ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το Καλάσνικοφ και η γνώση

ΤΟ ΤΟΠΙΟ ήταν γυμνό, γεμάτο βράχια. Τα μέτρα ασφαλείας δρακόντεια. Οι σημαίες
που κυμάτιζαν κόκκινες με κίτρινο αστέρι. Ο δρόμος που οδηγούσε από την Βηρυτό
στα ανατολικά της κοιλάδας Μπεκάα, κακοτράχαλος. Οκτώβρης στο κέντρο
εκπαίδευσης ανταρτών του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος «Μαχσούμ Κορκμάζ». Πριν
από μερικά χρόνια.

Η Ζέλια μάς είχε υποδεχθεί μιλώντας σπαστά ελληνικά. Ήταν 19 ετών και είχε
μείνει 10 μήνες στο Λαύριο. Ήταν άσος στη σκοποβολή και επικεφαλής μιας ομάδας
20 ανταρτισσών. Μοιράζονταν την ίδια σκηνή, ένα και μοναδικό καθρεφτάκι, τις
σφαίρες, μοιράζονταν ιστορίες φρίκης από αγαπημένους που είχαν σκοτωθεί στα
βουνά της Ανατολίας, την επίπονη εκπαίδευση και το όνειρο για ένα ελεύθερο Κουρδιστάν.

Μοιράζονταν και τα μαθήματα στα διαλείμματα των ασκήσεων: ιστορία, μαρξισμός,
πολιτισμός, διεθνείς σχέσεις. Ο Σαντούν μάς έδειχνε τις σκηνές με τους
αυτοσχέδιους πίνακες και τα πολυχρησιμοποιημένα βιβλία. «Εκτός από
Καλάσνικοφ», επαναλάμβανε, «πρέπει να ξέρουμε να χρησιμοποιούμε και τη γνώση».

Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν είχε εμφανιστεί ξαφνικά. Μίλησε για τα όσα επιδιώκει,
χαιρέτησε τα παιδιά που τον κοίταζαν με θαυμασμό και μας κέρασε καφέ και
κονιάκ. Έφυγε το ίδιο ξαφνικά.

Ο 12χρονος Αγκίτ δεν έπαιρνε τα μάτια από πάνω του. Οι Τούρκοι είχαν σφάξει
τον πατέρα του και η μητέρα του ήταν αντάρτισσα στο Ιράκ. Το παιδικό του
πρόσωπο και το γλυκό του χαμόγελο δεν μείωναν την αποφασιστικότητα που έβλεπες
στα μάτια του.

Όλα όσα γίνονται αυτές τις ημέρες στην Ρώμη δεν έχουν να κάνουν μόνο με τον
αρχηγό του ΡΚΚ. Έχουν να κάνουν πολύ περισσότερο με την ζωή της Ζέλιας, του
Σαντούν και του Αγκίτ. Κι αν αυτοί δεν ζουν πια, έχουν να κάνουν με την ζωή
των χιλιάδων συντρόφων τους..