Στη φύση βρίσκεις τον εαυτό σου

* Από το μπαλκόνι χαζεύω τα παιδιά που κάνουν κατάληψη στο σχολείο. Θέλω να
πάω και εγώ, αλλά ξέρω ότι θα με διώξουν

* Δεν ζηλεύω κανέναν από όλους εκείνους τους διάσημους που εμφανίζονται σε
κοσμικές εκδηλώσεις και τηλεοράσεις

* Προτιμώ πατροπαράδοτα πράγματα. Τους φίλους μου, κανένα καφεδάκι, τάβλι,
ανέκδοτα. Ανδροσυζητήσεις ή γενικώς κουβεντούλα

Φραγκίσκος Αλβέρτης, ιδεολόγος μυαλό, ανοιχτό με απόψεις επαναστατικές, φυσιολάτρης μα πάνω απ’ όλα μπασκετμπολίστας

ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ήταν «κλεισμένο» για τις 11.00 το πρωί στη Γλυφάδα. Στο σπίτι του.
Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης δεν ήταν εκεί και ο πατέρας του βγήκε να μας
προϋπαντήσει. Ήμασταν στις χειραψίες, όταν ο «Φράνκι» εμφανίστηκε από τη γωνία.

Σε μια σακούλα είχε μερικά ψαράκια, που μόλις είχε αγοράσει για το ενυδρείο
του. Ανεβήκαμε στο σπίτι και μας ζήτησε να περιμένουμε να τακτοποιήσει τα
ψαράκια του. «Είδα προχθές στην Κωνσταντινούπολη ένα ενυδρείο… Τεράστιο. Όσο
είναι ο ένας τοίχος του δωματίου, εκπληκτικό», έλεγε την ώρα που βοηθούσε τους
νέους… φιλοξενουμένους του να προσαρμοστούν στο καινούργιο «σπίτι» τους.

ΔΥΟ ΧΟΜΠΙ

Κάπως έτσι ξεκίνησε η κουβέντα μας για το ψαροντούφεκο και το κυνήγι, που
είναι τα αγαπημένα του χόμπι. «Μου αρέσουν τα ζώα. Μου αρέσει η φύση.
Περπατώντας την ώρα που κυνηγάς ή κολυμπώντας στον βυθό της θάλασσας βρίσκεις
τον εαυτό σου. Εγώ τον βρίσκω και μαζί την… καταβρίσκω», λέει αρχίζοντας να
μιλάει για την ζωή του.

Η φύση του αρέσει. Τον γοητεύει. Αλλά και την σέβεται. Μερικές φορές του
δημιουργεί ακόμη και το συναίσθημα του φόβου. «Βεβαίως και φοβάμαι εκεί κάτω.
Στον βυθό αντιλαμβάνεσαι πραγματικά ότι είμαστε ένα τίποτα μπροστά στο
μεγαλείο της φύσης. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτή η “ανακάλυψή” σου. Ανακαλύπτεις
ότι είσαι μέρος της και εσύ. Γιατί έτσι όπως έχουμε κάνει την ζωή μας, έτσι
όπως έχουμε “κτίσει” τον κόσμο, έχουμε ξεχάσει την ύπαρξή της και τη σχέση με
αυτήν. Έχουμε αποκοπεί», εξηγεί και απαριθμεί τα όσα έχει μαζί του στο σπίτι
του, για να διατηρήσει «ζωντανές» τις ρίζες του, ως άνθρωπος, με τη φύση.

ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

«Λατρεύω τα ζώα. Τα αγαπάω πολύ. Εκτός από τα ψάρια έχω σκύλους και πουλιά.
Αηδόνια, καρδερίνες… Μου αρέσει να κάθομαι εδώ σπίτι και να τα περιποιούμαι.
Η φροντίδα τους φαίνεται κουραστική, αλλά εμένα με ξεκουράζει» τονίζει και
καθώς η κουβέντα βρίσκει τον δρόμο της, κάθεται ολοένα και πιο αναπαυτικά στον
καναπέ του σπιτιού του.

Στο σπίτι βρίσκεται η ανάπαυσή του. Η ξεκούραση και το μεγαλύτερο (ίσως) μέρος
της διασκέδασής του. Η διασκέδαση δεν περιορίζεται μόνο στους τέσσερις τοίχους
ενός μπαρ ή ενός ρεστοράν. Άλλωστε είναι εξαιρετικά σπάνιες οι εμφανίσεις τους
σε κοσμικά γεγονότα και στήλες περιοδικών, που οι φωτογραφίες του Αλβέρτη από
τέτοιες εκδηλώσεις θεωρούνται κάτι σαν… συλλεκτικό είδος.

ΔΕΝ ΖΗΛΕΥΩ ΚΑΝΕΝΑ

«Δεν μου αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής. Να είσαι σίγουρος ότι αν μου άρεσε θα το
έκανα. Δεν μου το επέβαλε ο πρωταθλητισμός. Κανένας. Απλά δεν μου αρέσει. Ούτε
ζηλεύω κανέναν από όλους εκείνους τους διάσημους που εμφανίζονται σε αυτά.
Αλλά ούτε τους κακοχαρακτηρίζω. Είναι διαφορά αντίληψης. Είναι σαν να πω εγώ
σε αυτούς, ξυπνήστε πέντε το πρωί για να πάμε στο βουνό να κυνηγήσουμε…»,
απαντάει και συνεχίζει: «Προτιμώ τους φίλους μου. Κανένα καφεδάκι, λίγο τάβλι,
ανέκδοτα. Ανδροσυζητήσεις ή γενικώς κουβεντούλα. Πατροπαράδοτα πράγματα. Όχι
κομπιούτερ και τέτοια. Σε αυτά δεν… σκαμπάζω».

ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Εδώ είναι κόλαση εδώ και ο Παράδεισος λέει ο Αλβέρτης που δεν πιστεύει στη μετά θάνατο ζωή

Οι παρέες του, οι φίλοι του, δεν έχουν θέση δίπλα του όταν τον έχει κυριεύσει
η στενοχώρια. Όταν έχει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα. «Τότε δεν μιλιέμαι. Δεν
θέλω κανέναν και προτιμώ να μείνω μόνος μου, εδώ στο σπίτι. Να κάνω αυτά που
σου είπα πριν. Να σκέφτομαι το πρόβλημα ή τη στενοχώρια και να το ξεπεράσω. Αν
ξεγελιέσαι έχοντας τους φίλους σου γύρω, απλά ξεγελιέσαι. Το πρόβλημα δεν
ξεπερνιέται. Απλά μπαίνει στο περιθώριο. Κάποτε θα έρθει στο προσκήνιο, αφού
πρέπει να το ξεπεράσεις. Μένεις μόνος για να το ξεπεράσεις όσο πιο σύντομα.

Οι γονείς μου, που βρίσκονται στον κάτω όροφο, με αφήνουν μόνο εκείνες τις στιγμές».

Όπως μόνον του τον άφησαν να κάνει τα πρώτα του βήματα για την καριέρα του.
Βήματα ενός παιδιού που μόλις πατούσε στην εφηβεία. Βήματα που θα καθόριζαν,
όπως και έγινε τελικά («δόξα τω Θεώ, είμαι τυχερός για αυτό», λέει), το μέλλον του.

ΔΟΥΛΕΨΑ ΣΚΛΗΡΑ

«Εντάξει, δεν ξέρω αν πραγματικά γεννιέται κανείς για να κάνει αυτό που κάνει.
Σίγουρα, όμως, έχει κλίση σε ορισμένα πράγματα. Κάποια του αρέσουν χωρίς να
ξέρει το γιατί. Στην πορεία το αντιλαμβάνεται και εμφανίζεται και η κλίση, που
είναι έμφυτη. Το μπάσκετ μου άρεσε από μικρός. Μου αρέσει ως παιχνίδι. Τα
πήγαινα καλά και ασχολήθηκα. Έπαιζα και ποδόσφαιρο, αλλά δεν είχα αυτό που
είπα πριν “κλίση”. Τα έφερε, λοιπόν, έτσι ο δρόμος… Πήγε και ένας φίλος στην
ομάδα της Γλυφάδας και ακολούθησα. Πήρα τη μεταγραφή και να ‘μαι. Δούλεψα
κιόλας, όμως. Έτσι; Δούλεψα σκληρά. Επένδυσα ώρες. Όπως κάνουν όλοι όσοι
φτάνουν σε κάποιο επίπεδο. Οι γονείς μου μού στάθηκαν στο πλευρό, αλλά είναι
αλήθεια ότι η μεταγραφή στον Παναθηναϊκό ήρθε πολύ γρήγορα. Ίσως και να
πρόλαβε την πιθανή αντίδραση των δικών μου. Ήμουν μόλις 16 χρόνων. Πήγαινα
στην 1η Λυκείου!», λέει και θυμάται εκείνο το καλοκαίρι του 1990.

Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ

«Ήταν λίγο επεισοδιακή η μεταγραφή μου. Έγινε την τελευταία στιγμή, γιατί
υπήρχε πρόβλημα στα ανταλλάγματα. Τώρα θα μπορούσα να πω ότι δεν είχα
συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει. Δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα επακολουθήσει.
Ίσως επειδή δεν είχα καταλάβει τίποτα, επειδή είχα κατά μία έννοια άγνοια
κινδύνου, “έπιασα” και νωρίς στον ΠΑΟ. Το έβλεπα σαν μπάσκετ. Μπάσκετ στη
Γλυφάδα. Μπάσκετ και στον Παναθηναϊκό. Αν και δεν είναι έτσι…».

Το σχολείο, με τη βοήθεια των καθηγητών, συνδυάστηκε εύκολα με τις υποχρεώσεις
του πρωταθλητισμού. Αλλά το 1ο Λύκειο Γλυφάδας είναι το κεφάλαιο που
περικλείει τα καλύτερα χρόνια της ζωής του. Τα χρόνια που τώρα δεν διστάζει να
πει ότι θα ήταν καλύτερα να τα είχε «αξιοποιήσει περισσότερο».

«Ξέρεις κάτι; Εκείνα τα χρόνια δεν μπορείς να καταλάβεις πολλά πράγματα. Αν ο
16άρης σκέφτεται όπως ο 25άρης, τότε δεν υπάρχει αυτό που λέμε εφηβεία. Η
τρέλα της νεολαίας. Η εμπειρία σε βοηθάει να αντιληφθείς, να συνειδητοποιήσεις
πολλά. Σίγουρα θα ήθελα να είχα μάθει περισσότερα. Για παράδειγμα, θα ήθελα να
μάθω Ιστορία. Αλλά είπα, το καταλαβαίνεις αργότερα, με τις εμπειρίες, ότι
έχεις κάποιες “δύσκολες ανάγκες”. Ωστόσο, νομίζω ότι μπορώ να κατορθώσω ακόμη
και τώρα να μάθω ορισμένα πράγματα», λέει και συνεχίζει:

ΧΑΖΕΥΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

«Αλλά μια και μιλάμε για σχολικά χρόνια, ειλικρινά μου λείπει πολύ το σχολείο.
Μου λείπουν οι συμμαθητές μου. Και, πίστεψέ με, στενοχωριέμαι αφάνταστα που
ξέρω ότι δεν θα ζήσω ποτέ ξανά, ούτε για ένα λεπτό, κάτι από εκείνα τα χρόνια.
Βγαίνω στο μπαλκόνι και βλέπω τα παιδιά που κάνουν κατάληψη και χαζεύω. Θέλω
να πάω να μπω και εγώ μέσα… Αλλά ξέρω ότι θα με διώξουν, όπως τους διώχναμε
και εμείς τότε… είναι απίστευτο… Έχουν περάσει 5-6 χρόνια και νομίζω ότι
είναι μόλις χθες».

Ζωή ολόκληρη σ’ ένα συρτάρι μέσα… Ένα ζευγάρι παπούτσια που θυμίζει στον Αλβέρτη τα πρώτα του βήματα στο παρκέ

Σ’ ΕΝΑ συρτάρι. Σε μερικά ράφια της ντουλάπας, ο Φραγκίσκος φιλοξενεί την
ιστορία του. Μικρή ακόμη, αλλά σημαντική για την ηλικία του. Εκεί κρατάει τα
ενθύμια της καριέρας του, που δεν έχει φτάσει ούτε καν στη μέση της.

«Τι θα κάνω μετά; Πώς θέλω να με θυμούνται; Είμαι τόσο μακριά από εκείνη την
εποχή που δεν θέλω να μιλάω από τώρα για τέτοια πράγματα», λέει, αλλά απαντάει
γρήγορα ποια είναι τα σημαντικότερα ενθύμια που έχει.

«Είναι πολλά. Έχω παπούτσια, φανέλες. Τα αυτόγραφα όλων των παικτών της
“Χρυσής Εθνικής” του ’87. Χαρτάκι και υπογραφή. Όμως το σπουδαιότερο από την
καριέρα μου είναι το “διχτάκι” από το “Μπερσί”. Εκεί όπου γίναμε η πρώτη
ελληνική ομάδα που κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ευρώπης. Μετά, η πρώτη μου φανέλα
από τη Γλυφάδα», απαριθμεί χωρίς να ξεχνάει τα πρώτα του παπούτσια του μπάσκετ.

«Ήταν όνειρο ζωής. Δώδεκα – δεκατριών χρονών ήμουν. Είχα πει τα κάλαντα και με
τα λεφτά που μάζεψα πήρα δύο ζευγάρια. Ένα πάνινο, θυμάμαι, ζευγάρι μποτάκια
της Assics και ένα δερμάτινο “χαμηλά” της All Star. Σαν εκείνα που φορούσε ο
“Doctor J” (Τζούλιους Έρβινγκ). Αυτά τα φορούσα μόνο στο κλειστό…»,
εξιστορεί και χαμογελάει. Άλλαξαν πολλά από τότε. «Θυμάμαι πολύ έντονα και τα
πρώτα χρόνια στον ΠΑΟ. Μαζευόμασταν τότε με τα παιδιά και ήταν πιο ανθρώπινα.
Τώρα όλα είναι εντελώς επαγγελματικά. Πιο ψυχρά…»

ΑΠΟΨΕΙΣ αιρετικές που βρίσκουν πολλούς σύμφωνους, αλλά σπάνια ή δύσκολα εκφράζονται.

Έτσι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι σκέψεις του Αλβέρτη για τη θρησκεία,
τον Θεό και τον Χριστό. «Ανέκαθεν ο άνθρωπος είχε την ανάγκη να πιστεύει
κάπου. Άλλος στον Βούδα, άλλος στον Αλλάχ ή στον Θεό. Τον Θεό μας. Εγώ,
λοιπόν, δεν είμαι θρήσκος με την έννοια που επικρατεί. Πιστεύω σε μια ανώτερη
δύναμη, αλλά νομίζω ότι σημασία έχει η μορφή της. Εγώ βλέπω τον Θεό με τη
μορφή της φύσης. Η δύναμη της φύσης είναι αυτό που λέμε Θεός».

Όσο για τον Χριστό; «Πιστεύω ότι υπήρξε. Υπήρξε ως άνθρωπος που είχε
ιδιαίτερες ικανότητες και έβλεπε, όπως λέμε, χρόνια μπροστά. Έδωσε κάποιες
αρχές για να μπούμε σε αυτά που χαρακτηρίζονται ανθρώπινα καλούπια. Ήταν
μια… ζούγκλα η ζωή του ανθρώπου και έβαλε τα όρια, τους άγραφους νόμους,
σύμφωνα με τους οποίους θα μπορούν όλοι να απολαύσουν αυτό που τους αξίζει. Τη ζωή».

Συνεχίζει να μιλάει. Για τον Παράδεισο και την Κόλαση. «Κατ’ αρχήν ο θάνατος.
Δεν υπάρχει λόγος να τον φοβάσαι. Θα έρθει κάποτε. Πιστεύω λοιπόν ότι δεν
υπάρχει Κόλαση. Δεν υπάρχει Παράδεισος. Συναπάρχουν μαζί μας. Στη ζωή. Πιστεύω
ότι ισχύει αυτό που λένε, ότι εδώ όλα πληρώνονται. Με την έννοια πως ό,τι
κάνεις το βρίσκεις μπροστά σου. Η ζωή είναι ένα καλοστημένο παιχνίδι, με
άγραφους και μη κανόνες. Γυρίζει σαν ρόδα και γνωρίζεις όλες τις πλευρές της».