βρίζουν, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι συμμετέχουν στο περιστατικό.

Συναυλία στα Προπύλαια και η κάμερα ζουμάρει λίγο πιο κει. Όπου κάποιοι ­
μαθητές; εξωσχολικοί; ­ κρυμμένοι πίσω από τις κουκούλες τους, πετούν και
ξαναπετούν στον δρόμο μια κάμερα τηλεοπτικού σταθμού, μέχρι να διαλυθεί.
Εικόνες στο περιθώριο των κινητοποιήσεων κατά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.
Ή μήπως δεν ανήκουν στο περιθώριο; Στο δικό μου μυαλό αυτές οι σκηνές, όπως
και οι άλλες

που περισσότερο θύμιζαν ποδόσφαιρο παρά κατάληψη δρόμου από μαθητές, περνούν
σαν ένα κομμάτι της ουσίας. Που μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με την πίεση
για την είσοδο στο Πανεπιστήμιο ή την αναγκαιότητα του φροντιστηρίου, αλλά
συνδέεται στενότατα μ’ αυτό που θα ‘θελα από το σχολείο: εκτός από μόρφωση να
προσφέρει και παιδεία. Διαφορετική από αυτήν που εκφράζεται με γρονθοκοπήματα
διαφωνούντων γονέων ή σπασμένες κάμερες. Καλά κάνανε τα παιδιά και
τραγουδούσαν προχθές «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα».
Και κυρίως καλά κάνουν και τα φοβούνται. Αλλά κάνω λάθος ή το αίτημα για
ουσιαστική μόρφωση απουσιάζει τελικά από τις κινητοποιήσεις;