[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΛΣΟΣ των Μουσών την πρώτη περίοδο της Βαυαροκρατίας. Πλατεία Συντάγματος μετά
την επανάσταση του 1843. «Πλατεία των Νεκροσύλων» μετά τις τελευταίες
μακάβριες αποκαλύψεις!

Άλλωστε, από τις αρχαιότερες εκδηλώσεις της Καλλιτεχνίας είναι και η «Νεκρά
Φύση»! Τι το μεμπτόν να τιμηθεί η «Νεκρά Φύση» και στο κέντρο της πόλης;

Το αδιανόητο χθες, πραγματικότητα σήμερα, την εποχή της «νεοελληνικής ατσιδοσύνης»!

Βεβαίως και δεν ξενίζει η επίστρωση της κεντρικότερης και διασημότερης
πλατείας των Αθηνών με μαρμαρόπλακες επιτύμβιων μνημείων!

Το «πνεύμα των εργολάβων», υπό τις ευλογίες της Καραμανλικής σύλληψης
«αντιπαροχής», που μετέτρεψε την ωραιότερη, σύμφωνα με τη διακήρυξη του
Παγκοσμίου Συνεδρίου Αρχιτεκτονικής του 1932, νεοκλασική πόλη της Ευρώπης στο
σημερινό τερατούργημα του μπετόν, του νέφους, της κυκλοφοριακής συμφόρησης,
δεν ήταν δυνατόν να λειτουργήσει διαφορετικά!

Σεβόμενο την αρχή της ανακύκλωσης των υλικών, θεώρησε «σπατάλη» να
στοιβάζονται στις παρυφές των «πόλεων των νεκρών» εκατοντάδες χιλιάδες
τετραγωνικά μέτρα μαρμάρινων επιτύμβιων πλακών!

Προσέτρεξε στην αξιοποίησή τους στην Πλατεία Συντάγματος!

Τι κι αν αυτός ο πανάρχαιος πολιτισμός στέκεται με δέος ενώπιον του νεκρού και
των χώρων της κατοικίας του.

Η «νεοελληνική ατσιδοσύνη» στην περίπτωση της Πλατείας Συντάγματος χλευάζει
«αυτές τις προλήψεις». Νυν υπέρ πάντων το «κέρδος του εργολάβου»!

Είναι σύμπτωση (!) άραγε, ή έπιασε η κατάρα της ρημαγμένης Αθήνας, ο ιερόσυλος
αυτός νεοβανδαλισμός να σημειωθεί επί δημαρχίας ενός από τους γνησιότερους
εκφραστές του Καραμανλικού πνεύματος της «αντιπαροχής», του διαδόχου και
εκλεκτού του κ. Έβερτ, κ. Κ. Γιατράκου;

Λέγεται ότι η «ιστορική μνήμη» δεν λησμονεί. Αργεί, αλλά «εκδικείται»!..