Δεν υπάρχουν υπερωρίες για τους γενικούς διευθυντές…

ΟΚΤΑΩΡΟ, πενθήμερη εργασία και άδεια δεν προβλέπονται για τους γενικούς
διευθυντές και γενικότερα τους διευθύνοντες μιας ιδιωτικής επιχείρησης ­ και
συνεπώς δεν μπορούν να διεκδικούν αποζημίωση για υπερωριακή απασχόληση και
σχετικά επιδόματα.

Αυτό τονίζει με απόφασή του το πολιτικό τμήμα του Αρείου Πάγου, απορρίπτοντας
την αγωγή που είχε υποβάλει διευθυντής ξενοδοχειακής μονάδας, ο οποίος ύστερα
από την απόλυσή του διεκδικούσε από την επιχείρηση ως αποζημίωση περίπου 14
εκατομμύρια δραχμές. Οι αξιώσεις του προέκυπταν από υπερωριακή εργασία και
επιδόματα αδείας, τα οποία, όπως ανέφερε, δεν του είχαν καταβληθεί στη
διάρκεια που παρείχε τις υπηρεσίες του στην ξενοδοχειακή μονάδα.

ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπάρχουν οφειλές από την πλευρά
της επιχείρησης και επικύρωσε την εφετειακή απόφαση, που επίσης είχε κρίνει
αβάσιμες τις αξιώσεις του. Όπως τονίζεται στην απόφαση, για τους διευθύνοντες
υπαλλήλους εφαρμόζονται ειδικές διατάξεις που προβλέπονται από διεθνή σύμβαση,
η οποία έχει κυρωθεί από τη χώρα μας με τον νόμο 2269/20. Και συνεπώς
εξαιρούνται ­ έστω και αν μπορούν να θεωρηθούν μισθωτοί ­ από την εφαρμογή των
κοινών διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας για τα χρονικά όρια και τον τρόπο
αμοιβής για εργασία κατά τις Κυριακές, τις αργίες, τις νυχτερινές ώρες, καθώς
και για την χορήγηση επιδομάτων αδείας κ.λπ..

ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΙ

Οι συγκεκριμένες διατάξεις, που ουσιαστικά διαχωρίζουν τους διευθυντές από τα
υπόλοιπα υπαλληλικά στελέχη ως προς τις ώρες εργασίας και αμοιβής, πρέπει να
τονισθεί ότι αφορούν διευθύνοντες ιδιωτικών επιχειρήσεων και όχι διευθυντές
στον δημόσιο τομέα, οι οποίοι αμείβονται βάσει του μισθολογικού βαθμού τους
και την εισοδηματική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση.

«Στους διευθύνοντες υπαλλήλους των επιχειρήσεων ­ επισημαίνει το Ανώτατο
Δικαστήριο ­ συγκαταλέγονται εκείνοι που κατέχουν θέση εποπτείας ή διεύθυνσης
ή εμπιστοσύνης του εργοδότη, ασκώντας πολλά από τα δικαιώματά του και
διαθέτοντας πρωτοβουλία και ελευθερία κινήσεων στο πλαίσιο λειτουργίας της
επιχείρησης, ενώ αμείβονται συνήθως με ποσά σημαντικά μεγαλύτερα από τον μισθό
που καταβάλλεται στους υπόλοιπους υπαλλήλους της επιχείρησης».

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση έκρινε ότι οι χρηματικές απαιτήσεις του
απολυμένου στελέχους της ξενοδοχειακής επιχείρησης δεν προβάλλονται νομίμως,
αφού προκύπτει, χωρίς αμφιβολία, ότι υπαγόταν στην κατηγορία του διευθύνοντος
υπαλλήλου, λόγω του περιεχομένου των καθηκόντων του (όπως, για παράδειγμα, το
δικαίωμα πρόσληψης ή απόλυσης προσωπικού).