[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΙ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΙΣ των διαρκών κοινοβουλευτικών επιτροπών «πέφτουν» η μία μετά
την άλλη. Η «παραγωγικότητα» είναι μεγάλη. Οι εκθέσεις με θέματα από την
ελληνική ιστορία συγκεντρώνουν χιλιάδες μαθητές και γονείς. Κόσμος πάει και
έρχεται. Σχέδια καταστρώνονται. Γκαράζ πολυώροφο γίνεται. Οι συνεδριάσεις
φτάνουν μέχρι το… Internet. Ο πρόεδρος και οι αντιπρόεδροι ­ όλοι το
αναγνωρίζουν ­ εργάζονται σκληρά. Οι προτάσεις τους για την αναβάθμιση του
Κοινοβουλίου «πάνε και έρχονται» και τα σχόλια ­ γι’ αυτό ­ είναι ευμενή.
Όμως, κάτι δεν πάει καλά…

Τα έδρανα παραμένουν ­ πολλές φορές ­ κενά. Η περίφημη «ώρα του Πρωθυπουργού»
έχει γίνει… σπάνιον είδος. Οι υπουργοί ενημερώνουν για θέματα που έχουν
αναπτύξει ή διαρρεύσει προ ημερών ή και μηνών στα μέσα ενημέρωσης. Αλλά και
όταν ενημερώνουν, το θέμα τους είναι διαφορετικό από εκείνο για το οποίο
γράφουν οι εφημερίδες και διαδηλώνουν οι πολίτες στους δρόμους. Οι ερωτήσεις
που κατατίθενται, τις περισσότερες φορές, στηρίζονται σε χιλιοειπωμένα και
χιλιογραμμένα ζητήματα στον Τύπο. Οι συγγενείς πρώτου βαθμού ­ σύζυγοι,
παιδιά, αδέλφια ­ είναι, πολλές φορές, οι στενοί και έμμισθοι «φυσικά»
συνεργάτες των βουλευτών. Οι προεκλογικές δαπάνες ­ πολλές φορές υπέρογκες ­
διαφεύγουν της «τσιμπίδας» του νόμου. Η ουσιαστική επεξεργασία των νομοσχεδίων
­ με πρώτο απ’ όλα αυτό του προϋπολογισμού ­ γίνεται εκτός των Επιτροπών και
της Ολομέλειας. Και η παρέμβαση του βουλευτή περιορίζεται στη διεκπεραίωση
αιτημάτων των ψηφοφόρων του ή στην απαραίτητη ψήφο εμπιστοσύνης προς την
κυβέρνηση. Πολύ περισσότερο, δεν ξέρει ­ και πολλές φορές φοβάται ­ για το
πότε, και με ποιο εκλογικό σύστημα, θα γίνουν εκλογές. Βαραίνει σ’ αυτό η
πλούσια εμπειρία από τις έξι εκλογικές αναμετρήσεις, από τον Ιούνιο του ’89,
αντί των τριών που θα γίνονταν αν οι εκλογές ήταν κάθε τέσσερα χρόνια. Το
χειρότερο, η ακροαματικότητα των εκπομπών της Βουλής είναι πολύ χαμηλή και ο
κόσμος δείχνει να μην ενδιαφέρεται.

Ο βουλευτής, αλλά και ο τελευταίος πολίτης γνωρίζουν ότι το κακό έχει… ρίζα.
Οι αποφάσεις που τους αφορούν ­ τον βουλευτή και τον απλό πολίτη ­ παίρνονται
μακριά από τη Βουλή, σε άλλα κέντρα εξουσίας. Γνωρίζουν το πρόβλημα. Αλλά το
αφήνουν και προσπερνούν… Το μικρόφωνο της τηλεόρασης είναι πιο φανταχτερό…