Δύσκολοι καιροί για πετρελαιάδες

Φόβος έχει κυριεύσει τη βιομηχανία του πετρελαίου. Η τιμή του μαύρου χρυσού
έχει καταρρεύσει, μαζί με τα κέρδη. Οι εταιρείες πετρελαίου συγχωνεύονται για
να επιβιώσουν.

Η ΤΙΜΗ του αργού πετρελαίου έπεσε στο μισό μέσα σε ένα χρόνο. Παλεύοντας να
κρατηθεί πάνω από τα 10 δολάρια το βαρέλι, βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο
επίπεδο από τότε που ο σάχης της Περσίας αποφάσισε, το 1973, ότι η Δύση
έπαιρνε τον μαύρο χρυσό της χώρας του τζάμπα.

Οι εταιρείες πετρελαίου βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Αν οι τιμές ανακάμψουν, οι
καταναλωτές θα ρίξουν το φταίξιμο σε αυτές. Αν δεν ανακάμψουν, οι εταιρείες θα
μείνουν χωρίς χρήματα. Και το χειρότερο, οι αναλυτές της αγοράς εκτιμούν ότι
το φθηνό πετρέλαιο δεν θα είναι ένα προσωρινό φαινόμενο.

«Οι τιμές θα μείνουν στα 10 δολάρια ή ακόμη παρακάτω, για πολύ καιρό, ίσως και
για δύο χρόνια», εκτιμά ο Πιέρ Τζάνγκελς, διευθυντής της Enterprise Oil.
Άλλοι, ακόμη πιο απαισιόδοξοι, «βλέπουν» φθηνό πετρέλαιο για μία τετραετία,
γεγονός που θα εντείνει τις πιέσεις για αναδιάρθρωση (συγχωνεύσεις).

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ

Η κρίση στην Ασία οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου και διατάραξε
την ισορροπία ανάμεσα στην προσφορά και τη ζήτηση. Όμως, αυτήν ακριβώς την
ισορροπία ανέτρεψε και ο Οργανισμός Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (ΟΠΕΚ). Το άλλοτε
πανίσχυρο καρτέλ, που πριν από τριάντα χρόνια κρατούσε σε ομηρεία όλο τον
κόσμο, σήμερα είναι η σκιά του παλιού εαυτού του.

Στο απεγνωσμένο κυνήγι των δολαρίων, η Βενεζουέλα, μία από τις μεγαλύτερες
παραγωγούς χώρες, παραβιάζει τις ποσοστώσεις παραγωγής που η ίδια έχει
συμφωνήσει με τις άλλες χώρες-μέλη του ΟΠΕΚ. Τόσο μεγάλη είναι η πτώση των
εσόδων του ΟΠΕΚ, που η Σαουδική Αραβία, η μεγαλύτερη και πλουσιότερη παραγωγός
χώρα, υποχρεώθηκε να ζητήσει δάνειο 5 δισ. δολαρίων από το Αμπού Ντάμπι για να
καλύψει το έλλειμμα του προϋπολογισμού της.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

Όλα αυτά δείχνουν ότι η παρατηρούμενη μανία συγχωνεύσεων οφείλεται περισσότερο
στον φόβο και λιγότερο στην επιθυμία για ανασύσταση των τραστ, όπως εκείνου
της Standard Oil.

Πάντως, ανεξαρτήτως κινήτρων, οι συνεργασίες που βρίσκονται σήμερα στο τραπέζι
αποτελούν τη μεγαλύτερη προσπάθεια αναδιάρθρωσης της πετρελαϊκής βιομηχανίας
από την εποχή της ίδρυσης των Επτά Αδελφών, σχολιάζει η «Ντέιλι Τέλεγκραφ».

Exxon-Mobil. ΒΡ-Amoco. Total-Petrofina. Σίγουρα, το ισχυρότερο κίνητρο πίσω
από αυτούς τους «γάμους» είναι ο περιορισμός του κόστους, με τον οποίο οι
εταιρείες θέλουν να αντισταθμίσουν τη μείωση του περιθωρίου κέρδους. Η ΒΡ
ελπίζει σε εξοικονόμηση 2 δισ. δολαρίων από τη συγχώνευση με την Amoco και η
Exxon υπολογίζει σε 3 δισ. δολάρια τα οφέλη από την απορρόφηση της Mobil.

Αν οι μεγάλες εταιρείες φαίνονται αποφασισμένες να προχωρήσουν σε
εντυπωσιακούς «γάμους», αναμφίβολα οι μικρότερες κινδυνεύουν να μείνουν στο
ράφι. Λόγω μεγέθους, οι μικρές πετρελαϊκές εταιρείες έχουν μείνει πίσω στην
κούρσα των συγχωνεύσεων. Μοιάζουν με ποντίκια που παρακολουθούν έναν χορό ελεφάντων.

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ

Όμως, αυτός ακριβώς ο χορός μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες για τους μικρούς.
Ευκαιρίες που δημιουργούνται από τις νομοθετικές προϋποθέσεις για την έγκριση
των μεγάλων συγχωνεύσεων.

ΟΙ ΠΗΓΕΣ

Εκτός από τη μείωση των τιμών, υπάρχουν και άλλοι λόγοι που επιβάλλουν στους
«ελέφαντες» να γίνουν πιο ευέλικτοι. Τα περισσότερα μεγάλα κοιτάσματα
πετρελαίου στον κόσμο έχουν ερευνηθεί και όσα απομένουν βρίσκονται σε μέρη που
είναι πολιτικώς επικίνδυνα, όπως η Μέση Ανατολή. Η εκμετάλλευση του πετρελαίου
της Κασπίας, αλλά και ορισμένων πρώην σοβιετικών χωρών, απαιτεί σημαντική
επένδυση και υπομονή.

Με τις γιγάντιες συγχωνεύσεις, οι μεγάλες εταιρείες θα είναι σε καλύτερη θέση
για να εκμεταλλευτούν νέες πετρελαιοφόρες περιοχές. Όμως, θα χρειαστούν και
λίγη βοήθεια από τις τιμές. Για την ώρα, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται ακόμη στον ορίζοντα.