ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια τόση δα στιγμή…

ΕΙΝΑΙ κάτι στιγμές, κάτι τόσες δα στιγμούλες που μπορούν και φέρνουν τα πάνω
κάτω… Ανατρέπουν τα πάντα, απαιτούν, γκρινιάζουν, δακρύζουν, γελάνε και
χωρούν με άνεση μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Μουδιάζω από τη δύναμή τους,
από την τρομακτική τους ενέργεια που αλλάζει άρδην τα χρώματα μιας ημέρας,
μιας εβδομάδας, ενός μηνός…

Είναι στιγμές… εγωιστικές. Δεν μοιράζονται, δεν περιγράφονται, δεν βρίσκουν
όνομα ούτε και τρόπο να εκδηλωθούν. Κρύβονται πίσω από ένα χαμένο βλέμμα,
πονάνε και χαίρονται, επαναστατούν και βουλιάζουν κάτω από την ίδια τη μαγική
τους γοητεία.

Τις αγαπώ αυτές τις στιγμές, τις λατρεύω… Όλες! Τις ευχάριστες και τις
δυσάρεστες. Εκείνες που θα ‘θελα να ζήσω ξανά και ξανά κι εκείνες που θα
προτιμούσα να με ρουφήξουν μαζί τους, να μ’ αφήσουν να χαθώ κι εγώ στην
αιωνιότητα του δευτερολέπτου.

Σαν να οσμίζονται την αδυναμία μου να τις αποχωριστώ, εμφανίζονται μπροστά μου
στις πιο τρελές ώρες. Στη μέση της νύχτας ή νωρίς το πρωί, πάνω στη μηχανή,
στον δρόμο προς τη δουλειά… Ξεπροβάλλουν πίσω από φευγαλέες σκέψεις και
μένουν εκεί, απόλυτες και αποφασιστικές, έτοιμες να κατακτήσουν ένα ακόμη εικοσιτετράωρο…

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που έρχονται, φεύγουν και ξανάρχονται και μένω να
τις ξαναζώ, προσπαθώντας να ισορροπήσω ανάμεσα στο χθες και το τώρα, ανάμεσα
στο πραγματικό ­ στις απαιτήσεις της καθημερινότητας ­ και σ’ εκείνο που
παγιδεύεται κάπου ανάμεσα στο μυαλό και τις αισθήσεις. Άλλοτε τα καταφέρνω,
άλλοτε όχι. Πάντα όμως απορώ πώς είναι δυνατόν μια τόση δα στιγμούλα να
ζυγίζει περισσότερο από τόσες ώρες, τόσες ημέρες, τόσα χρόνια.