ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένοχη πληρότητας

ΤΕΣΣΕΡΙΣ παρά δέκα τα ξημερώματα, «μαμά, γάλα ­ μεγάλο μπουκαλάκι, όχι
μικρό!», γελάμε μέσα στην άγρια νύχτα μάνα και κόρη, βάζω το μπρίκι στη φωτιά
και μισανοίγω το παράθυρο, να ακούσω λίγο τη βροχή, να μυρίσω τη λεμονιά και
το βρεγμένο χώμα, «φιλάκια, μαμά, μαμού μου ­ κοίτα, πιπιλάρα…»,
αποκοιμιέται πάλι ύστερα από δυο ανάσες, ξαπλώνω στο σκοτάδι, πλήρως, αφήνω
πρόθυμα εκείνη την άλλη, την Ιουστίνη του Μάγου, να κυριαρχήσει…

Η Αθήνα παγωμένη, αέρας, ψιλόβροχο και μουντάδα, δραπετεύω από το γραφείο στο
πλησιέστερο βιβλιοπωλείο με όλη τη γλύκα της παρανομίας στον εγκέφαλό μου, έχω
στόχο αλλά περιπλανιέμαι κιόλας, αφήνομαι στη διάθεση της προσφοράς κι αγνοώ
τις λογοκριτικές εντολές «ποιον κοροϊδεύεις, εσύ κορίτσι μου είσαι αυτή που
παίρνει», έτσι είναι, η αίσθηση της πληρότητας συνεχίζεται…

Απολαμβάνω μέχρι και τις ασήμαντες για όλους ­ «είσαι τρελή, τι βρίσκεις σε
αυτά» ­ λεπτομέρειες ενός υπορεπορτάζ, περνώ ώρες πάνω σε χαρτιά «για πέταμα»,
κανείς δεν μπορεί να με ξεκολλήσει από τις εμμονές μου…

Κι έπειτα… έπειτα μένω ακίνητη, γωνία Σταδίου και Χρήστου Λαδά, κοιταζόμαστε
στα μάτια κι είναι δυο εικόνες σε καθρέφτη, δεν κουνά τα βλέφαρά της, το
επίπεδο βλέμμα της μού δίνει την ελπίδα ότι δεν με βλέπει, δεν ξέρω, έχει την
ηλικία μου νομίζω, με το ένα χέρι έχει αγκαλιάσει το πεντάχρονο παιδί της, να
το προστατέψει από το κρύο λέω, κάθονται στο πεζοδρόμιο έτσι τραγικά
αγκαλιασμένοι ­ κι ανάμεσά τους, ίσα που φαίνεται, ένα μωρό, το κεφάλι του στο
γόνατό της, το σώμα του σε ένα χαρτόνι κι αυτή με το κενό και το επίπεδο
εξακολουθεί να με καρφώνει…

Μάζεψα τις ενοχές μου κι έφυγα, εσύ καλά μού τά ‘λεγες, εγώ είμαι αυτή που
κάνει σημαία την ανοησία της ­ και λουφάζει μετά…