Ακούμε ακόμα σειρήνες…

Τα παλιά σκουριασμένα αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται, μέρα-νύχτα, στη γέφυρα του
Τίγρη ποταμού, η οποία ονομάζεται «14η Ιουλίου» και «κόβει» στα δύο την
πληγωμένη Βαγδάτη.

ΑΛΛΑ οι οδηγοί τους δείχνουν όλοι σκυθρωποί. Φοβούνται ότι ακόμη και μέσα στη
μεγάλη τους θρησκευτική γιορτή, το Ραμαντάν, που ξεκίνησε πριν από τα
Χριστούγεννα και θα τελειώσει στα μέσα Ιανουαρίου, οι Αμερικανοί και οι
Βρετανοί θα ξαναχτυπήσουν.

Προχθές το βράδυ, στο υπουργείο Πολιτισμού και Τύπου ο 40χρονος υπάλληλος
Σαχίν Σάαντ αναπήδησε στην καρέκλα του όταν άκουσε σειρήνες στην τηλεόραση,
νομίζοντας πως γίνεται και πάλι συναγερμός, λόγω μιας νέας υποτιθέμενης επίθεσης.

«Γιατί ανησυχείτε;», τον ρώτησα αφελώς. «Δεν ξέρω», μου απάντησε, «αλλά λένε
ότι οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι θα συνεχίσουν, θα βομβαρδίσουν και πάλι.
Βλέπετε η χώρα μου κάθεται πάνω σε 100 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, κάπου
το 10% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Είναι πλάι στο Ιράν, στο Κουβέιτ και στη
Σαουδική Αραβία, που μαζί με εμάς κάνουν τα μισά αποθέματα της γης. Άρα, πού
να μας αφήσουν ήσυχους;».

Προτίμησα να βγω έξω να πάρω τον… αέρα μου, έχοντας «μπουχτίσει» να ακούω
πολλά σενάρια και να διαβάζω σε ανταποκρίσεις ξένων δημοσιογράφων για σχέδια
μέχρι και για «αντικατάσταση» του Σαντάμ Χουσεΐν…

Η… ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΓΕΦΥΡΑ

«Έπεσα», όμως, και πάλι πάνω στη «14η Ιουλίου», που ζωντανεύει μνήμες. Η…
ρομαντική αυτή γέφυρα, μία από τις πολλές που ενώνουν τις δύο όχθες της
Βαγδάτης, είχε χτυπηθεί το ’91 από αμερικανικούς πυραύλους. Σήμερα, όμως, μετά
τις επισκευές, δεν φανερώνει ότι «πληγώθηκε» τον καιρό της «Καταιγίδας της
ερήμου». Το όνομά της το πήρε προς τιμή της επανάστασης του Κάσεμ ­ του
«Νάσερ» το Ιράκ ­ ο οποίος ανέτρεψε στις 14 Ιουλίου του ’58 τη μοναρχία των
Χασεμιτών, συγγενών του Χουσεΐν της Ιορδανίας. Ο Κάσεμ εκτελέστηκε και αυτός ­
το ’63 ­ αλλά η γέφυρα «14η Ιουλίου» αποτελεί σήμερα το σύμβολο της πόλης,
είναι η «ζωή» της. Όσο υπάρχει, όλα ­ λένε ­ θα πηγαίνουν καλά…

Ωστόσο, στην απομονωμένη και δυστυχισμένη Βαγδάτη τα πράγματα δεν είναι
καθόλου καλά, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να μην υπάρχουν προβλήματα.
Το ρεύμα κόβεται συνεχώς, βυθίζοντας στο σκοτάδι ολόκληρες περιοχές της
μεγαλούπολης, και μάλιστα σε μια εποχή που οι θερμοκρασίες είναι χαμηλές,
κάπου 10-12 βαθμοί. Ακόμη και οι γεννήτριες που διαθέτουν ορισμένα κτίρια,
όπως η ελληνική πρεσβεία, δεν δουλεύουν πάντα, γιατί απλούστατα λείπουν τα
ανταλλακτικά. Και χρειάζεται ένα περιπετειώδες ταξίδι 12 ωρών για το Αμμάν της
Ιορδανίας, μέσα στην έρημο, να πας και άλλες τόσες να γυρίσεις ­ τρέχοντας
με… 150 χιλιόμετρα στον μισό δρόμο, στον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο που
έφτιαξαν οι Ιρακινοί ­ για να βρεις να αλλάξεις ό,τι χάλασε.

ΔΕΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ ΔΙΟΤΙ…

Στα καταφύγια. Με τον φόβο νέων βομβαρδισμών ζουν οι Ιρακινοί

Αλλά η έλλειψη φαρμάκων είναι ακόμη χειρότερη από αυτή των ανταλλακτικών.
Φάρμακα στη Βαγδάτη δεν υπάρχουν, κυρίως για τα παιδιά κάτω των πέντε χρόνων,
που πεθαίνουν σε αριθμούς κατά… 30 φορές μεγαλύτερους από ό,τι συνέβαινε το
1989! Και οι Ιρακινοί θέλοντας να κρατήσουν την περηφάνια τους δεν δέχονται
φαρμακευτική βοήθεια, έστω και αν αυτή προέρχεται ­ μικρή μεν ­ από
καλοπροαίρετους πολίτες, και μάλιστα Έλληνες βουλευτές.

Ο επιτετραμμένος του Ιράκ στην Αθήνα Γιούνις Σαρχάν λίγη ώρα πριν αναχωρήσω
για τη Βαγδάτη, μου ξεκαθάρισε ότι δεν θα μπορέσω να πάρω μαζί μου στο
αυτοκίνητο τα πακέτα με τα φάρμακα που ετοίμασαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ
Γιώργος Κίρκος και Παρασκευάς Παρασκευόπουλος, αξίας κάπου 3 εκατ. δρχ. Η
εντολή της Βαγδάτης είναι ξεκάθαρη: «Ευχαριστούμε για κάθε βοήθεια, αλλά αυτό
που χρειαζόμαστε από μία χώρα είναι να λάβει ξεκάθαρη θέση κατά των
αεροπορικών επιθέσεων και κατά του εμπάργκο. Αυτό που γίνεται εις βάρος των
20.000.000 Ιρακινών είναι άδικο!».

Την αδικία αυτή την έζησα και ως ταξιδιώτης. Αεροπλάνο δεν πάει στη Βαγδάτη
και γενικώς δεν πετάνε αεροπλάνα, εκτός από τα αμερικανικά πολεμικά. Αυτά
ελέγχουν τον εναέριο χώρο του Ιράκ βορείως του 36ου παραλλήλου και νοτίως του
33ου, έχοντας ουσιαστικά «κόψει» τη χώρα σε τρία κομμάτια, σαν τα τρία
βιλαέτια επί οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Ο αποκλεισμός αυτός του Ιράκ ισχύει από το ’91. Και ο δρόμος από το Αμμάν έως
τα σύνορα Ιορδανίας – Ιράκ είναι κάπου 450 χιλιόμετρα, χωρίς διαχωριστικό
κιγκλίδωμα στη μέση του. Αν τον κάνεις και νύχτα ­ όπως έτυχε σε εμένα, διότι
το αεροπλάνο από την Αθήνα φτάνει στο Αμμάν στις 2 μετά τα μεσάνυχτα ­ μέσα σε
απίστευτη ομίχλη και χαλάζι που έριχνε ο ουρανός, τότε τα πράγματα
δυσκολεύουν.

Μάλιστα, τα τεράστια φορτηγά που πηγαινοέρχονται μεταφέροντας τρόφιμα και
διάφορα προϊόντα στο Ιράκ, δείχνουν να έρχονται όλα καταπάνω σου.

Έτσι, ο καλός οδηγός στο αυτοκίνητο που νοίκιασα, ματαίως προσπαθούσε να με
καθησυχάσει λέγοντάς μου συνέχεια «μην φοβάστε, είμαι καλός στο τιμόνι». Η
ομίχλη που έκρυβε τη… μύτη σου, δεν έλεγε να τον κάνει πειστικό!