Τρίζει η συγκατοίκηση

Ως τώρα, καλά τα πήγαινε. Και ξαφνικά τα εμπόδια άρχισαν να
πολλαπλασιάζονται. Όπως και οι αντίπαλοι. Πρώτα εμφανίστηκε ο απρόβλεπτος
Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Κι έπειτα ο ίδιος ο πρόεδρος: μπορεί ο Ζακ Σιράκ να μην
είναι χαρισματικός, αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να παίζει τον ρόλο του εκσυγχρονιστή.

Η συγκατοίκηση. Δεν του έφταναν του Ζοσπέν όλα τα προβλήματα, έσκασε μύτη και ο πρόεδρος σε ρόλο «εκσυγχρονιστή»

ΤΗΝ περασμένη Τετάρτη, μιλώντας στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, ο πρωθυπουργός
Λιονέλ Ζοσπέν παρουσίασε τη δική του συνταγή για την αντιμετώπιση των
δυσκολιών. «Όταν υπάρχουν προβλήματα, κύριοι βουλευτές, υπάρχουν δύο τρόποι να
αντιδράσεις. Υπάρχει αυτός που λέει: “Έχω δίκιο και δεν υποχωρώ” (μια φράση
που είχε χρησιμοποιήσει τον Ιούλιο του 1995 ο τότε πρωθυπουργός Αλέ Ζιπέ).
Υπάρχει κι εκείνος που προτιμά να προσαρμόζει τις θέσεις του, να
ξαναδοκιμάζει, να ελίσσεται». Αυτή η ευελιξία θα βοηθήσει ασφαλώς τον Γάλλο
πρωθυπουργό να αντιμετωπίσει τα εμπόδια που τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν συνεχώς.

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΒΕΤΟ

­ Το προεδρικό βέτο στη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης. Ο Ζακ Σιράκ πληροφόρησε
τον πρωθυπουργό ότι δεν πρόκειται να συγκαλέσει το Συνέδριο που θα αποφασίσει
τη συνταγματική μεταρρύθμιση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου αν
προηγουμένως η κυβέρνηση δεν έχει παρουσιάσει στη Βουλή το σύνολο των σχετικών κειμένων.

­ Η απόφαση της κυβέρνησης να αποσύρει το σχέδιο νόμου για τα οπτικοακουστικά
μέσα, μπροστά στις αντιδράσεις τόσο της αντιπολίτευσης όσο και πολλών
κυβερνητικών βουλευτών. Ο γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Φρανσουά Ολάντ
δικαιολόγησε την απόφαση λέγοντας ότι είναι προτιμότερο το σχέδιο να
περιλαμβάνει τις εγγυήσεις που του έλειπαν.

­ Οι ατέρμονες συζητήσεις γύρω από το «Σύμφωνο Αλληλεγγύης» που επεκτείνει στα
ανύπαντρα ζευγάρια τα προνόμια των παντρεμένων. Οι δεκάδες τροπολογίες που
υπέβαλε η αντιπολίτευση για να σαμποτάρει τη συζήτηση οδήγησαν τον Ζοσπέν να
κατηγορήσει (χωρίς να την κατονομάσει) τη βουλευτή Κριστίν Μπουτέν για
«περιθωριακή» και «εξωφρενική» επιχειρηματολογία ­ για να τη δει έκπληκτος να
ξεσπάει σε λυγμούς.

­ Η επιδείνωση του κλίματος στο κοινωνικό πεδίο. Στην Εταιρεία Γαλλικών
Σιδηροδρόμων, η απεργία των ελεγκτών έχει παραλύσει τη συγκοινωνία σε 17
επαρχίες. Ένα χρόνο μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις που ανάγκασαν τον πρωθυπουργό
να αναθεωρήσει τα επιδόματα αλληλεγγύης, οι ενώσεις των ανέργων ξαναρχίζουν
τις διαδηλώσεις και τις καταλήψεις.

ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ

Όλα αυτά τα γεγονότα έχουν δημιουργήσει εντάσεις στους κόλπους της
κυβερνητικής πλειοψηφίας, τη στιγμή μάλιστα που παραμένει σε εκκρεμότητα το
θέμα της τακτοποίησης των λαθρομεταναστών, γεγονός που έχει προκαλέσει
αντιδράσεις ακόμη και μέσα στην κυβέρνηση. Η προοπτική των ευρωεκλογών, που θα
διεξαχθούν σε επτά μήνες, ενδεχομένως να ενθαρρύνει τους Πράσινους ή τους
Κομμουνιστές να πλειοδοτήσουν σε «προοδευτικές» προτάσεις και πρωτοβουλίες.

Ήδη, Ζοσπέν και Ολάντ έχουν κατηγορήσει τον επικεφαλής του συνδυασμού των
Πρασίνων Κον-Μπεντίτ ότι «πηγαίνει υπερβολικά γρήγορα» και ότι έχει οδηγήσει
ήδη τη χώρα σε ένα προεκλογικό κλίμα.

Οι σοσιαλιστές, είναι αλήθεια, δεν βιάζονται. Θα περιμένουν πρώτα να
υιοθετηθεί το μανιφέστο των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών, στα τέλη Ιανουαρίου,
και μετά θα ασχοληθούν με τη σύνταξη της λίστας τους για τις ευρωεκλογές. Γύρω
στα τέλη Μαρτίου τοποθετούνται και οι σχετικές ανακοινώσεις των κομμουνιστών.

ΑΥΤΟ ακριβώς το κλίμα εκμεταλλεύθηκε και ο πρόεδρος Σιράκ για να εξαπολύσει τη
δική του επίθεση. Την περασμένη άνοιξη, η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση της
δικαιοσύνης είχε αναδείξει δύο στρατηγικές στο στρατόπεδο της κεντροδεξιάς. Η
μία ήταν του προέδρου Σιράκ: όχι αναταράξεις. Και η άλλη ανήκε στον αρχηγό της
αντιπολίτευσης: να υπάρχεις μέσω των επιθέσεων στην κυβέρνηση. Φαίνεται πως ο
πρόεδρος πείστηκε ότι η δεύτερη προσέγγιση είναι πιο αποδοτική.

Το «μπλοκάρισμα» της μεταρρύθμισης της δικαιοσύνης παρουσιάζει δύο
πλεονεκτήματα. Πρώτον, ο πρωθυπουργός παγιδεύεται σε ένα ήδη επιβαρημένο
χρονικά κυβερνητικό πλαίσιο, με αποτέλεσμα να «δικαιώνεται» ο ισχυρισμός της
αντιπολίτευσης για κυβερνητική αδράνεια. Δεύτερον, αναβάλλεται η ψήφιση ενός
νομοσχεδίου το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε διχάσει τη δεξιά παράταξη. Να λοιπόν
που ο Σιράκ εμφανίζεται ξαφνικά οπαδός της «επανίδρυσης της δημοκρατίας», που
σήμερα είναι «ευάλωτη» ­ όπως είπε σε λόγο του την περασμένη Παρασκευή στη Ρεν
­ επειδή «δεν ανταποκρίνεται στις ανησυχίες των πολιτών». Μέχρι σήμερα, ο
Γάλλος πρόεδρος πήγαινε στην επαρχία για να ακούσει. Από εδώ και στο εξής θα
πηγαίνει για να εκφράζεται, για να παρουσιάζει ένα πρόγραμμα διαφορετικό από
εκείνο του πρωθυπουργού και πιθανού αντιπάλου του στις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Η συγκατοίκηση αλλάζει χαρακτήρα. Η Δεξιά πανηγυρίζει. Αλλά ο Σιράκ, προς το
παρόν τουλάχιστον, δεν πείθει. Η διαφορετική πολιτική που θέλει να παρουσιάσει
εξαντλείται στην έκκληση για την ύπαρξη προσωπικού ασφαλείας στις δημόσιες
υπηρεσίες που απεργούν.