ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν φταίνε οι πινακίδες, κύριε τροχονόμε!

Ο,ΤΙ ΚΙ αν πεις, ό,τι κι αν γράψεις για το πρόβλημα του πάρκινγκ σ’ αυτήν την
πόλη, πόρρω απέχει από τη φοβερή πραγματικότητα.

Τουλάχιστον, την εποχή των παρκομέτρων (ας θυμηθούμε ότι δεν κρίθηκαν παράνομα
τα παρκόμετρα, αλλά ο φορέας που τα διαχειριζόταν) υπήρχε ένα δίκαιο στην
επιβολή προστίμων, στις περιπτώσεις που η στάθμευση ήταν παράνομη, εφόσον λίγα
μέτρα πιο κάτω ή πιο πάνω υπήρχε νόμιμος και επαρκής ­ πρέπει να παραδεχθούμε
­ χώρος.

Κάθε νεοφώτιστος υπουργός Δημόσιας Τάξης ένα από τα πρώτα μέτρα που εξαγγέλλει
είναι η επιβολή τάξης στους δρόμους. Ίσως, εξαίρεση του κανόνα να αποτελούν οι
υπουργοί που γαλουχήθηκαν στην πόλη-τέρας. Πιθανώς γιατί γνωρίζουν πως όταν οι
κεντρικές αρτηρίες της πόλης ­ Πανεπιστημίου και Σταδίου ­ είναι κλειστές και
η πρόσβαση των εποχουμένων στον χώρο εργασίας καθίσταται αδύνατη, είναι
προτιμότερο να αφήνεις το αυτοκίνητό σου προσωρινά σε έναν ­ έστω ­ μη
επιτρεπόμενο χώρο στάθμευσης, παρά να συνωστίζεσαι επιβαρύνοντας την ήδη
επιβαρημένη κατάσταση των γύρω δρόμων.

Οι μόνοι που δεν αντιλαμβάνονται έτσι τα πράγματα, είναι οι άνδρες της
κυκλοφοριακής τάξης. Αντί να μελετούν και να φροντίζουν την αποσυμφόρηση,
επιδίδονται σε κάτι γνώριμο και ευκολότερο για αυτούς: μοιράζουν πρόστιμα και
μαζεύουν πινακίδες.

Οφείλουμε να παραδεχθούμε πως το να γράψεις μία κλήση, να ξεβιδώσεις τέσσερις
βίδες και να εκτοξεύεις απειλές, είναι ευκολότερο από το να λύσεις το κυκλοφοριακό.