[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΥΠΑΡΧΕΙ σώφρων Έλληνας που να αμφισβητεί τη διεθνή αναγνώριση του Θόδωρου
Αγγελόπουλου; Δεν πρέπει να υπάρχει. Η αναγνώρισή του είναι αντικειμενικό
γεγονός. Ο «Θίασος» έχει περιληφθεί από διεθνές πάνελ κριτικών μέσα στις 100
σπουδαιότερες ταινίες από συστάσεως κινηματογράφου και η «Αιωνιότητα» μάς
έφερε τον πρώτο Χρυσό Φοίνικα. Ενδιαμέσως ο Αγγελόπουλος έχει δρέψει τόσες
φεστιβαλικές δάφνες όσο κανείς άλλος ομόλογος συμπατριώτης του.

Αυτές οι επιδόσεις συνιστούν αντικειμενική πραγματικότητα. Γεγονότα. Δεν είναι
ζήτημα γούστου, προσωπικής άποψης ή βαθιών χασμουρητών (για να θυμηθούμε και
τον Νιόνιο). Θέλεις, δεν θέλεις, ο Αγγελόπουλος απογείωσε τον ελληνικό
κινηματογράφο στους διεθνείς αιθέρες. Αν μάλιστα κερδίσει υποψηφιότητα, τότε
τον Μάρτιο, μην ξαφνιαστείτε αν η Ελλάδα με την «Αιωνιότητα» κερδίσει το πρώτο
Όσκαρ καλύτερης «ξενόγλωσσης» ταινίας. Δηλαδή πλήρης καθιέρωση. Από την Ασία
και την Ευρώπη μέχρι το Χόλιγουντ.

Υπάρχει, όμως, και ένας «άλλος» Αγγελόπουλος. Αυτός του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Διαγωνίστηκε εναντίον πρωτοεμφανιζόμενων νέων και εναντίον συνομήλικων
συναδέλφων του, που δεν έχουν απασχολήσει καμιά κριτική επιτροπή Καννών και
Όσκαρ. Έτσι ο ίδιος έθεσε τον εαυτό του σε μεγάλη δοκιμασία, προκειμένου να
διεκδικήσει όχι βραβεία, αλλά μερικά εκατομμύρια. Λαμβάνοντας μέρος στο
Φεστιβάλ, με τη λάμψη της διεθνούς υπεροχής, υπονόμευσε το περιεχόμενο της
ταινίας του. Διότι αν θυμάμαι καλά, ο μελλοθάνατος ήρωάς του συγκλονίζεται από
ένα έσχατο, ρακένδυτο, εξόριστο Αλβανόπουλο. Έτσι εγκαταλείπει τα μάταια και
ανακαλύπτει τη μοναδική πηγή ζωής. Αισθήματα και έρωτα.

Η δοκιμασία αυτή κατέληξε σε δυσάρεστες συνέπειες. Όχι μόνο για τον
Αγγελόπουλο, αλλά για όλους. Η Πολιτεία δεν τον απέτρεψε, ως όφειλε. Ο ίδιος
δεν δήλωσε πως η ταινία του μετέχει στα βραβεία μόνο ως προς τους συντελεστές
της. Καμιά εικοσαριά κριτικοί ­ όχι όλοι, και πάντως όχι ο υποφαινόμενος ­ για
να τον «εκδικηθούν», βραβεύουν νεαρό «αντίπαλό» του. Και σχεδόν όλοι σχολίαζαν
το ασυμβίβαστο. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Είναι, φαίνεται, μοίρα
αυτού του τόπου. Έξω να διαπρέπουμε και μέσα να… χαμηλώνουμε.

Ο Γούντι Άλεν το έχει θέσει ως εξής: «Ποιον αγαπάς, τον Καλλιτέχνη ή τον
Άνθρωπο;». Τον Καλλιτέχνη!