[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΓΙΑΤΙ να λένε βίαιο το ορμητικό νερό ενός ποταμού και να μη λένε βίαιες τις
όχθες που το περιορίζουν;».

Το ερώτημα του Μπρεχτ, το είδα πρόσφατα γραμμένο σε δύο σημεία εντελώς
διαφορετικά μεταξύ τους. Πρώτα στον τοίχο κάτω από τη γέφυρα της εθνικής οδού
στο Διακοφτό, στο σημείο όπου διασταυρώνεται ο οδοντωτός με τις εκβολές τού
Βουραϊκού στη θάλασσα. Λίγες ημέρες αργότερα, το είδα ξανά γραμμένο σε τοίχους
Λυκείου. Τότε κατάλαβα τις κρυμμένες αναλογίες.

Βλέπετε, το φαράγγι του Βουραϊκού το έχω περπατήσει από τη Ζαχλωρού έως το
Διακοφτό, ακολουθώντας τις γραμμές του «μουντζούρη». Δώδεκα υπέροχα χιλιόμετρα
πεζοπορίας σε ένα τοπίο εκθαμβωτικό. Όμως, ξέρετε πως αυτό το απίθανο ποτάμι,
εκβάλλει σε μια… ανοιχτή χωματερή κοντά στο Διακοφτό, δίπλα ακριβώς από τον
τοίχο με το ερώτημα;

Το μαθητικό ποτάμι, πάλι, το έχω ακολουθήσει επίσης σε όλο του το μήκος. Από
τα Προπύλαια όπου πηγάζει, τη Σταδίου που ακολουθεί, έως την Μητροπόλεως ή τη
Βουλή, όπου συνήθως εκβάλλει. Και αυτό το ποτάμι έχει σκουπίδια στις εκβολές
του, όπως οι ηλίθιοι βανδαλισμοί, το πολιτικό «καπέλωμα», οι εισαγγελείς, οι
παιδονόμοι με τους παιδοκόλακες, ο αυταρχισμός, ο υπόγειος αγώνας άλλων στις
πλάτες τις δικές τους, κ.ο.κ…

Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε ένα ορμητικό ποτάμι με όχθες (είτε κοινωνικούς
αυτοματισμούς) που το περιορίζουν. Κυλάει «σωστά» το «βίαιο» ποτάμι; Μα ποιος
μπορεί να απαντήσει σε τέτοια παράλογη ερώτηση; Κυλάει προς τη θάλασσα. Το
πρόβλημα είναι ότι, αν το αφήσουμε να πλημμυρίσει για να παρασύρει εκείνο τα
σκουπίδια, θα καταστραφούν και όλες οι παρόχθιες καλλιέργειες. Αν πάλι
αφήσουμε τα σκουπίδια, θα έχει άσχημες εκβολές όσο ωραίο και να ‘ναι, σαν τον Βουραϊκό.

Αν είμαι, λοιπόν, 16 χρόνων σταγόνα ποταμίσια, ρέω με ορμή. Ακολουθώ τη φύση,
το νερό μου. Ρέω και ­ ενίοτε ­ ξεχειλίζω, θέλουν η όχι οι γονείς και η «όχθη»
μου. Κι ας μην ξέρω τι ακριβώς μού φταίει. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, απλά
μεγάλωσαν. Αλλά αν δεν σκάψουν αμέσως κανάλια διαφυγής επιμένοντας ότι το νερό
είναι βίαιο και κάνει λάθος που κυλάει έτσι ορμητικά, στο τέλος θα
πλημμυρίσουν όλα. Σαν γειτονιά σε μπαζωμένο ρέμα, που κάηκε το δάσος στο βουνό της…